art. 15

Artykuł 15 Umowa pożyczki 1.   Przed zawarciem umowy pożyczki z danym państwem członkowskim Komisja ocenia, czy: a) uzasadnienie wniosku o wsparcie w formie pożyczki i jego kwota zostały uznane za racjonalne i wiarygodne w odniesieniu do dodatkowych reform i inwestycji; oraz b) dodatkowe reformy i inwestycje spełniają kryteria określone w art. 19 ust. 3. 2.   Jeżeli Komisja uważa, że wniosek o wsparcie w formie pożyczki spełnia kryteria, o których mowa w ust. 1, po przyjęciu decyzji wykonawczej Rady, o której mowa w art. 20 ust. 1, zawiera ona z danym państwem członkowskim umowę pożyczki. Oprócz elementów określonych w art. 220 ust. 5 rozporządzenia finansowego umowa pożyczki zawiera następujące elementy: a) kwota pożyczki w euro, w tym, w stosownych przypadkach, kwota pożyczki objęta płatnościami zaliczkowymi zgodnie z art. 13; b) średni termin wymagalności; w odniesieniu do tego terminu art. 220 ust. 2 rozporządzenia finansowego nie ma zastosowania; c) formuła ustalania ceny i okres dostępności pożyczki; d) maksymalna liczba transz i harmonogram spłaty; e) inne elementy niezbędne do zrealizowania pożyczki w związku z odnośnymi reformami i projektami inwestycyjnymi zgodnie z decyzją, o której mowa w art. 20 ust. 3. 3.   Zgodnie z art. 220 ust. 5 lit. e) rozporządzenia finansowego koszty związane z zaciąganiem pożyczek, o których mowa w niniejszym artykule, ponoszą państwa członkowskie będące beneficjentami. 4.   Komisja ustanawia niezbędne ustalenia dotyczące zarządzania operacjami udzielania pożyczek w odniesieniu do pożyczek udzielanych zgodnie z niniejszym artykułem. 5.   Państwo członkowskie korzystające z pożyczki udzielanej zgodnie z niniejszym artykułem otwiera specjalny rachunek do celów zarządzania otrzymaną pożyczką. Przekazuje ono również kwotę główną wraz z odsetkami należnymi z tytułu każdej odnośnej pożyczki na rachunek wskazany przez Komisję w myśl ustaleń dokonanych zgodnie z ust. 4 dwadzieścia dni roboczych przed upływem odpowiedniego terminu wymagalności.