art. 8

Artykuł 8 Warunki wydawania zezwoleń 1.   Właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego ZAFI nie wydają zezwolenia, chyba że: a) są przekonane, że ZAFI będzie w stanie spełnić warunki określone w niniejszej dyrektywie; b) ZAFI posiada wystarczający kapitał założycielski i fundusze własne odpowiadające art. 9; c) osoby faktycznie prowadzące działalność ZAFI cieszą się odpowiednio nieposzlakowaną opinią i posiadają odpowiednie doświadczenie, również w odniesieniu do strategii inwestycyjnych stosowanych przez AFI zarządzane przez tego ZAFI, przy czym nazwiska tych osób i każdej osoby przejmującej ich obowiązki należy bezzwłocznie podać do wiadomości właściwych organów rodzimego państwa członkowskiego ZAFI, a decyzje dotyczące prowadzenia działalności ZAFI muszą być podejmowane przez co najmniej dwie osoby spełniające te warunki; d) akcjonariusze lub członkowie ZAFI, którzy posiadają znaczne pakiety akcji, są w stanie zapewnić rozsądne i ostrożne zarządzanie ZAFI; oraz e) siedziba zarządu i siedziba statutowa ZAFI znajdują się w tym samym państwie członkowskim. Zezwolenie jest ważne we wszystkich państwach członkowskich. 2.   Przed wydaniem zezwolenia ZAFI, który jest jedną z poniższych jednostek, przeprowadzane są konsultacje ze stosownymi właściwymi organami pozostałych zainteresowanych państw członkowskich: a) jednostką zależną innego ZAFI, przedsiębiorstwa zarządzającego UCITS, przedsiębiorstwa inwestycyjnego, instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń, które posiadają zezwolenie wydane w innym państwie członkowskim; b) jednostką zależną jednostki dominującej innego ZAFI, przedsiębiorstwa zarządzającego UCITS, przedsiębiorstwa inwestycyjnego, instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń, które posiadają zezwolenie wydane w innym państwie członkowskim; oraz c) spółką kontrolowaną przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują innego ZAFI, przedsiębiorstwo zarządzające UCITS, przedsiębiorstwo inwestycyjne, instytucję kredytową lub zakład ubezpieczeń, które posiadają zezwolenie wydane w innym państwie członkowskim. 3.   Właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego ZAFI odmawiają wydania zezwolenia, gdy nie mogą skutecznie sprawować funkcji nadzorczych w związku z: a) bliskimi powiązaniami między ZAFI a innymi osobami fizycznym lub prawnymi; b) przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi państwa trzeciego dotyczącymi osób fizycznych lub prawnych, z którymi ZAFI ma bliskie powiązania; c) trudnościami w egzekwowaniu takich przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych. 4.   Właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego ZAFI mogą ograniczyć zakres zezwolenia, w szczególności jeżeli chodzi o strategie inwestycyjne AFI, którym może zarządzać ZAFI. 5.   Właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego ZAFI informują wnioskodawcę na piśmie o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia w terminie trzech miesięcy od złożenia kompletnego wniosku. Właściwe organy mogą przedłużyć ten termin maksymalnie o dodatkowe trzy miesiące, jeżeli uznają to za konieczne z uwagi na szczególne okoliczności sprawy i po stosownym powiadomieniu ZAFI. Na użytek niniejszego ustępu wniosek uważany jest za kompletny, jeżeli ZAFI przedstawił w nim co najmniej informacje, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. a)–d) i art. 7 ust. 3 lit. a)–b). ZAFI mogą rozpocząć zarządzanie AFI, stosując strategie inwestycyjne opisane we wniosku zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. a) w ich rodzimym państwie członkowskim od razu po wydaniu zezwolenia, ale nie wcześniej niż miesiąc po przedłożeniu wszelkich brakujących informacji, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. e) i art. 7 ust. 3 lit. c, d) i e). 6.   W celu zapewnienia spójności harmonizacji niniejszego artykułu Urząd może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych, aby określić: a) wymogi mające zastosowanie do ZAFI zgodnie z ust. 3; b) wymogi mające zastosowanie do akcjonariuszy i wspólników posiadających znaczne pakiety akcji, o których mowa w lit. d) lub ust. 1; c) przeszkody, które mogą uniemożliwiać właściwym organom skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych. Komisja jest uprawniona do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.