art. 2

Artykuł 2 Definicje 1.   Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: a) „przeszkody w handlu” oznaczają wszelkie praktyki handlowe przyjęte lub utrzymywane przez państwo trzecie, w stosunku do których zasady handlu międzynarodowego ustanawiają prawo do wszczęcia postępowania; takie prawo istnieje, gdy zasady handlu międzynarodowego albo kategorycznie zabraniają danej praktyki, albo przyznają innej poszkodowanej stronie prawo dochodzenia likwidacji skutków danej praktyki; b) „prawa Unii” oznaczają międzynarodowe prawa handlowe, z których Unia może skorzystać zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego; w tym kontekście „zasadami handlu międzynarodowego” są przede wszystkim zasady ustanowione pod auspicjami WTO i określone w załącznikach do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lecz mogą to być także zasady określone w każdej innej umowie, której stroną jest Unia i która określa zasady stosowane w handlu między Unią a państwami trzecimi; c) „szkoda” oznacza każdą istotną szkodę, którą przeszkody w handlu powodują, lub której spowodowaniem grożą, w odniesieniu do towaru lub usługi, dla przemysłu Unii, na rynku Unii; d) „niekorzystne skutki w handlu” oznaczają niekorzystne skutki, które przeszkody w handlu powodują, lub których spowodowaniem grożą, w odniesieniu do towaru lub usługi, dla przedsiębiorstw Unii, na rynku jakiegokolwiek państwa trzeciego i które mają istotny wpływ na gospodarkę Unii czy też regionu Unii, lub też na sektor działalności gospodarczej w Unii; fakt, że składający skargę odczuwa takie niekorzystne skutki, nie jest sam w sobie uważany za wystarczający, by uzasadnić podjęcie jakichkolwiek działań przez instytucje Unii; e) „przemysł Unii” oznacza: (i) wszystkich unijnych producentów lub dostawców: — produktów lub usług identycznych lub podobnych do produktów lub usług, stanowiących przedmiot przeszkody w handlu, — produktów lub usług konkurujących bezpośrednio z tym produktem lub usługą, lub — którzy są konsumentami lub przetwórcami produktów lub konsumentami lub użytkownikami usług stanowiących przedmiot przeszkody w handlu; lub (ii) wszystkich tych producentów lub dostawców, których łączna produkcja stanowi większą część całkowitej produkcji Unii danych produktów czy usług; jednakże: — jeżeli producenci lub dostawcy są powiązani z eksporterami lub importerami lub sami są importerami produktów lub usług, co do których istnieje domniemanie, że są przedmiotem przeszkód w handlu, pojęcie „przemysł Unii” można interpretować, jako odnoszące się do reszty producentów lub dostawców; — w szczególnych okolicznościach, producenci lub dostawcy regionu Unii mogą być uznawani za przemysł Unii, jeżeli ich zbiorowa produkcja stanowi większą część produkcji danego produktu lub usługi państwa członkowskiego lub państw członkowskich, na obszarze których znajduje się dany region, pod warunkiem że skutki przeszkód w handlu koncentrują się w danym państwie członkowskim lub danych państwach członkowskich; f) „przedsiębiorstwo Unii” oznacza spółkę lub firmę utworzone zgodnie z prawem państwa członkowskiego i posiadające swą statutową siedzibę, zarząd lub główne przedsiębiorstwo w Unii, których bezpośrednio dotyczy produkcja wyrobów czy świadczenie usług będących przedmiotem przeszkody w handlu; g) „usługi” oznaczają te usługi, w odniesieniu do których może zostać zawarta przez Unię umowa międzynarodowa na podstawie art. 207 Traktatu. 2.   Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie „usługodawcy” w kontekście zarówno pojęcia „przemysł Unii”, jak i pojęcia „przedsiębiorstwa Unii”, nie stanowi uszczerbku dla niehandlowego charakteru, który może mieć świadczenie poszczególnych usług zgodnie z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi państwa członkowskiego.