art. 4

Artykuł 4 Organ wydający 1.   Europejski nakaz wydania dowodów służący uzyskaniu danych abonenta lub uzyskaniu danych, których zażądano wyłącznie w celu identyfikacji użytkownika zdefiniowanych w art. 3 pkt 10, może być wydany wyłącznie przez: a) sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwych w danej sprawie; lub b) inny właściwy organ określony przez państwo wydające, który w danej sprawie pełni funkcję organu dochodzeniowo-śledczego w postępowaniu karnym i jest organem właściwym, aby nakazać gromadzenie dowodów zgodnie z prawem krajowym; w takim przypadku europejski nakaz wydania dowodów podlega zatwierdzeniu przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wydającym, po zbadaniu go pod kątem zgodności z warunkami wydania europejskiego nakazu wydania dowodów, określonymi w niniejszym rozporządzeniu. 2.   Europejski nakaz wydania dowodów służący uzyskaniu danych o ruchu, z wyjątkiem danych, których zażądano wyłącznie w celu identyfikacji użytkownika zdefiniowanych w art. 3 pkt 10, lub służący uzyskaniu danych dotyczących treści może być wydany wyłącznie przez: a) sędziego, sąd, sędziego śledczego właściwych w danej sprawie; lub b) inny właściwy organ określony przez państwo wydające, który w danej sprawie pełni funkcję organu dochodzeniowo-śledczego w postępowaniu karnym i jest organem właściwym, aby nakazać gromadzenie dowodów zgodnie z prawem krajowym; w takim przypadku europejski nakaz wydania dowodów podlega zatwierdzeniu przez sędziego, sąd lub sędziego śledczego w państwie wydającym, po zbadaniu go pod kątem zgodności z warunkami wydania europejskiego nakazu wydania dowodów określonymi w niniejszym rozporządzeniu. 3.   Europejski nakaz zabezpieczenia dowodów dotyczący danych dowolnej kategorii może być wydany wyłącznie przez: a) sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora właściwych w danej sprawie; lub b) inny właściwy organ określony przez państwo wydające, który w danej sprawie pełni funkcję organu dochodzeniowo-śledczego w postępowaniu karnym i jest organem właściwym, aby nakazać gromadzenie dowodów zgodnie z prawem krajowym; w takim przypadku europejski nakaz zabezpieczenia dowodów podlega zatwierdzeniu przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wydającym, po zbadaniu go pod kątem zgodności z warunkami wydania europejskiego nakazu zabezpieczenia dowodów określonymi w niniejszym rozporządzeniu. 4.   Jeżeli europejski nakaz wydania dowodów lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów został zatwierdzony przez organ sądowy zgodnie z ust. 1 lit. b), ust. 2 lit. b) lub ust. 3 lit. b), organ ten może być również uważany za organ wydający na potrzeby przekazania EPOC i EPOC-PR. 5.   W należycie ustalonych sytuacjach wyjątkowych zdefiniowanych w art. 3 pkt 18, właściwe organy, o których mowa w ust. 1 lit. b) i ust. 3 lit. b) niniejszego artykułu, mogą w drodze wyjątku wydać europejski nakaz wydania dowodów w odniesieniu do danych abonenta lub danych, których zażądano wyłącznie w celu identyfikacji użytkownika zdefiniowanych w art. 3 pkt 10, lub europejski nakaz zabezpieczenia dowodów bez uprzedniego zatwierdzenia danego nakazu, jeżeli nie można uzyskać zatwierdzenia w terminie i organy te mogłyby wydać nakaz w podobnej sprawie krajowej bez uprzedniego zatwierdzenia. Organ wydający bez zbędnej zwłoki zwraca się o uzyskanie następczego zatwierdzenia danego nakazu, w terminie nieprzekraczającym 48 godzin. Jeżeli taki nakaz nie zostanie następczo zatwierdzony, organ wydający natychmiast wycofuje nakaz i usuwa wszystkie uzyskane dane lub w inny sposób ogranicza ich wykorzystanie. 6.   Każde państwo członkowskie może wyznaczyć jeden lub większą liczbę organów centralnych odpowiedzialnych za administracyjne przekazywanie EPOC, EPOC-PR, europejskich nakazów wydania dowodów, europejskich nakazów zabezpieczenia dowodów oraz powiadomień, a także za przekazywanie innej oficjalnej korespondencji związanej z takimi zaświadczeniami lub nakazami.