art. 114

Artykuł 114 Procedura wystawiania świadectwa przewozowego EUR1 (art. 64 ust. 1 kodeksu) 1. Produkty pochodzące, w rozumieniu tytułu II rozdział 1 sekcja 2 podsekcja 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, z chwilą przywozu do Unii kwalifikują się do korzystania z preferencji taryfowych określonych w art. 59 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, pod warunkiem że zostały one bezpośrednio przewiezione do Unii w rozumieniu art. 69 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, po przedłożeniu świadectwa przewozowego EUR1, wystawionego przez organy celne lub inne właściwe organy rządowe kraju lub terytorium korzystającego, pod warunkiem że kraj korzystający lub terytorium korzystające: a) przekazały Komisji informacje wymagane zgodnie z art. 124 niniejszego rozporządzenia oraz b) wspierają Unię, pozwalając organom celnym państw członkowskich na sprawdzanie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów. 2. Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest tylko w przypadku, gdy może stanowić dokumentację dowodową wymaganą do celów preferencji taryfowych, o których mowa w art. 59 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446.PL L 343/614 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 29.12.2015 3. Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego przedstawiciela. Taki wniosek należy złożyć, wykorzystując formularz określony w załączniku 22-10, i wypełnić zgodnie z przepisami niniej­szego artykułu i art. 113, 115, 116, 117, 118, 121 i 123 niniejszego rozporządzenia. Wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR1 przechowywane są przez właściwe organy korzystającego kraju lub terytorium wywozu lub państwa członkowskiego przez okres co najmniej trzech lat od końca roku, w którym świadectwo przewozowe zostało wystawione. 4. Eksporter lub jego przedstawiciel przedkłada wraz z wnioskiem wszelkie odpowiednie dokumenty uzupełniające w celu potwierdzenia, że produkty, które mają zostać wywiezione, kwalifikują się do wystawienia świadectwa przewo­zowego EUR1. Eksporter zobowiązuje się przedkładać, na wniosek właściwych organów, wszelkie dodatkowe dowody, które mogą być wymagane w celu stwierdzenia prawidłowości statusu pochodzenia produktów uprawnionych do zastosowania preferencji taryfowych oraz wyrazić zgodę na przeprowadzenie wszelkich kontroli księgowości oraz innych kontroli dokonywanych przez te organy pod kątem warunków, w których produkty te zostały uzyskane. 5. Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiane jest przez właściwe organy rządowe kraju lub terytorium korzystają­cego lub przez organy celne państwa członkowskiego wywozu, jeżeli produkty, które mają zostać wywiezione, można uznać za pochodzące w rozumieniu tytułu II rozdział 1 sekcja 2 podsekcja 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446. 6. Jako że świadectwo przewozowe EUR1 stanowi dokumentację dowodową do celów stosowania preferencyjnych ustaleń określonych w art. 59 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, właściwe organy rządowe kraju lub terytorium korzystającego lub organy celne państwa członkowskiego wywozu są odpowiedzialne za podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji pochodzenia produktów i sprawdzenia pozostałych oświadczeń znajdujących się na świadectwie. 7. W celu weryfikacji, czy spełnione zostały warunki określone w ust. 5, właściwe organy rządowe kraju korzysta­jącego lub organy celne państwa członkowskiego wywozu mają prawo zażądać przedstawienia wszelkiej dokumentacji dowodowej lub przeprowadzić każdą kontrolę, którą uważają za właściwą. 8. Właściwe organy rządowe kraju lub terytorium korzystającego lub organy celne państwa członkowskiego wywozu są odpowiedzialne za należyte wypełnienie formularzy, o których mowa ust. 1. 9. Datę wystawienia świadectwa przewozowego EUR1 wpisuje się w części świadectwa zarezerwowanej dla organów celnych. 10. Świadectwo przewozowe EUR1 wystawiają właściwe organy kraju lub terytorium korzystającego lub organy celne państwa członkowskiego wywozu przy wywozie produktów, których ono dotyczy. Świadectwo jest udostępnione ekspor­terowi z chwilą faktycznego dokonania wywozu lub zapewnienia jego dokonania.