art. 20

Artykuł 20 Decyzje dotyczące naruszenia art. 3 1.   Wiodący właściwy organ ocenia wszystkie informacje i dowody zgromadzone na podstawie rozdziału III i w oparciu o tę ocenę ustala, czy produkty, które wprowadzono do obrotu lub udostępniono na rynku, lub które są przedmiotem wywozu, naruszają art. 3, w rozsądnym terminie od daty wszczęcia przez ten organ dochodzenia na podstawie art. 18 ust. 1. Wiodący właściwy organ stara się przyjąć decyzję, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, lub zakończyć dochodzenie w terminie 9 miesięcy od daty wszczęcia dochodzenia. 2.   Niezależnie od ust. 1 niniejszego artykułu wiodący właściwy organ może stwierdzić naruszenie art. 3 na podstawie wszelkich innych dostępnych faktów, jeżeli nie było możliwe zgromadzenie informacji i dowodów na podstawie art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 3, w szczególności jeżeli w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji podmiot gospodarczy lub organ publiczny: a) odmawia udzielenia żądanych informacji bez ważnego uzasadnienia; b) nie przekazuje żądanych informacji w wyznaczonym terminie bez ważnego uzasadnienia; c) przekazuje niekompletne lub nieprawidłowe informacje w celu zablokowania dochodzenia; d) przedstawia informacje wprowadzające w błąd; lub e) w inny sposób utrudnia dochodzenie, w tym również w przypadku stwierdzenia – na wstępnym etapie dochodzenia lub w jego toku – ryzyka pracy przymusowej narzucanej przez organy państwa. 3.   W przypadku gdy wiodący właściwy organ nie może stwierdzić, że odnośne produkty wprowadzono do obrotu lub udostępniono na rynku bądź wywozi się z naruszeniem art. 3, zamyka dochodzenie i informuje o tym podmioty gospodarcze objęte dochodzeniem. Informuje on również wszystkie inne właściwe organy za pośrednictwem systemu informacyjnego i komunikacyjnego, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Zamknięcie dochodzenia nie wyklucza wszczęcia nowego dochodzenia w sprawie tego samego produktu i tego samego podmiotu gospodarczego w przypadku pojawienia się nowych istotnych informacji. 4.   W przypadku gdy wiodący właściwy organ stwierdzi, że dane produkty wprowadzono do obrotu lub udostępniono na rynku bądź wywozi się z naruszeniem art. 3, bezzwłocznie przyjmuje decyzję zawierającą: a) zakaz wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku unijnym odnośnych produktów oraz ich wywozu; b) nakaz zobowiązujący podmioty gospodarcze objęte dochodzeniem do wycofania produktów, które zostały już wprowadzone do obrotu lub udostępnione na rynku unijnym, lub nakaz usunięcia z interfejsu internetowego treści odnoszącej się do odnośnych produktów lub ich wykazów; c) nakaz zobowiązujący podmioty gospodarcze objęte dochodzeniem do usunięcia odnośnych produktów na podstawie art. 25 lub, jeżeli części produktu, co do których stwierdzono, że naruszają art. 3, są zamienne, nakaz zobowiązujący podmioty gospodarcze do usunięcia tych części tego produktu. W stosownych przypadkach w zakazie, o którym mowa w lit. a) akapitu pierwszego, oraz w nakazie, o którym mowa w lit. c) akapitu pierwszego, określa się części produktu, co do których stwierdzono naruszenie art. 3 i które muszą zostać wymienione, aby produkt mógł zostać wprowadzony do obrotu lub udostępniony na rynku lub wywieziony. 5.   W drodze odstępstwa od ust. 4 lit. c) akapit pierwszy i w stosownych przypadkach, aby zapobiec zakłóceniom w łańcuchu dostaw o strategicznym lub krytycznym znaczeniu dla Unii, wiodące właściwe organy mogą powstrzymać się od wydania nakazu usunięcia odnośnego produktu zgodnie z ust. 4. Wiodące właściwe organy mogą zamiast tego nakazać wstrzymanie dystrybucji odnośnego produktu na określony okres, który nie może być dłuższy niż czas niezbędny do wyeliminowania pracy przymusowej w odniesieniu do odnośnego produktu, na koszt podmiotów gospodarczych. Jeżeli podmioty gospodarcze wykażą w tym okresie, że wyeliminowały pracę przymusową z łańcucha dostaw odnośnych produktów bez zmiany tego produktu i dzięki położeniu kresu pracy przymusowej określonej w decyzji, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, wiodący właściwy organ dokonuje przeglądu swojej decyzji zgodnie z art. 21. Jeżeli podmioty gospodarcze nie wykażą w tym okresie, że wyeliminowały pracę przymusową z łańcucha dostaw odnośnych produktów bez zmiany tego produktu i dzięki położeniu kresu pracy przymusowej określonej w decyzji, o której mowa w ust. 4, zastosowanie ma lit. c) tego ustępu. 6.   W przypadku gdy Komisja działa jako wiodący właściwy organ, decyzję, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, przyjmuje się w drodze aktu wykonawczego. Takie akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 35 ust. 2. 7.   Wiodący właściwy organ powiadamia o decyzji, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, wszystkie podmioty gospodarcze, do których jest ona skierowana, i przekazuje ją wszystkim właściwym organom i, w stosownych przypadkach, Komisji za pośrednictwem systemu informacyjnego i komunikacyjnego, o którym mowa w art. 7 ust. 1. 8.   Decyzje podjęte przez wiodący właściwy organ w jednym państwie członkowskim zgodnie z ust. 4 są uznawane i egzekwowane przez właściwe organy w pozostałych państwach członkowskich w zakresie, w jakim odnoszą się do produktów oznaczonych taką samą informacją dotyczącą identyfikacji i pochodzących z tego samego łańcucha dostaw, w przypadku którego stwierdzono pracę przymusową.