art. 9

Artykuł 9 Punkty pomiarowe 1.   Lokalizację punktów pomiarowych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, drobnego pyłu zawieszonego (PM10 i PM2,5), benzenu, tlenku węgla, arsenu, kadmu, ołowiu, niklu, benzo(a)pirenu i ozonu w powietrzu ustala się zgodnie z załącznikiem IV. 2.   W każdej strefie, w której poziom zanieczyszczeń przekracza próg oszacowania określony w załączniku II, liczba punktów pomiarowych dla każdego zanieczyszczenia nie może być mniejsza niż minimalna liczba punktów pomiarowych określona w pkt A i C załącznika III. 3.   W przypadku stref, w których poziom zanieczyszczeń przekracza odpowiedni próg oszacowania określony w załączniku II, ale nie przekracza odpowiednich wartości dopuszczalnych, wartości docelowych i poziomów krytycznych określonych w załączniku I, minimalna liczba punktów pomiarowych dla pomiarów stałych może zostać zmniejszona maksymalnie o 50 %, zgodnie z załącznikiem III pkt A i C, pod warunkiem że zostaną spełnione następujące kryteria: a) pomiary wskaźnikowe lub modelowanie dostarczają wystarczających danych do oceny jakości powietrza w odniesieniu do wartości dopuszczalnych, wartości docelowych, poziomów krytycznych, progów alarmowych i progów informowania, jak również zapewniają właściwą informację dla społeczeństwa, dodatkową w stosunku do informacji zapewnianych przez punkty pomiarowe dla pomiarów stałych; b) liczba punktów pomiarowych, które mają zostać zainstalowane, oraz rozdzielczość przestrzenna danych uzyskanych na podstawie analiz wyników i modelowania są wystarczające do ustalenia stężenia odpowiednich zanieczyszczeń zgodnie z celami dotyczącymi jakości danych określonymi w załączniku V pkt A i B oraz umożliwiają uzyskanie wyników oceny, które spełniają wymogi wymienione w załączniku V pkt E; c) liczba pomiarów wskaźnikowych, jeśli są wykonywane do spełnienia wymogów niniejszego ustępu, jest co najmniej taka sama jak liczba zastępowanych pomiarów stałych, a pomiary wskaźnikowe są równomiernie rozłożone w roku kalendarzowym; d) w odniesieniu do ozonu dwutlenek azotu jest mierzony we wszystkich pozostałych punktach pomiarowych wykonujących pomiary ozonu z wyjątkiem punktów na obszarach tła pozamiejskiego na potrzeby ocen ozonu, o których mowa w załączniku IV pkt B. 4.   Na terytorium państwa członkowskiego instaluje się co najmniej jeden punkt pomiarowy dostosowany do celu monitorowania określonego w załączniku VII sekcja 3 pkt A w celu dostarczania danych dotyczących stężeń prekursorów ozonu wskazanych w pkt B tej sekcji na obszarach określonych zgodnie z pkt C tej sekcji. 5.   Pomiarów dwutlenku azotu dokonuje się w co najmniej 50 % punktów pomiarowych ozonu wymaganych na podstawie załącznika III tabela 2 pkt A. Pomiary te mają charakter ciągły, z wyjątkiem obszarów tła pozamiejskiego, o których mowa w załączniku IV pkt B, gdzie mogą zostać wykorzystane inne metody pomiarowe. 6.   Każde państwo członkowskie, zgodnie z załącznikiem IV, dba o to, by rozmieszczenie punktów pomiarowych służące określeniu wskaźników średniego narażenia dla PM2,5 i dwutlenku azotu prawidłowo odzwierciedlało narażenie całej ludności. Liczba punktów pomiarowych nie może być mniejsza niż określona w załączniku III pkt B. 7.   Nie zmienia się lokalizacji punktów pomiarowych, w których w ciągu poprzednich trzech lat odnotowano przekroczenia odpowiedniej wartości dopuszczalnej lub wartości docelowej określonej w załączniku I sekcja 1, chyba że zmiana lokalizacji jest konieczna ze względu na szczególne okoliczności, w tym związane z zagospodarowaniem przestrzennym. Zmiana lokalizacji takich punktów pomiarowych musi być poparta modelowaniem lub pomiarami wskaźnikowymi oraz, w miarę możliwości, zapewniać ciągłość pomiarów i musi odbywać się w taki sposób, by nowa lokalizacja znajdowała się w obrębie obszaru reprezentatywności przestrzennej. Szczegółowe uzasadnienie każdej zmiany lokalizacji takich punktów pomiarowych musi być w pełni udokumentowane zgodnie z wymogami określonymi w załączniku IV pkt D. 8.   W celu oceny zawartości benzo(a)pirenu w powietrzu każde państwo członkowskie monitoruje inne odpowiednie wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne w ograniczonej liczbie punktów pomiarowych. Te wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne obejmują co najmniej: benzo(a)antracen, benzo(b)fluoranten, benzo(j)fluoranten, benzo(k)fluoranten, indeno(1,2,3-cd)piren i dibenzo(a,h)antracen. Punkty pomiarowe tych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych muszą znajdować się w tym samym miejscu co punkty pomiarowe benzo(a)pirenu i wybiera się je w taki sposób, aby można było określić zróżnicowanie geograficzne i długoterminowe trendy. 9.   Oprócz monitorowania wymaganego na mocy art. 10 państwa członkowskie monitorują poziomy cząstek ultradrobnych zgodnie z załącznikiem III pkt D i załącznikiem VII sekcja 4. Monitorowanie stężenia sadzy może być prowadzone w tych samych miejscach.