art. 50

Artykuł 50 Zakaz przywozu odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia 1.   Przywóz do Unii odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia jest zakazany, z wyjątkiem przywozu z: a) państw, które są Stronami konwencji bazylejskiej; b) innych państw, z którymi Unia lub Unia i jej państwa członkowskie zawarły dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia zgodne z przepisami Unii oraz z art. 11 konwencji bazylejskiej; c) innych państw, z którymi dane państwo członkowskie zawarło dwustronne umowy lub porozumienia zgodnie z ust. 2; lub d) innych obszarów, w przypadkach gdy – ze względu na szczególne okoliczności w sytuacjach kryzysowych, podczas operacji przywracania lub utrzymywania pokoju, lub podczas wojny – nie jest możliwe zawarcie dwustronnych umów lub porozumień zgodnie z lit. b) lub c) lub w przypadku gdy właściwy organ w państwie wysyłki nie został wyznaczony albo jest niezdolny do działania. 2.   W wyjątkowych przypadkach państwa członkowskie mogą zawierać dwustronne umowy i porozumienia dotyczące unieszkodliwiania określonych odpadów w tych państwach członkowskich, w przypadku gdy gospodarowanie tymi odpadami w państwie wysyłki nie będzie odbywać się w sposób racjonalny ekologicznie. Te umowy i porozumienia muszą: a) być zgodne z prawem Unii oraz art. 11 konwencji bazylejskiej; b) gwarantować, aby operacje unieszkodliwiania odpadów prowadzono w instalacji, dla której zostało wydane pozwolenie, oraz aby były one zgodne z wymogami racjonalnego ekologicznie gospodarowania, o którym mowa w art. 59 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, art. 13 dyrektywy 2008/98/WE i innych przepisach prawa Unii dotyczących odpadów, w szczególności w przepisach Unii, o których mowa w załączniku IX część 1; c) gwarantować, aby odpady wytwarzano wyłącznie w państwie wysyłki oraz aby ich unieszkodliwianie przeprowadzano wyłącznie w państwie członkowskim, które zawarło daną umowę lub porozumienie; oraz d) być zgłaszane Komisji przed ich zawarciem lub, w sytuacjach kryzysowych, najpóźniej do miesiąca po ich zawarciu. 3.   Umowy lub porozumienia dwustronne lub wielostronne, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c), muszą opierać się na wymogach proceduralnych określonych w art. 51. 4.   Państwa, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), zobowiązane są do uprzedniego złożenia właściwym organom państwa członkowskiego przeznaczenia należycie uzasadnionych wniosków na tej podstawie, że nie posiadają one ani nie mają realnych możliwości uzyskania zdolności technicznej oraz niezbędnych instalacji w celu unieszkodliwiania odpadów w sposób racjonalny ekologicznie, jak określono w art. 59.