art. 28

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych Tekst mający znaczenie dla EOG

32015R0061

Treść przepisu

Artykuł 28 Wypływy z tytułu innych zobowiązań 1.Instytucje kredytowe mnożą przez 40 % zobowiązania wynikające z depozytów klientów niefinansowych, państw, banków centralnych i wielostronnych banków rozwoju, podmiotów sektora publicznego, spółdzielni kredytowych upoważnionych przez właściwy organ, przedsiębiorstw inwestowania indywidualnego lub klientów, którzy są brokerami depozytowymi, w zakresie, w jakim nie są objęci art. 27. Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli zobowiązania określone w tym akapicie objęte są systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 94/19/WE lub dyrektywą 2014/49/WE lub równoważnym systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim, dane zobowiązania mnoży się przez 20 %. 2.Instytucje kredytowe mnożą zobowiązania wynikające z własnych kosztów eksploatacyjnych instytucji przez 0 %. 3.Instytucje kredytowe mnożą zobowiązania wynikające z zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym o terminie zapadalności przypadającym w ciągu 30 dni kalendarzowych, zdefinio­wanych w art. 192 pkt 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przez: a) 0 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 1 zgodnie z art. 10, z wyjątkiem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. f), lub jeżeli kredytodawcą jest bank centralny; b) 7 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, które można zakwalifikować jako obligacje zabezpieczone charakteryzujące się wyjątkowo wysoką jakością, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. f); c) 15 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 2A zgodnie z art. 11; d) 25 %: (i) jeżeli są zabezpieczone aktywami, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (i), (ii) lub (iv); (ii) jeżeli są zabezpieczone aktywami, których nie można zakwalifikować jako aktywa płynne zgodnie z art. 10 i 11, a kredytodawcą jest rząd centralny, podmiot sektora publicznego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym dana instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności lub ustanowiła oddział, lub wielostronny bank rozwoju. Podmioty sektora publicznego, które traktowane są w taki sposób, ograniczone są do podmiotów mających wagę ryzyka równą 20 % lub niższą zgodnie z art. 116 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; e) 35 %, jeżeli są zabezpieczone podkategoriami aktywów, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (iii) lub (v); 17.1.2015 L 11/26 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej PL f) 50 %, jeżeli są zabezpieczone: (i) papierami dłużnymi przedsiębiorstw, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 2B zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b); (ii) udziałami, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 2B zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c); g) 100 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, których nie można zakwalifikować jako aktywów płynnych zgodnie z tytułem II, z wyjątkiem transakcji objętych niniejszym ustępem lit. d) ppkt (ii) lub jeżeli kredytodawcą jest bank centralny. 4.Transakcje zabezpieczające swap, których termin zapadalności przypada w ciągu najbliższych 30 dni, prowadzą do wypływu z tytułu nadwyżki wartości płynności aktywów będących przedmiotem zaciągniętej pożyczki w porównaniu z wartością płynności aktywów będących przedmiotem udzielonej pożyczki, chyba że kontrahentem jest bank centralny, wówczas stosuje się wskaźnik wypływów równy 0 %. 5.Salda kompensacyjne przechowywane na oddzielnych rachunkach dotyczące systemów ochrony klienta narzuconych przez przepisy krajowe są uznawane za wpływy zgodnie z art. 32 i wyłącza się je z zapasów aktywów płynnych. 6.Instytucje kredytowe stosują wskaźnik wypływów równy 100 % wobec wszystkich papierów dłużnych, obligacji i innych dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez instytucję kredytową, chyba że obligacje sprzedaje się wyłącznie na rynku detalicznym i przechowuje na rachunku detalicznym, w takim przypadku dane instrumenty uznaje się za właściwą kategorię depozytu detalicznego. Wprowadza się ograniczenia uniemożliwiające nabycie i przecho­wywanie tych instrumentów przez strony niebędące klientami detalicznymi.

© Unia Europejska, źródło: EUR-Lex (eur-lex.europa.eu), pozyskano 12.07.2026. Autentyczne są wyłącznie wersje opublikowane w Dz. Urz. UE. · PDF źródłowy