art. 23

Artykuł 23 Gwarancje i kary 1.   W przypadku gdy zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane przez państwo członkowskie niestosujące w pełni dorobku Schengen, a pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza granicę zewnętrzną, drugie państwo członkowskie jest uprawnione do tego, by wymagać przedstawienia jako dowodu, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przenosi się do drugiego państwa członkowskiego do celów przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa: a) kopii powiadomienia wysłanego przez jednostkę przyjmującą w pierwszym państwie członkowskim zgodnie z art. 21 ust. 2; lub b) pisma jednostki przyjmującej w drugim państwie członkowskim, w którym podaje się co najmniej szczegółowe informacje na temat okresu mobilności wewnątrzunijnej oraz umiejscowienia jednostki(-tek) przyjmującej(-cych) w drugim państwie członkowskim. 2.   W przypadku gdy pierwsze państwo członkowskie cofa zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, informuje o tym natychmiast organy drugiego państwa członkowskiego. 3.   Jednostka przyjmująca drugiego państwa członkowskiego informuje właściwe organy drugiego państwa członkowskiego o wszelkich zmianach wpływających na warunki, na których podstawie zezwolono na podjęcie mobilności. 4.   Drugie państwo członkowskie może zażądać, by pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa natychmiast zaprzestał wykonywania wszelkiej działalności zawodowej i opuścił jego terytorium, jeżeli: a) nie zostało powiadomione zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3, a wymaga takiego powiadomienia; b) zgłosiło sprzeciw wobec mobilności zgodnie z art. 21 ust. 6; c) odrzuciło wniosek o mobilność długoterminową zgodnie z art. 22 ust. 3; d) zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane; e) warunki, na których podstawie zezwolono na podjęcie mobilności, nie są już spełnione. 5.   W przypadkach, o których mowa w ust. 4, pierwsze państwo członkowskie zezwala — na wniosek drugiego państwa członkowskiego — pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa oraz, w stosownych przypadkach, członkom jego rodziny, na ponowy bezzwłoczny wjazd bez formalności. Ma to również zastosowanie, jeżeli upłynął termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez pierwsze państwo członkowskie lub zezwolenie takie zostało cofnięte w okresie mobilności w drugim państwie członkowskim. 6.   W przypadku gdy posiadacz zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza granicę zewnętrzną państwa członkowskiego stosującego w pełni dorobek Schengen, to państwo członkowskie sprawdza dane w systemie informacyjnym Schengen. To państwo członkowskie odmawia prawa do wjazdu osobom lub zgłasza sprzeciw wobec mobilności osób, odnośnie do których w systemie informacyjnym Schengen dokonano wpisu do celów odmowy pozwolenia na wjazd i pobyt. 7.   Państwa członkowskie mogą zgodnie z art. 9 nakładać kary na jednostki przyjmujące mające siedzibę na ich terytorium, jeżeli: a) jednostka przyjmująca nie powiadomiła zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 o mobilności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa; b) zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane; c) wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa został złożony w państwie członkowskim innym niż państwo najdłuższego całkowitego pobytu; d) pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie spełnia już kryteriów i warunków, na podstawie których zezwolono mu na podjęcie mobilności, a jednostka przyjmująca nie powiadomiła właściwych organów drugiego państwa członkowskiego o takiej zmianie; e) pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa rozpoczął pracę w drugim państwie członkowskim, mimo że nie zostały spełnione warunki mobilności, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 21 ust. 5 lub art. 22 ust. 2 lit. d). ROZDZIAŁ VI PRZEPISY KOŃCOWE