art. 10

Artykuł 10 Energia słoneczna w budynkach 1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie nowe budynki były projektowane w taki sposób, aby zoptymalizować ich potencjał w zakresie wykorzystania energii słonecznej na podstawie natężenia promieniowania słonecznego w danym miejscu, co umożliwi późniejszą opłacalną ekonomicznie instalację technologii słonecznych. 2.   Procedurę wydawania zezwoleń na instalację urządzeń wykorzystujących energię słoneczną określoną w art. 16d dyrektywy (UE) 2018/2001 oraz procedurę zwykłego powiadomienia o podłączeniach do sieci określoną w art. 17 tej dyrektywy (UE) stosuje się do montowania na budynkach urządzeń wykorzystujących energię słoneczną. 3.   Państwa członkowskie zapewniają montowanie odpowiednich instalacji wykorzystujących energię słoneczną, jeżeli jest to odpowiednie pod względem technicznym oraz wykonalne pod względem ekonomicznym i funkcjonalnym, w następujący sposób: a) do dnia 31 grudnia 2026 r. – na wszystkich nowych budynkach publicznych i niemieszkalnych o powierzchni użytkowej powyżej 250 m2; b) na wszystkich istniejących budynkach publicznych o powierzchni użytkowej powyżej: (i) 2 000 m2 – do dnia 31 grudnia 2027 r.; (ii) 750 m2 – do dnia 31 grudnia 2028 r.; (iii) 250 m2 – do dnia 31 grudnia 2030 r.; c) do dnia 31 grudnia 2027 r. – na istniejących budynkach niemieszkalnych o powierzchni użytkowej powyżej 500 m2, w przypadku gdy budynek zostanie poddany ważniejszej renowacji lub działaniu wymagającemu pozwolenia administracyjnego na renowację budynków, prace na dachu lub instalację systemu technicznego budynku; d) do dnia 31 grudnia 2029 r. – na wszystkich nowych budynkach mieszkalnych; oraz e) do dnia 31 grudnia 2029 r. – na wszystkich nowych zadaszonych parkingach dla samochodów fizycznie przylegających do budynków. W swoich krajowych planach renowacji budynków, o których mowa w art. 3, państwa członkowskie uwzględniają polityki i środki dotyczące montowania odpowiednich instalacji wykorzystujących energię słoneczną na wszystkich budynkach. 4.   Państwa członkowskie ustawiają na poziomie krajowym – i podają do wiadomości publicznej – kryteria spełnienia w praktyce obowiązków określonych w niniejszym artykule oraz ewentualnych zwolnień z tych obowiązków w przypadku określonych rodzajów budynków, z uwzględnieniem zasady neutralności technologicznej w odniesieniu do technologii niewytwarzających emisji na miejscu oraz zgodnie z ocenionym potencjałem technicznym i ekonomicznym instalacji wykorzystujących energię słoneczną oraz charakterystyką budynków objętych tym obowiązkiem. W stosownych przypadkach państwa członkowskie uwzględniają również integralność struktury, dachy zielone oraz izolację poddaszy i dachów. Aby osiągnąć cele niniejszego artykułu i uwzględnić kwestie związane ze stabilnością sieci elektroenergetycznej, państwa członkowskie włączają właściwe zainteresowane strony w ustanawianie kryteriów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu. Przy transpozycji obowiązków określonych w ust. 3 akapit pierwszy państwo członkowskie może stosować pomiar powierzchni parteru budynku zamiast powierzchni użytkowej budynku, pod warunkiem że państwo członkowskie wykaże, że skutkuje to równoważną mocą zamontowanej na budynku odpowiednich instalacji wykorzystujących energię słoneczną. 5.   Państwa członkowskie wprowadzają ramy zapewniające niezbędne środki administracyjne, techniczne i finansowe w celu wsparcia korzystania z energii słonecznej w budynkach, w tym w połączeniu z systemami technicznymi budynku lub efektywnymi systemami ciepłowniczymi.