art. 4

Artykuł 4 Powrotowa procedura graniczna 1.   Obywatelom państw trzecich i bezpaństwowcom, których wniosek został odrzucony w kontekście azylowej procedury granicznej, nie zezwala się na wjazd na terytorium danego państwa członkowskiego. 2.   Państwa członkowskie zobowiązują osoby, o których mowa w ust. 1, do pobytu w miejscach na granicy zewnętrznej, w jej pobliżu lub w strefach tranzytowych przez okres nieprzekraczający 12 tygodni. W przypadku gdy państwo członkowskie nie może umieścić takich osób w tych miejscach, może skorzystać z innych miejsc na swoim terytorium. Ten 12-tygodniowy okres zaczyna się w dniu, w którym osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie ma już prawa do pozostania ani zezwolenia na pozostanie. Wymóg pobytu w konkretnym miejscu przewidziany w niniejszym ustępie nie jest uznawany za zezwolenie na wjazd ani pobyt na terytorium państwa członkowskiego. Warunki w tych miejscach muszą spełniać normy odpowiadające warunkom przyjmowania oraz opieki zdrowotnej zgodnie z art. 19 i 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1346 (16), ponieważ mają one zastosowanie do osób wciąż uważanych za osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową. 3.   Do celów niniejszego artykułu stosuje się art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 1–5, art. 7 ust. 2 i 3, art. 8–11, art. 12, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2–4 oraz art. 16–18 dyrektywy 2008/115/WE. 4.   Jeżeli decyzja nakazująca powrót nie może zostać wyegzekwowana w maksymalnym okresie, o którym mowa w ust. 2, państwa członkowskie kontynuują procedury powrotu zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE. 5.   Bez uszczerbku dla możliwości zapewnienia w dowolnym momencie dobrowolnego powrotu osób, o których mowa w ust. 1, osobom tym wyznacza się termin dobrowolnego wyjazdu, chyba że istnieje ryzyko ucieczki lub jeżeli ich wniosek w kontekście azylowej procedury granicznej został odrzucony jako oczywiście bezzasadny lub jeżeli dana osoba stwarza zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego państw członkowskich. Termin dobrowolnego wyjazdu wyznacza się tylko na wniosek i nie przekracza on 15 dni, a jego wyznaczenie nie oznacza przyznania prawa wjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego. Do celów niniejszego ustępu osoby takie przekazują właściwym organom wszelkie posiadane przez siebie ważne dokumenty podróży, o ile jest to konieczne do zapobieżenia ucieczce. 6.   Państwa członkowskie, które po odrzuceniu wniosku w kontekście azylowej procedury granicznej wydają odmowę wjazdu na podstawie art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 (17) i które podjęły decyzję o niestosowaniu w takich przypadkach dyrektywy 2008/115/WE na podstawie art. 2 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy, zapewniają, aby traktowanie i poziom ochrony obywateli państw trzecich i bezpaństwowców objętych odmową wjazdu były zgodne z art. 4 ust. 4 dyrektywy 2008/115/WE i były równoważne traktowaniu i poziomowi ochrony określonym w ust. 2 niniejszego artykułu i w art. 5 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.