art. 8

Artykuł 8 Usługi związane z dostępem stron trzecich dotyczące instalacji magazynowania gazu ziemnego, terminali wodorowych, instalacji LNG i instalacji magazynowania wodoru 1.   Operatorzy systemów LNG, operatorzy terminali wodorowych, operatorzy instalacji magazynowania wodoru i operatorzy systemu magazynowania gazu ziemnego muszą: a) oferować swoje usługi bez dyskryminacji wszystkim użytkownikom sieci odpowiadającym na zapotrzebowanie rynkowe; w szczególności w przypadku gdy operator systemu LNG, operator terminalu wodorowego, operator instalacji magazynowania wodoru lub operator systemu magazynowania gazu ziemnego oferuje te same usługi różnym odbiorcom, musi robić to na równoważnych warunkach umownych; b) oferować usługi, które są zgodne z wykorzystywaniem wzajemnie połączonych systemów transportu gazu ziemnego i wodoru, a także ułatwiać dostęp poprzez współpracę z operatorem systemu przesyłowego lub operatorem sieci wodorowej; oraz c) podawać do wiadomości publicznej odpowiednie informacje, w szczególności dane o wykorzystywaniu i dostępności usług, w terminach zgodnych z rozsądnymi potrzebami handlowymi użytkowników instalacji LNG, instalacji magazynowania gazu ziemnego, terminali wodorowych lub instalacji magazynowania wodoru, z zastrzeżeniem monitorowania takich publikacji przez organy regulacyjne. 2.   Każdy operator systemu magazynowania gazu ziemnego i operator instalacji magazynowania wodoru musi: a) zapewniać zarówno ciągłe, jak i przerywane usługi związane z dostępem stron trzecich; cena zdolności przerywanej musi odzwierciedlać prawdopodobieństwo wystąpienia przerw; b) oferować użytkownikom instalacji magazynowania usługi krótko- i długoterminowe; c) oferować użytkownikom instalacji magazynowania usługi dotyczące zdolności magazynowania zarówno w pakiecie z innymi usługami, jak i oddzielnie. 3.   Każdy operator systemu LNG musi oferować użytkownikom instalacji LNG usługi w instalacji LNG zarówno w pakiecie z innymi usługami, jak i oddzielnie, stosownie do potrzeb zgłoszonych przez użytkowników instalacji LNG. 4.   Umowy dotyczące instalacji LNG i instalacji magazynowania gazu ziemnego oraz instalacji magazynowania wodoru i terminali wodorowych nie mogą prowadzić do arbitralnie wyższych taryf, w przypadku gdy zostały podpisane: a) poza rokiem gazowym i określono w nich niestandardowe daty rozpoczęcia stosowania; lub b) na okres krótszy niż standardowa umowa roczna. 5.   W stosownych przypadkach usługi związane z dostępem stron trzecich mogą być świadczone pod warunkiem, że użytkownicy sieci przedstawią odpowiednie gwarancje wiarygodności finansowej. Gwarancje takie nie mogą stanowić nieuzasadnionych barier przy wejściu na rynek oraz muszą być niedyskryminacyjne, przejrzyste i proporcjonalne. 6.   Umowne limity wymaganej minimalnej wielkości instalacji LNG lub zdolności terminalu wodorowego i zdolności magazynowania gazu ziemnego lub wodoru muszą być uzasadnione ograniczeniami technicznymi i umożliwiać mniejszym użytkownikom instalacji magazynowania uzyskanie dostępu do usług magazynowania. 7.   Ust. 1–6 pozostają bez uszczerbku dla możliwości podejmowania przez państwa członkowskie proporcjonalnych środków w celu tymczasowego ograniczenia dostaw LNG z Federacji Rosyjskiej i Białorusi, z możliwością ich przedłużenia w uzasadnionych przypadkach, poprzez ograniczenie składania ofert z góry lub dostarczania zdolności instalacji LNG przez dowolnego pojedynczego użytkownika sieci w przypadku dostaw z Federacji Rosyjskiej lub Białorusi, w przypadku gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów tych państw członkowskich i Unii w zakresie bezpieczeństwa oraz pod warunkiem, że środki te: a) nie zakłócają nadmiernie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu ziemnego ani transgranicznych przepływów gazu ziemnego między państwami członkowskimi, ani nie zagrażają bezpieczeństwu dostaw do Unii lub państwa członkowskiego; b) są zgodne z zasadą solidarności energetycznej; c) są podejmowane zgodnie z prawami i zobowiązaniami Unii i państw członkowskich wobec państw trzecich. Biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa dostaw w Unii, środki podejmowane przez państwa członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym mogą służyć dywersyfikacji dostaw LNG z myślą o stopniowym eliminowaniu zależności od rosyjskiego gazu ziemnego, w przypadku gdy można wykazać, że środki takie są niezbędne do ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich i Unii. Przed podjęciem decyzji dotyczącej środka, o którym mowa w akapicie pierwszym, zainteresowane państwo członkowskie konsultuje się z Komisją oraz – o ile środek ten może mieć na nie wpływ – z innymi państwami członkowskimi, Umawiającymi się Stronami Wspólnoty Energetycznej, państwami trzecimi będącymi Umawiającymi się Stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Zainteresowane państwo członkowskie w jak największym stopniu uwzględnia sytuację w tych państwach członkowskich i państwach trzecich oraz wszelkie obawy zastrzeżenia w tym względzie przez te państwa członkowskie, państwa trzecie lub Komisję.