art. 23

Artykuł 23 Krajowy program wdrażania 1.   Do dnia 1 stycznia 2028 r. państwa członkowskie ustanawiają krajowe programy wdrażania niniejszej dyrektywy. Programy te obejmują: a) ocenę poziomu wdrożenia art. 3–8; b) określenie i zaplanowanie inwestycji wymaganych do wdrożenia niniejszej dyrektywy w odniesieniu do każdej aglomeracji, w tym orientacyjne szacunki finansowe i – jeśli jest dostępne – oszacowanie wkładu finansowego organizacji odpowiedzialności producenta utworzonych zgodnie z art. 10, i ustalenie priorytetowej kolejności tych inwestycji w zależności od wielkości aglomeracji i poziomu wpływu środowiskowego zrzutów nieoczyszczonych ścieków komunalnych i powiązanych zagrożeń na środowisko i zdrowie ludzkie; c) oszacowanie inwestycji niezbędnych do odnowienia, zmodernizowania lub wymiany istniejącej infrastruktury oczyszczania ścieków komunalnych, w tym systemów zbierania, w oparciu o ich stawkę amortyzacji i stan techniczny oraz warunki eksploatacyjne, z myślą o zapobieganiu możliwym wyciekom, infiltracji lub niewłaściwemu podłączeniu do systemów zbierania, w stosownych przypadkach z wykorzystaniem narzędzi cyfrowych; d) określenie lub przynajmniej orientacyjne wskazanie potencjalnych źródeł finansowania publicznego, jeżeli jest ono konieczne do uzupełnienia opłat pobieranych od użytkowników; e) w stosownych przypadkach wszelkie informacje wymagane na podstawie art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 4. Państwa członkowskie mogą nadal wykorzystywać dostępne finansowanie unijne do wdrażania niniejszej dyrektywy, aby zapewnić wszystkim obywatelom równe korzyści ze skutecznego zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych. Państwa członkowskie mogą również dokonywać wymiany najlepszych praktyk w zakresie poprawy absorpcji funduszy unijnych. Jeżeli podczas realizacji krajowego programu wdrażania państwo członkowskie ustali, że ze względu na konieczność zachowania jego dziedzictwa kulturowego nie jest możliwe dotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 3 ust. 2, lub terminu, o którym mowa w art. 6 ust. 3, w określonych obszarach, to państwo członkowskie aktualizuje swoje krajowe programy wdrażania. W aktualizacji tej podaje się wykaz aglomeracji, w których występują odnośne obszary, szczegółowe uzasadnienie wykazujące, że budowa wymaganej infrastruktury jest szczególnie trudna ze względu na konieczność zachowania dziedzictwa kulturowego, oraz dostosowany harmonogram finalizacji wymaganej infrastruktury na tych obszarach. Przedłużenia terminów, o których mowa w art. 3 ust. 2 lub art. 6 ust. 3, ustala się dla danego obszaru i na możliwie jak najkrótszy okres, który nie przekracza 8 lat. Zaktualizowany krajowy program wdrażania przedkłada się Komisji do dnia 31 grudnia roku aktualizacji. 2.   Do dnia 1 stycznia 2028 r. państwa członkowskie przedkładają Komisji swoje krajowe programy wdrażania, z wyjątkiem przypadków, w których na podstawie wyników monitorowania, o których mowa w art. 21, państwa członkowskie wykażą, że spełniają wymogi art. 3–8. 3.   Państwa członkowskie aktualizują swoje krajowe programy wdrażania co najmniej raz na 6 lat. Państwa członkowskie przedkładają je Komisji do dnia 31 grudnia roku aktualizacji, chyba że mogą wykazać, iż spełniają wymogi art. 3–8. 4.   Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych w celu ustanowienia metod i formatów przedkładania krajowych programów wdrażania. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 28 ust. 2.