art. 2

Artykuł 2 Zakres stosowania 1.   Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do: a) kontrahentów transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych z siedzibą: (i) w Unii, w tym do wszystkich ich oddziałów bez względu na to, gdzie się znajdują; (ii) w państwie trzecim, jeżeli transakcja finansowana z użyciem papierów wartościowych zawierana jest w ramach działalności oddziału danego kontrahenta w Unii; b) spółek zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) oraz spółek inwestycyjnych UCITS zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE; c) zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI), którzy otrzymali zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE; d) kontrahentów angażujących się w ponowne wykorzystanie, z siedzibą: (i) w Unii, w tym do wszystkich ich oddziałów bez względu na to, gdzie się znajdują; (ii) w państwie trzecim, gdy: — ponowne wykorzystanie ma miejsce w ramach działalności oddziału danego kontrahenta w Unii, lub — ponowne wykorzystanie dotyczy instrumentów finansowych przekazanych na mocy uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń przez kontrahenta z siedzibą w Unii lub przez oddział w Unii kontrahenta mającego siedzibę w państwie trzecim. 2.   Art. 4 i 15 nie mają zastosowania do: a) członków Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), innych organów państw członkowskich pełniących podobne funkcje oraz innych unijnych podmiotów publicznych, którym powierzono zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w zarządzaniu takim długiem; b) Banku Rozrachunków Międzynarodowych. 3.   Art. 4 nie ma zastosowania do transakcji, w których jednym z kontrahentów jest członek ESBC. 4.   Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 30 w celu zmodyfikowania wykazu zawartego w ust. 2 niniejszego artykułu. W tym celu i przed przyjęciem takich aktów delegowanych Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające ocenę międzynarodowego traktowania banków centralnych i podmiotów publicznych, którym powierzono zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w zarządzaniu takim długiem. Sprawozdanie to zawiera analizę porównawczą traktowania banków centralnych i wspomnianych podmiotów w kontekście ram prawnych szeregu państw trzecich. Jeżeli w sprawozdaniu stwierdzi się – w szczególności w odniesieniu do analizy porównawczej i potencjalnych skutków – że wyłączenie obowiązków pieniężnych tych banków centralnych i podmiotów państw trzecich z art. 15 jest konieczne, Komisja przyjmie akt delegowany dodający te banki i podmioty do wykazu określonego w ust. 2 niniejszego artykułu.