art. 10

Artykuł 10 Szkolenie i certyfikacja 1.   Państwa członkowskie, na podstawie minimalnych wymogów, o których mowa w ust. 5, ustanawiają lub dostosowują programy certyfikacji, w tym procedury oceny. Państwa członkowskie zapewniają, aby dostępne były szkolenia dla osób fizycznych wykonujących następujące czynności: a) instalowanie, serwisowanie, konserwacja, naprawa lub likwidacja urządzeń wymienionych w art. 4 ust. 2 lit. a)–f); b) kontrole szczelności przewidziane w art. 4 ust. 1, dotyczące urządzeń, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a)–e); c) odzysk fluorowanych gazów cieplarnianych przewidziany w art. 8 ust. 1. 2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby dostępne były programy szkoleń dla osób fizycznych prowadzących odzysk fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń klimatyzacyjnych w pojazdach silnikowych wchodzących w zakres stosowania dyrektywy 2006/40/WE, na podstawie minimalnych wymogów, o których mowa w ust. 5. 3.   Programy certyfikacji i szkoleń przewidziane w ust. 1 i 2 obejmują następujące elementy: a) obowiązujące przepisy i normy techniczne; b) zapobieganie emisjom; c) odzysk fluorowanych gazów cieplarnianych; d) bezpieczne postępowanie z urządzeniami typu i wielkości określonych w danym certyfikacie; e) informacje dotyczące odpowiednich technologii mających na celu zastąpienie lub ograniczenie stosowania fluorowanych gazów cieplarnianych oraz bezpieczne postępowanie z nimi. 4.   Certyfikaty przyznawane w ramach programów certyfikacji przewidzianych w ust. 1 są wydawane pod warunkiem, że kandydat pomyślnie przeszedł procedurę oceny ustanowioną zgodnie z ust. 1, 3 i 5. 5.   Minimalnymi wymogami dotyczącymi programów certyfikacji są wymogi ustanowione w rozporządzeniach (WE) nr 303/2008 – (WE) nr 306/2008 i na podstawie ust. 12. Minimalnymi wymogami dotyczącymi zaświadczeń o odbytym szkoleniu są wymogi ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 307/2008 i na podstawie ust. 12. Te minimalne wymogi określają dla każdego rodzaju urządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, wymagane umiejętności praktyczne i wiedzę teoretyczną, w stosownych przypadkach, zachowując rozróżnienie między różnymi czynnościami, które mają zostać uwzględnione, a także warunki wzajemnego uznawania certyfikatów i zaświadczeń o odbytym szkoleniu. 6.   Państwa członkowskie ustanawiają lub dostosowują programy certyfikacji na podstawie minimalnych wymogów, o których mowa w ust. 5, dla podmiotów prowadzących instalowanie, serwisowanie, konserwację, naprawę lub likwidację urządzeń wymienionych w art. 4 ust. 2 lit. a)–d) na rzecz innych stron. 7.   Istniejące certyfikaty i zaświadczenia o odbytym szkoleniu wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 842/2006 pozostają ważne, zgodnie z warunkami, na których zostały pierwotnie wydane. 8.   Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie osoby fizyczne posiadające certyfikaty wydane w ramach programów certyfikacji przewidzianych w ust. 1 i 7, miały dostęp do informacji dotyczących każdego z następujących zagadnień: a) technologii, o których mowa w ust. 3 lit. e); oraz b) istniejących wymogów regulacyjnych w odniesieniu do pracy z urządzeniami zawierającymi czynniki chłodnicze alternatywne względem fluorowanych gazów cieplarnianych. 9.   Państwa członkowskie zapewniają dostępność szkoleń dla osób fizycznych, które chcą zaktualizować swoją wiedzę w odniesieniu do kwestii, o których mowa w ust. 3. 10.   Do dnia 1 stycznia 2017 r. państwa członkowskie powiadomią Komisję o programach certyfikacji i szkoleń. Państwa członkowskie uznają certyfikaty i zaświadczenia o odbytym szkoleniu wydane w innym państwie członkowskim zgodnie z niniejszym artykułem. Państwa członkowskie nie ograniczają swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości z powodu wydania certyfikatu w innym państwie członkowskim. 11.   Każdy podmiot, który zleca czynność, o której mowa w ust. 1, innemu podmiotowi, podejmuje uzasadnione działania służące upewnieniu się, że ten inny podmiot posiada certyfikaty niezbędne do wymaganych czynności na podstawie niniejszego artykułu. 12.   W przypadku gdy do celów stosowania niniejszego artykułu pojawi się potrzeba bardziej zharmonizowanego podejścia do szkoleń i certyfikacji, Komisja, w drodze aktów wykonawczych, dostosowuje i aktualizuje wymogi minimalne w odniesieniu do umiejętności i wiedzy, które mają być objęte ich zakresem, określa warunki certyfikacji lub zaświadczania oraz warunki wzajemnego uznawania, a także uchyla akty przyjęte na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 24. Komisja, przy wykonywaniu uprawnień przyznanych jej na mocy niniejszego ustępu, uwzględnia odpowiednie istniejące systemy kwalifikacji lub certyfikacji. 13.   Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, ustalić format powiadomienia, o którym mowa w ust. 10 niniejszego artykułu, i może uchylić akty przyjęte na podstawie art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 24. 14.   W przypadku gdy obowiązki określone w niniejszym artykule odnoszące się do zapewniania certyfikacji i szkoleń nakładałyby nieproporcjonalne obciążenia na państwo członkowskie z powodu niskiej liczby jego ludności i – w związku z tym – z powodu braku popytu na takie szkolenia i certyfikację, obowiązek ten można wypełnić poprzez uznanie certyfikatów wydanych w innych państwach członkowskich. Państwa członkowskie korzystające z niniejszego ustępu informują Komisję, która informuje inne państwa członkowskie. 15.   Niniejszy artykuł w żaden sposób nie uniemożliwia państwom członkowskim ustanawiania kolejnych programów certyfikacji i szkoleń w odniesieniu do urządzeń innych niż te, o których mowa w ust. 1. ROZDZIAŁ III WPROWADZANIE DO OBROTU I KONTROLA STOSOWANIA