art. 11

Artykuł 11 Prawa wynikające z jednego zezwolenia 1.   Jeżeli jedno zezwolenie zostało wydane, to w okresie swojej ważności uprawnia ono posiadacza przynajmniej do: a) wjazdu i pobytu na terytorium państwa członkowskiego, które wydało jedno zezwolenie, o ile jego posiadacz spełnia wszystkie wymogi warunkujące przyjęcie, które wynikają z prawa krajowego; b) swobodnego dostępu do całego terytorium państwa członkowskiego, które wydało jedno zezwolenie, w granicach przewidzianych w prawie krajowym; c) wykonywania określonej pracy, na którą wydano jedno zezwolenie zgodnie z prawem krajowym; d) otrzymania informacji o prawach posiadacza związanych z zezwoleniem, wynikających z niniejszej dyrektywy, innego prawa Unii lub prawa krajowego. 2.   Państwa członkowskie zezwalają posiadaczowi jednego zezwolenia na zmianę pracodawcy. Państwa członkowskie mogą uzależnić prawo posiadacza jednego zezwolenia do zmiany pracodawcy od spełnienia któregokolwiek z warunków określonych w ust. 3. 3.   W okresie ważności jednego zezwolenia państwa członkowskie mogą wymagać: a) powiadomienia właściwych organów w odpowiednim państwie członkowskim o zmianie pracodawcy, zgodnie z procedurami ustanowionymi w prawie krajowym; b) sprawdzenia sytuacji na rynku pracy jako warunku zmiany pracodawcy, jeżeli dane państwo członkowskie sprawdza sytuację na rynku pracy, w związku z wnioskami o jedno zezwolenie; c) minimalnego okresu, w którym od posiadacza jednego zezwolenia wymaga się wykonywania pracy u pierwszego pracodawcy. Ten minimalny okres, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. c), nie może przekraczać okresu trwania umowy o pracę ani okresu ważności zezwolenia. W żadnym przypadku nie może on przekraczać sześciu miesięcy. Państwa członkowskie zezwalają posiadaczowi jednego zezwolenia na zmianę pracodawcy przed upływem tego minimalnego okresu w należycie uzasadnionych przypadkach poważnego naruszenia przez pracodawcę warunków umownych lub stosunku pracy. W przypadku wymogu powiadomienia o zmianie pracodawcy zgodnie z akapitem pierwszym lit. a), prawo posiadacza jednego zezwolenia do zmiany pracodawcy może zostać zawieszone na maksymalny okres 45 dni od dnia powiadomienia właściwych organów krajowych. W tym okresie właściwe organy krajowe mogą sprawdzić, czy spełnione są warunki określone w akapicie pierwszym lit. b) i c), stosownie do przypadku, a także sprawdzić, czy nadal spełnione są pozostałe wymogi określone w prawie Unii lub prawie krajowym. Państwo członkowskie może sprzeciwić się zmianie pracodawcy w tym okresie 45 dni. 4.   Bezrobocie samo w sobie nie stanowi powodu do cofnięcia jednego zezwolenia, pod warunkiem że: a) całkowity okres bezrobocia nie przekracza trzech miesięcy w okresie ważności jednego zezwolenia lub sześciu miesięcy, jeżeli obywatel państwa trzeciego posiada jedno zezwolenie od ponad dwóch lat; b) o rozpoczęciu i, w stosownych przypadkach, o zakończeniu każdego okresu bezrobocia powiadamiane są właściwe organy danego państwa członkowskiego zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi. W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego lit. a) państwa członkowskie mogą zezwolić posiadaczowi jednego zezwolenia na dłuższy okres bezrobocia Do celów akapitu pierwszego lit. b), państwa członkowskie określają, czy właściwe organy powiadamia obywatel państwa trzeciego czy pracodawca obywatela państwa trzeciego. W przypadku okresów bezrobocia dłuższych niż trzy miesiące państwa członkowskie mogą wymagać od posiadaczy jednego zezwolenia przedstawienia dowodów posiadania wystarczających środków do utrzymania się bez korzystania z systemu pomocy społecznej danego państwa członkowskiego. Jeżeli bezrobotny posiadacz jednego zezwolenia znajdzie nowego pracodawcę w dozwolonym okresie bezrobocia, o którym mowa w niniejszym ustępie, i jeżeli państwo członkowskie uzależnia podjęcie nowej pracy od spełnienia któregokolwiek z warunków, określonych w ust. 3, wówczas zezwala posiadaczowi jednego zezwolenia na pozostanie na swoim terytorium do czasu, gdy właściwe organy sprawdzą, czy spełnione są warunki określone w ust. 3, nawet jeżeli upłynął dozwolony okres bezrobocia. 5.   Jeżeli w trakcie postępowania w sprawie odnowienia jednego zezwolenia upłynie termin jego ważności, państwa członkowskie zezwalają obywatelowi państwa trzeciego na pozostanie na ich terytorium, tak jakby ten obywatel państwa trzeciego był posiadaczem jednego zezwolenia, do czasu podjęcia przez właściwe organy decyzji w sprawie wniosku o odnowienie. 6.   Jeżeli zgodnie z procedurami określonymi w prawie krajowym właściwe organy państwa członkowskiego ustalą, że istnieją uzasadnione podstawy, aby przypuszczać, że posiadacz jednego zezwolenia doświadczył pracy w warunkach szczególnego wyzysku, zdefiniowanych w art. 2 lit. i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE (24), to państwo członkowskie przedłuża dozwolony okres bezrobocia, o którym mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, o trzy miesiące. ROZDZIAŁ III PRAWO DO RÓWNEGO TRAKTOWANIA