art. 1

Artykuł 1 Przedmiot i zakres stosowania 1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia zharmonizowane zasady odpowiedniej i szybkiej wymiany informacji między właściwymi organami ścigania do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie. W szczególności niniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące: a) wniosków o informacje składanych do pojedynczych punktów kontaktowych ustanowionych lub wyznaczonych przez państwa członkowskie, w szczególności dotyczące treści takich wniosków, udzielania informacji na podstawie takich wniosków, języków roboczych pojedynczych punktów kontaktowych, obowiązkowych terminów na dostarczenie informacji, których dotyczy wniosek, i powodów odmowy w odniesieniu do takich wniosków; b) udzielania przez państwo członkowskie, z własnej inicjatywy, istotnych informacji pojedynczym punktom kontaktowym lub właściwym organom ścigania innych państw członkowskich, w szczególności sytuacji, w jakich udziela się takich informacji, oraz sposobu ich udzielania; c) domyślnego kanału komunikacji, który ma być wykorzystywany do wszelkiej wymiany informacji na podstawie niniejszej dyrektywy, oraz informacji udzielanych pojedynczym punktom kontaktowym w związku z wymianą informacji bezpośrednio między właściwymi organami ścigania; d) ustanowienia lub wyznaczenia i organizacji, zadań, składu i zdolności pojedynczego punktu kontaktowego każdego państwa członkowskiego, w tym w zakresie wdrażania i stosowania jednolitego elektronicznego systemu zarządzania sprawami, do celów wykonywania ich zadań na podstawie niniejszej dyrektywy. 2.   Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do wymiany informacji między właściwymi organami ścigania do celów zapobiegania przestępstwom, które są szczegółowo regulowane innymi aktami prawnymi Unii, wykrywania tych przestępstw lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie. Bez uszczerbku dla swoich obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy i innych aktów prawnych Unii państwa członkowskie mogą przyjmować lub utrzymywać przepisy w większym stopniu ułatwiające wymianę informacji z właściwymi organami ścigania w innych państwach członkowskich do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie, w tym w drodze dwustronnych lub wielostronnych porozumień. 3.   Niniejsza dyrektywa nie zobowiązuje w żaden sposób państw członkowskich do: a) uzyskiwania informacji za pomocą środków przymusu; b) przechowywania informacji wyłącznie w celu udzielania ich właściwym organom ścigania innych państw członkowskich; c) udzielania informacji właściwym organom ścigania innych państw członkowskich w celu wykorzystania tych informacji jako dowodów w postępowaniu sądowym. 4.   Niniejsza dyrektywa nie ustanawia prawa do wykorzystywania informacji udzielonych zgodnie z niniejszą dyrektywą jako dowodów w postępowaniu sądowym. Państwo członkowskie udzielające informacji może wyrazić zgodę na ich wykorzystanie jako dowodu w postępowaniu sądowym.