art. 22

Artykuł 22 Kary administracyjne i inne środki administracyjne 1.   Bez uszczerbku dla przepisów art. 28 i prawa państw członkowskich do ustanowienia i nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie – zgodnie z przepisami krajowymi – zapewniają właściwym organom uprawnienia do stosowania kar administracyjnych i innych środków administracyjnych przynajmniej w przypadku naruszeń art. 4 i 15. Jeżeli przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, mają zastosowanie do osób prawnych, państwa członkowskie upoważniają właściwe organy do stosowania kar, w przypadku naruszenia, z zastrzeżeniem warunków określonych w przepisach krajowych, wobec członków organu zarządzającego, a także innych osób, które na mocy przepisów krajowych ponoszą odpowiedzialność za naruszenie. 2.   Kary administracyjne i inne środki administracyjne stosowane na użytek ust. 1 muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. 3.   Jeżeli państwa członkowskie postanawiają, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, ustanowić sankcje karne za naruszenia przepisów, o których mowa w tym ustępie, zapewniają one wprowadzenie odpowiednich środków dających właściwym organom wszystkie niezbędne uprawnienia do współpracy z organami sądowymi, organami ścigania lub organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w obrębie ich jurysdykcji w celu otrzymania konkretnych informacji związanych z dochodzeniami lub postępowaniami karnymi wszczętymi w związku z możliwymi naruszeniami przepisów art. 4 i 15, jak również w celu przekazywania takich informacji innym właściwym organom i EUNGiPW z myślą o wypełnieniu obowiązku wzajemnej współpracy oraz, w stosownych przypadkach, współpracy z EUNGiPW na użytek niniejszego rozporządzenia. Właściwe organy mogą współpracować z właściwymi organami innych państw członkowskich i odpowiednimi organami państw trzecich w odniesieniu do wykonywania swoich uprawnień do nakładania kar. Właściwe organy mogą również współpracować z właściwymi organami innych państw członkowskich w zakresie ułatwiania pobierania kar pieniężnych. 4.   Państwa członkowskie – zgodnie z przepisami krajowymi – przyznają właściwym organom uprawnienia do stosowania co najmniej następujących kar administracyjnych i innych środków administracyjnych w przypadku naruszeń, o których mowa w ust. 1: a) nakaz zobowiązujący osobę odpowiedzialną za naruszenie do zaprzestania określonego postępowania oraz powstrzymania się od jego ponownego podejmowania; b) podanie do publicznej wiadomości informacji wskazującej osobę odpowiedzialną za naruszenie oraz charakter naruszenia zgodnie z art. 26; c) cofnięcie lub zawieszenie zezwolenia: d) tymczasowy zakaz wykonywania funkcji zarządczych wobec każdej osoby pełniącej obowiązki zarządcze lub każdej osoby fizycznej uznanej za odpowiedzialną za takie naruszenie; e) maksymalne administracyjne kary pieniężne w wysokości co najmniej trzykrotnej kwoty zysków uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia w przypadkach, gdy odnośny organ może je ustalić, nawet jeśli wysokość kar przekracza kwoty określone w lit. f) i g); f) w przypadku osoby fizycznej – maksymalne administracyjne kary pieniężne w wysokości co najmniej 5 000 000 EUR lub, w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, równowartość tej kwoty w walucie krajowej na dzień 12 stycznia 2016 r.; g) w przypadku osoby prawnej – maksymalne administracyjne kary pieniężne w wysokości co najmniej: (i) 5 000 000 EUR lub, w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, równowartość tej kwoty w walucie krajowej na dzień 12 stycznia 2016 r., lub maksymalnie 10 % całkowitego rocznego obrotu danej osoby prawnej ustalonego na podstawie ostatniego dostępnego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający – za naruszenia art. 4; (ii) 15 000 000 EUR lub, w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, równowartość tej kwoty w walucie krajowej na dzień 12 stycznia 2016 r., lub 10 % całkowitego rocznego obrotu danej osoby prawnej ustalonego na podstawie ostatniego dostępnego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający – za naruszenia art. 15. Na użytek akapitu pierwszego lit. g) ppkt (i) oraz (ii), jeżeli dana osoba prawna jest jednostką dominującą lub jednostką zależną jednostki dominującej, która ma obowiązek sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z dyrektywą 2013/34/UE, za odpowiedni całkowity roczny obrót uznaje się całkowity roczny obrót lub odpowiadający mu rodzaj dochodu zgodnie ze stosownym systemem rachunkowości, ustalony na podstawie ostatniego dostępnego skonsolidowanego sprawozdania finansowego zatwierdzonego przez organ zarządzający jednostki dominującej najwyższego szczebla. Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepisy, zgodnie z którymi właściwe organy mogą mieć dodatkowe uprawnienia oprócz uprawnień, o których mowa w niniejszym ustępie; państwa członkowskie mogą również przewidzieć szerszy zakres kar oraz wyższe ich poziomy niż przewidziane w niniejszym ustępie. 5.   Naruszenie art. 4 nie ma wpływu na ważność warunków transakcji finansowanej z użyciem papierów wartościowych ani możliwość egzekwowania przez strony warunków transakcji finansowanej z użyciem papierów wartościowych. Naruszenie art. 4 nie daje prawa do odszkodowania od strony transakcji finansowanej z użyciem papierów wartościowych. 6.   Państwa członkowskie mogą postanowić, że nie będą przyjmować przepisów dotyczących kar administracyjnych i innych środków administracyjnych, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy naruszenia, o których mowa w tym ustępie podlegają już sankcjom karnym zgodnie z ich przepisami krajowymi przed dniem 13 stycznia 2018 r. W przypadku gdy postanowią, że nie będą przyjmować przepisów dotyczących kar administracyjnych i innych środków administracyjnych, państwa członkowskie szczegółowo informują Komisję i EUNGiPW o stosownych przepisach swojego prawa karnego. 7.   Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i EUNGiPW o przepisach dotyczących ust. 1, 3 i 4 do dnia 13 lipca 2017 r. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i EUNGiPW o wszelkich późniejszych zmianach tych przepisów.