art. 15

Artykuł 15 Rada ds. Interoperacyjnej Europy 1.   Ustanawia się niniejszym Radę ds. Interoperacyjnej Europy. Rada ds. Interoperacyjnej Europy ułatwia strategiczną współpracę oraz doradza w kwestii stosowania niniejszego rozporządzenia. 2.   W skład Rady ds. Interoperacyjnej Europy wchodzi po jednym przedstawicielu z każdego państwa członkowskiego oraz przedstawiciel Komisji. 3.   Komitet Regionów, Agencja UE ds. Cyberbezpieczeństwa (ENISA) oraz Europejskie Centrum Kompetencji w dziedzinie Cyberbezpieczeństwa wyznaczają po jednym ekspercie, których zaprasza się do udziału w charakterze obserwatorów. 4.   Radzie ds. Interoperacyjnej Europy przewodniczy Komisja. Przewodniczący może przyznać status obserwatora w Radzie ds. Interoperacyjnej Europy ekspertom wyznaczonym przez unijne podmioty, regiony i organizacje oraz kraje kandydujące. Przewodniczący może zapraszać do udziału na zasadzie ad hoc ekspertów posiadających szczególne kompetencje w zakresie tematu ujętego w porządku obrad. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu Rady ds. Interoperacyjnej Europy. Członkowie Rady ds. Interoperacyjnej Europy dokładają wszelkich starań, aby decyzje były przyjmowane w drodze konsensusu. W przypadku gdy ma miejsce głosowanie, jego wynik rozstrzygany jest zwykłą większością głosów członków wchodzących w skład Rady ds. Interoperacyjnej Europy. Członkowie, którzy zagłosowali przeciwko propozycji lub którzy wstrzymali się od głosu, mają prawo do załączenia dokumentu streszczającego uzasadnienie ich stanowiska do opinii, zaleceń lub sprawozdań. 5.   Rada ds. Interoperacyjnej Europy ma następujące zadania: a) przyjmuje wytyczne dotyczące oceny interoperacyjności zgodnie z art. 3 ust. 5 oraz wspólną listę kontrolną określoną w załączniku do niniejszego rozporządzenia, i w razie potrzeby aktualizuje te wytyczne; b) analizuje informacje zebrane zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz przedstawia na tej podstawie sugestie mające na celu poprawę interoperacyjności transgranicznej transeuropejskich cyfrowych usług publicznych; c) przyjmuje wytyczne dotyczące udostępniania rozwiązań interoperacyjnych, o których mowa w art. 4; d) proponuje środki wspierające udostępnianie i ponowne wykorzystywanie rozwiązań interoperacyjnych; e) opracowuje EIF i aktualizuje go w razie potrzeby oraz przedstawia Komisji propozycje w tym zakresie; f) wspiera wdrażanie ram interoperacyjności państw członkowskich i podmiotów unijnych oraz innych odpowiednich unijnych i krajowych polityk, strategii lub wytycznych, w tym zasady domyślnej cyfrowości oraz podejścia uwzględniającego interoperacyjność w fazie projektowania; g) ocenia poziom zgodności wyspecjalizowanych ram interoperacyjności z EIF oraz odpowiada na wnioski Komisji o konsultacje w sprawie tych ram; h) przyjmuje plan na rzecz Interoperacyjnej Europy, o którym mowa w art. 19; i) zaleca rozwiązania Interoperacyjnej Europy oraz wycofuje takie zalecenia, na podstawie wcześniej uzgodnionych kryteriów; j) monitoruje ogólną spójność zalecanych rozwiązań interoperacyjnych na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym, w tym informacji na temat ich metadanych i kategoryzacji; k) proponuje Komisji środki mające na celu zapewnienie, w stosownych przypadkach, zgodności rozwiązań interoperacyjnych z innymi rozwiązaniami interoperacyjnymi, służącymi temu samemu celowi, wspierając jednocześnie, w stosownych przypadkach, komplementarność z nowymi technologiami lub przechodzenie na nowe technologie; l) proponuje Komisji opublikowanie rozwiązań interoperacyjnych, o których mowa w art. 8 ust. 2, lub zamieszczenie odniesienia do rozwiązań interoperacyjnych na portalu Interoperacyjna Europa; m) proponuje Komisji opracowanie projektów wspierających wdrażanie polityki, środków na rzecz innowacji oraz innych odpowiednich środków, w tym w zakresie wsparcia finansowego; n) określa najlepsze praktyki w zakresie uwzględniania rozwiązań interoperacyjnych w zamówieniach publicznych i przetargach; o) dokonuje przeglądu sprawozdań dotyczących środków na rzecz innowacji, korzystania z piaskownic regulacyjnych interoperacyjności i ocen wzajemnych oraz w razie potrzeby proponuje środki następcze; p) proponuje środki mające zwiększyć zdolności organów sektora publicznego w zakresie interoperacyjności, takie jak szkolenia; q) proponuje odpowiednim organizacjom i organom normalizacyjnym środki z myślą o wniesieniu wkładu w europejską działalności normalizacyjną, w szczególności poprzez procedury określone w rozporządzeniu (UE) nr 1025/2012; r) proponuje środki umożliwiające współpracę z organami międzynarodowymi oraz instytucjami badawczymi i edukacyjnymi, które mogłyby przyczynić się do rozwoju interoperacyjności, w szczególności ze społecznościami międzynarodowymi w zakresie rozwiązań opartych na otwartym oprogramowaniu, otwartych standardów lub specyfikacji technicznych oraz innych platform; s) współpracuje z Europejską Radą ds. Innowacji w zakresie Danych, o której mowa w rozporządzeniu (UE) 2022/868, w zakresie rozwiązań interoperacyjnych na potrzeby wspólnych europejskich przestrzeni danych, a także z wszelkimi innymi podmiotami unijnymi tworzącymi rozwiązania interoperacyjne istotne dla sektora publicznego; t) regularnie informuje koordynatorów ds. interoperacyjności, o których mowa w art. 18, oraz – w stosowanych przypadkach – społeczność Interoperacyjnej Europy, o kwestiach dotyczących transeuropejskich cyfrowych usług publicznych, w tym o odpowiednich projektach i sieciach finansowanych przez Unię, oraz koordynuje z nimi te kwestie; u) doradza Komisji w kwestii monitorowania i sprawozdawczości w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia; v) terminowo przekazuje Komisji informacje i dane niezbędne do skutecznego sporządzania sprawozdań zgodnie z art. 20. 6.   Rada ds. Interoperacyjnej Europy może tworzyć grupy robocze w celu przeanalizowania konkretnych kwestii związanych z zadaniami Rady ds. Interoperacyjnej Europy. W skład grup roboczych wchodzą członkowie społeczności Interoperacyjnej Europy. 7.   Rada ds. Interoperacyjnej Europy przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.