art. 6

Artykuł 6 Ramy polityki i zasady ogólne 1.   Ramy polityki rozszerzenia określone przez Radę Europejską i Radę, umowy ustanawiające wiążące prawnie stosunki z beneficjentami wymienionymi w załączniku I, jak również rezolucje Parlamentu Europejskiego, komunikaty Komisji oraz wspólne komunikaty Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa stanowią ogólne ramy polityki służące wykonaniu niniejszego rozporządzenia. Komisja zapewnia spójność między pomocą udzielaną na podstawie niniejszego rozporządzenia a ramami polityki rozszerzenia. 2.   Programy i działania realizowane w ramach IPA III służące osiągnięciu celów szczegółowych określonych w art. 3 ust. 2 uwzględniają priorytety horyzontalne dotyczące zmiany klimatu, ochrony środowiska, praw człowieka i równość płci, aby propagować zintegrowane działania, które przynoszą dodatkowe korzyści i przyczyniają się do osiągania licznych celów w sposób spójny. W stosownych przypadkach programy i działania uwzględniają wzajemne powiązania między celami zrównoważonego rozwoju, w tym celami dotyczącymi propagowania pokojowych i integracyjnych społeczeństw, jak również ograniczania ubóstwa. 3.   Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, przyczynia się do realizacji zobowiązań Unii na rzecz większej przejrzystości i rozliczalności w dziedzinie udzielania pomocy, w tym poprzez udostępnianie za pośrednictwem internetowych baz danych informacji na temat wielkości pomocy i jej alokacji, oraz zapewnia, by dane były porównywalne oraz łatwo dostępne, wymieniane i publikowane. 4.   Komisja i państwa członkowskie współpracują w celu zapewnienia spójności między pomocą udzielaną na podstawie niniejszego rozporządzenia a inną pomocą udzielaną przez Unię, państwa członkowskie oraz Grupę Europejskiego Banku Inwestycyjnego i dokładają starań, by pomoc ta nie powielała się, zgodnie z ustalonymi zasadami wzmacniania koordynacji operacyjnej w obszarze pomocy zewnętrznej, w tym poprzez wzmocnioną koordynację z państwami członkowskimi na poziomie lokalnym i harmonizację polityk i procedur, w szczególności międzynarodowych zasad skuteczności pomocy rozwojowej. Taka koordynacja obejmuje regularne i terminowe konsultacje, częstą wymianę informacji na różnych etapach cyklu udzielania pomocy oraz spotkania z udziałem wszystkich zainteresowanych stron mające na celu koordynację pomocy, w tym na poziomie lokalnym, oraz stanowi jeden z podstawowych etapów procesu programowania Unii i państw członkowskich. 5.   Zgodnie z zasadą inkluzywnego partnerstwa w stosownych przypadkach Komisja zapewnia, aby prowadzono należyte konsultacje z odpowiednimi zainteresowanymi podmiotami działającymi na terytorium beneficjentów wymienionych w załączniku I, w tym, stosownie do okoliczności, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz władzami lokalnymi i regionalnymi a także by podmioty te miały dostęp – w stosownym czasie – do właściwych informacji, aby umożliwić im odgrywanie istotnej roli w trakcie opracowywania i realizacji programów oraz w związanych z tym procesach monitorowania. Komisja zachęca odpowiednie zainteresowane podmioty do koordynowania ich działań. W stosownych przypadkach zwiększane są zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym ich zdolności jako bezpośrednich beneficjentów pomocy. 6.   Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia koordynacji z wielostronnymi i regionalnymi organizacjami i podmiotami, takimi jak organizacje międzynarodowe i instytucje finansowe, oraz agencjami i darczyńcami spoza Unii oraz komplementarność wobec nich. ROZDZIAŁ III Wdrażanie