art. 5

Artykuł 5 Nieoprocentowane depozyty 1.   Jeżeli zgodnie z art. 126 ust. 6 TFUE Rada stwierdza istnienie nadmiernego deficytu, w państwie członkowskim, które zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia złożyło w Komisji oprocentowany depozyt lub w którym Komisja stwierdziła szczególnie poważne niestosowanie się do obowiązków w zakresie polityki budżetowej określonych w Pakcie, Komisja, w ciągu 20 dni od przyjęcia decyzji Rady, zaleca, aby Rada kolejną decyzją nałożyła na to państwo członkowskie obowiązek złożenia w Komisji nieoprocentowanego depozytu, w wysokości 0,2 % jego PKB w poprzednim roku. 2.   Uznaje się, że decyzja zobowiązująca do złożenia depozytu została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie 10 dni od przyjęcia zalecenia przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów. 3.   Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zmienić zalecenie Komisji, oraz przyjąć tekst zmieniony jako decyzję Rady. 4.   Komisja może, w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą lub w odpowiedzi na umotywowany wniosek danego państwa członkowskiego skierowany do niej w terminie 10 dni od daty przyjęcia przez Radę decyzji, na podstawie art. 126 ust. 6 TFUE, o której mowa w ust. 1, zalecić ograniczenie przez Radę kwoty nieoprocentowanego depozytu lub jego anulowanie. 5.   Depozyt składa się w Komisji. Jeżeli państwo członkowskie złożyło oprocentowany depozyt w Komisji zgodnie z art. 4, oprocentowany depozyt zostaje przekształcony w nieoprocentowany depozyt. Jeżeli wysokość depozytu oprocentowanego złożonego zgodnie z art. 4 wraz z narosłymi odsetkami przekracza kwotę nieoprocentowanego depozytu, który należy złożyć zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, nadwyżka zwracana jest państwu członkowskiemu. Jeżeli wysokość nieoprocentowanego depozytu przekracza wysokość złożonego zgodnie z art. 4 oprocentowanego depozytu wraz z narosłymi odsetkami, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy w momencie składania nieoprocentowanego depozytu.