art. 27

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych Tekst mający znaczenie dla EOG

32015R0061

Treść przepisu

Artykuł 27 Wypływy z tytułu depozytów operacyjnych 1.Instytucje kredytowe mnożą przez 25 % zobowiązania wynikające z depozytów, które utrzymuje się w następujący sposób: a) przez deponenta w celu skorzystania z usług rozliczeniowych, powierniczych lub zarządzania płynnością lub innych porównywalnych usług w kontekście utrwalonej relacji operacyjnej świadczonych przez instytucję kredytową; b) w kontekście podziału obowiązków w ramach instytucjonalnego systemu ochrony spełniającego wymogi określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub w ramach grupy współpracujących instytucji kredytowych stale powiązanych z jednostką centralną spełniającą wymogi określone w art. 113 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia, lub jako prawnie lub umownie ustanowiony depozyt przez inną instytucję kredytową, która jest członkiem tego samego instytucjonalnego systemu ochrony lub sieci współpracy, pod warunkiem że danych depozytów nie uznaje się za aktywa płynne w odniesieniu do deponującej instytucji kredytowej, o której mowa w ust. 3 i art. 16; c) przez deponenta w kontekście utrwalonej relacji operacyjnej innej niż relacje określone w lit. a); d) przez deponenta w celu skorzystania z usług rozliczenia gotówkowego i usług świadczonych przez instytucję centralną, gdy instytucja kredytowa należy do jednej z sieci lub jednego z systemów, o których mowa w art. 16. 2.Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 instytucje kredytowe mnożą przez 5 % część zobowiązań wynikających z depozytów, o których mowa w ust. 1 lit. a), i które objęte są systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 94/19/WE lub dyrektywą 2014/49/UE lub równoważnym systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim. 3.Depozyty instytucji kredytowych złożone w instytucjach centralnych, uznane za aktywa płynne w odniesieniu do deponującej instytucji kredytowej zgodnie z art. 16 mnoży się przez wskaźnik wypływów wynoszący 100 % dla instytucji centralnej stanowiący kwotę tych aktywów płynnych po redukcji wartości. Te płynne aktywa nie są wliczane do pokrycia wypływów innych niż wypływ, o którym mowa w zdaniu pierwszym niniejszego ustępu, i nie są brane pod uwagę do celów obliczenia struktury pozostałego zabezpieczenia przed utratą płynności na mocy art. 17 w odniesieniu do instytucji centralnej na poziomie indywidualnym. 17.1.2015 L 11/25 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej PL 4.Usługi rozliczeniowe, powiernicze, zarządzania płynnością lub inne porównywalne usługi, o których mowa w ust. 1 lit. a) i d), obejmują takie usługi jedynie w zakresie, w jakim są one świadczone w kontekście utrwalonej relacji z klientem, która jest niezwykle ważna dla deponenta. Depozyty, o których mowa w ust. 1 lit. a), c) i d), mają znaczne ograniczenia prawne lub operacyjne, zgodnie z którymi istotne wycofanie w terminie 30 dni kalendarzowych jest nieprawdopodobne. Środki przekraczające środki wymagane na świadczenie usług operacyjnych uznaje się za depozyty nieoperacyjne. 5.Depozytów powstałych w wyniku relacji w zakresie bankowości korespondenckiej lub świadczenia usług brokerskich nie uznaje się za depozyt operacyjny i otrzymują one wskaźnik wypływów wynoszący 100 %. 6.Aby zidentyfikować depozyty, o których mowa w ust. 1 lit. c), instytucja kredytowa uznaje, że istnieje utrwalona relacja operacyjna z klientem niefinansowym, z wyłączeniem depozytów terminowych, oszczędnościowych, brokerskich, gdy wszystkie poniższe kryteria zostaną spełnione: a) wynagrodzenie na koncie wycenia się na co najmniej 5 punktów bazowych poniżej obowiązującego wskaźnika dla depozytów hurtowych o porównywalnych cechach, przy czym wskaźnik ten nie musi być ujemny; b) depozyt przechowuje się na specjalnie wyznaczonych rachunkach i wycenia bez tworzenia zachęt gospodarczych dla deponenta dotyczących utrzymania środków na depozycie przekraczających kwotę wymaganą w przypadku relacji operacyjnej; c) istotne transakcje często są przedmiotem uznawania lub obciążenia na danym rachunku; d) gdy spełnione zostanie jedno kryterium: (i) relacja z deponentem istnieje od co najmniej 24 miesięcy; (ii) depozyt wykorzystuje się do świadczenia co najmniej dwóch aktywnych usług. Usługi te mogą obejmować bezpośredni lub pośredni dostęp do krajowych lub międzynarodowych usług płatniczych, handlu papierami wartościowymi lub usług depozytowych. Za depozyt operacyjny uznaje się jedynie tę część depozytu, niezbędną do skorzystania z usługi, której produktem ubocznym jest depozyt. Nadwyżkę środków uznaje się za depozyt nieoperacyjny.

© Unia Europejska, źródło: EUR-Lex (eur-lex.europa.eu), pozyskano 12.07.2026. Autentyczne są wyłącznie wersje opublikowane w Dz. Urz. UE. · PDF źródłowy