art. 13

Artykuł 13 Środki w zakresie odporności wprowadzane przez podmioty krytyczne 1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty krytyczne wprowadzały odpowiednie i proporcjonalne środki techniczne, środki bezpieczeństwa i środki organizacyjne służące zapewnieniu ich odporności, w oparciu o odpowiednie informacje dostarczone przez państwa członkowskie dotyczące oceny ryzyka państwa członkowskiego oraz wyników oceny ryzyka podmiotu krytycznego, w tym środki niezbędne w celu: a) zapobiegania incydentom, z należytym uwzględnieniem środków zmniejszania ryzyka związanego z katastrofami i przystosowania się do zmiany klimatu; b) zapewnienia odpowiedniej fizycznej ochrony ich budynków i terenów oraz infrastruktury krytycznej, z należytym uwzględnieniem na przykład zainstalowania ogrodzeń, budowy barier, narzędzi i procedur monitorowania terenu podlegającego ochronie, sprzętu do wykrywania i kontroli dostępu; c) odpowiedzi na incydenty, stawiania im oporu i łagodzenia ich skutków, z należytym uwzględnieniem wdrażania procedur i protokołów zarządzania ryzykiem i zarządzania kryzysowego, a także procedur ostrzegawczych; d) odtworzenia po incydentach, z należytym uwzględnieniem środków na rzecz ciągłości działania oraz identyfikacji alternatywnych łańcuchów dostaw w celu przywrócenia świadczenia usługi kluczowej; e) zapewnienia odpowiedniego zarządzania bezpieczeństwem pracowników, z należytym uwzględnieniem środków takich jak ustanowienie kategorii personelu wykonującego funkcje krytyczne, ustanowienie praw dostępu do budynków i terenów, infrastruktury krytycznej i informacji szczególnie chronionych, ustanowienie procedur sprawdzenia przeszłości zgodnie z art. 14, wyznaczenie kategorii osób podlegających takim procedurom sprawdzenia przeszłości oraz określenie odpowiednich wymogów szkoleniowych i kwalifikacji; f) zwiększania świadomości odpowiedniego personelu na temat środków, o których mowa w lit. a)–e), z należytym uwzględnieniem szkoleń, materiałów informacyjnych i ćwiczeń. Do celów akapitu pierwszego lit. e) państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty krytyczne uwzględniały personel zewnętrznych dostawców usług przy określaniu kategorii personelu, który wykonuje funkcje krytyczne. 2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty krytyczne posiadały i stosowały plan zwiększania odporności lub równoważny dokument lub równoważne dokumenty opisujące środki zastosowane na podstawie ust. 1. W przypadku gdy podmioty krytyczne sporządziły dokumenty lub zastosowały środki zgodnie z ustanowionymi w innych aktach prawnych obowiązkami, które są istotne dla środków określonych w ust. 1, podmioty te mogą skorzystać z tych dokumentów i środków do spełnienia wymogów określonych w niniejszym artykule. Wykonując swoje funkcje nadzorcze, właściwy organ może uznać istniejące środki w zakresie zwiększania odporności zastosowane przez podmiot krytyczny, które w odpowiedni i proporcjonalny sposób obejmują środki techniczne, środki bezpieczeństwa i środki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, za spełniające – w całości lub w części – obowiązki wynikające z niniejszego artykułu. 3.   Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy podmiot krytyczny wyznaczył urzędnika łącznikowego lub jego odpowiednika jako punkt kontaktowy z właściwymi organami. 4.   Na wniosek państwa członkowskiego, które zidentyfikowało podmiot krytyczny, oraz za zgodą zainteresowanego podmiotu krytycznego Komisja organizuje misje doradcze – zgodnie z ustaleniami określonymi w art. 18 ust. 6, 8 i 9 – w celu zapewnienia zainteresowanemu podmiotowi krytycznemu doradztwa w zakresie wypełniania przez niego obowiązków na podstawie rozdziału III. Misja doradcza zgłasza swoje ustalenia Komisji, danemu państwu członkowskiemu oraz zainteresowanemu podmiotowi krytycznemu. 5.   Po konsultacji z Grupą ds. Odporności Podmiotów Krytycznych, o której mowa w art. 19,Komisja przyjmuje niewiążące wytyczne w celu doprecyzowania środków technicznych, środków bezpieczeństwa i środków organizacyjnych, które można wprowadzić na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu. 6.   Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia niezbędnych specyfikacji technicznych i metodycznych związanych ze stosowaniem środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 24 ust. 2.