art. 4

Artykuł 4 Prawa dostawców usług medialnych 1.   Dostawcy usług medialnych mają prawo prowadzić działalność gospodarczą na rynku wewnętrznym bez ograniczeń innych niż ograniczenia dozwolone zgodnie z prawem Unii. 2.   Państwa członkowskie działają z poszanowaniem rzeczywistej wolności redakcyjnej i niezależności dostawców usług medialnych przy prowadzeniu przez nich działalności zawodowej. Państwa członkowskie, w tym krajowe władze i organy regulacyjne, nie mogą ingerować w strategie redakcyjne lub decyzje redakcyjne dostawców usług medialnych ani próbować na nie wpływać. 3.   Państwa członkowskie zapewniają skuteczną ochronę źródeł dziennikarskich i poufności komunikacji. Państwa członkowskie nie mogą podejmować żadnych z poniższych środków: a) zobowiązywać dostawców usług medialnych lub ich personelu redakcyjnego do ujawniania informacji dotyczących źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji lub umożliwiających identyfikację źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji ani zobowiązywać do ujawniania takich informacji osób, które ze względu na swoje regularne lub zawodowe kontakty z dostawcą usług medialnych lub jego personelem redakcyjnym mogą posiadać takie informacje b) pozbawiać wolności, nakładać kar, zatrzymywać, lub dokonywać oględzin w odniesieniu do dostawców usług medialnych lub ich personelu redakcyjnego, poddawać ich lub ich lokali korporacyjnych lub prywatnych nadzorowi lub dokonywać przeszukania i zajęcia w celu uzyskania informacji dotyczących źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji lub umożliwiających identyfikację źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji ani pozbawiać wolności, nakładać kar, zatrzymywać lub dokonywać oględzin w odniesieniu do osób, które ze względu na swoje regularne lub zawodowe kontakty z dostawcą usług medialnych lub jego personelem redakcyjnym, mogą posiadać informacje dotyczące źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji lub umożliwiające identyfikację źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji c) stosować oprogramowania do inwazyjnego nadzoru w odniesieniu do fizycznego, cyfrowego urządzenia, maszyny lub narzędzia wykorzystywanego przez dostawców usług medialnych, ich personel redakcyjny lub osoby, które ze względu na swoje regularne lub zawodowe kontakty z dostawcą usług medialnych lub jego personelem redakcyjnym, mogą posiadać informacje dotyczące źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji lub umożliwiające identyfikację źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji. 4.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 lit. a) i b) niniejszego artykułu państwa członkowskie mogą podjąć jeden ze środków, o których mowa w tych literach, pod warunkiem że środek ten: a) został przewidziany w prawie Unii lub w prawie krajowym; b) jest zgodny z art. 52 ust. 1 Karty i innymi odpowiednimi przepisami prawa Unii; c) jest w danym przypadku uzasadniony nadrzędnym interesem publicznym i proporcjonalny; oraz d) został podjęty po uzyskaniu uprzedniego zezwolenia organu sądowego lub niezależnego i bezstronnego organu decyzyjnego lub, w należycie uzasadnionych wyjątkowych i pilnych przypadkach, zostanie później zatwierdzony bez zbędnej zwłoki przez takie organy. 5.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 lit. c) państwa członkowskie mogą stosować oprogramowanie do inwazyjnego nadzoru, pod warunkiem że: a) jego stosowanie jest zgodne z warunkami wymienionymi w ust. 4; oraz b) jest ono stosowane do celów postępowania przygotowawczego w sprawie jednej z osób, o których mowa w ust. 3 lit. c), w związku z: (i) przestępstwami wymienionymi w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, zagrożonymi w danym państwie członkowskim karą pozbawienia wolności lub środkiem polegającym na pozbawieniu wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat; lub (ii) innymi poważnymi przestępstwami zagrożonymi w danym państwie członkowskim karą pozbawienia wolności lub środkiem polegającym na pozbawieniu wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej pięciu lat, zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego. Państwa członkowskie nie mogą przyjąć środka, o którym mowa w ust. 3 lit. c), w przypadku gdy jeden ze środków, o których mowa w lit. a) lub b) tego ustępu, byłby odpowiedni i wystarczający do uzyskania potrzebnych informacji. 6.   Państwa członkowskie zapewniają, aby środki nadzoru, o których mowa w ust. 3 lit. b), oraz stosowanie oprogramowania do inwazyjnego nadzoru, o którym mowa w lit. c) tego ustępu, były regularnie poddawane przeglądowi przez organ sądowy lub niezależny i bezstronny organ decyzyjny w celu ustalenia, czy nadal spełnione są warunki uzasadniające ich stosowanie. 7.   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (26), w tym ustanowione w niej gwarancje, takie jak prawo osoby, której dane dotyczą, do informacji i dostępu do danych osobowych podlegających przetwarzaniu, stosuje się do przetwarzania danych osobowych dokonywanego w związku ze stosowaniem środków nadzoru, o których mowa w ust. 3 lit. b) niniejszego artykułu, lub stosowaniem oprogramowania do inwazyjnego nadzoru, o którym mowa w lit. c) tego ustępu. 8.   Państwa członkowskie zapewniają, aby dostawcy usług medialnych, ich personel redakcyjny lub osoby, które ze względu na swoje regularne lub zawodowe kontakty z dostawcą usług medialnych lub jego personelem redakcyjnym, mogą posiadać informacje dotyczące źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji lub umożliwiające identyfikację źródeł dziennikarskich lub poufnej komunikacji mieli prawo do skutecznego środka prawnego, zgodnie z art. 47 Karty, w przypadkach naruszeń ust. 3–7 niniejszego artykułu. Państwa członkowskie powierzają niezależnej władzy lub organowi dysponującemu odpowiednią wiedzą fachową zadanie polegające na udzielaniu osobom, o których mowa w akapicie pierwszym, pomocy w zakresie korzystania z tego prawa. W przypadku gdy taka władza lub organ nie istnieje, osoby te mogą zwracać się o pomoc do organu lub mechanizmu samoregulacji. 9.   Zapewnia się poszanowanie zakresu odpowiedzialności państw członkowskich określonego w TUE i TFUE.