art. 24

Artykuł 24 Obowiązek dotyczący zbyt dużych opakowań 1.   Do dnia 1 stycznia 2030 r. lub 3 lata od dnia wejścia w życie aktów wykonawczych przyjętych na podstawie ust. 2, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza, podmioty gospodarcze, które napełniają opakowanie będące opakowaniem zbiorczym, opakowaniem transportowym lub opakowaniem dla handlu elektronicznego, zapewniają, aby maksymalny współczynnik pustej przestrzeni wyrażony procentowo wynosił 50 %. 2.   Do dnia 12 lutego 2028 r. Komisja przyjmie akty wykonawcze w celu ustanowienia metodyki obliczania współczynnika pustej przestrzeni, o którym mowa w ust. 1. Ta metodyka musi uwzględniać szczególne cechy opakowania, które musi być umieszczone w pustej przestrzeni wystarczająco dużej, aby spełnić mające zastosowanie wymogi prawne lub chronić produkt, w szczególności w odniesieniu do produktów w opakowaniu mających nieregularny kształt, opakowań zawierających więcej niż jedno opakowanie handlowe lub więcej niż jeden produkt, opakowań zawierających produkty w płynie, produktów w opakowaniu o zawartości łatwej do uszkodzenia i produktów w opakowaniu, które ze względu na swój mały rozmiar mogą zostać uszkodzone przez większe produkty, oraz minimalnej przestrzeni na opakowaniu transportowym umożliwiającej umieszczenie etykiet przewozowych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 65 ust. 2. 3.   Do celów obliczenia współczynnika, o którym mowa w ust. 1: a) pusta przestrzeń oznacza różnicę między całkowitą objętością opakowania zbiorczego, opakowania transportowego lub opakowania dla handlu elektronicznego a objętością opakowań handlowych zawartych w tych opakowaniach; b) współczynnik pustej przestrzeni oznacza stosunek pustej przestrzeni zdefiniowany w lit. a) do całkowitej objętości opakowania zbiorczego, opakowania transportowego lub opakowania dla handlu elektronicznego. Przestrzeń wypełnioną materiałami wypełniającymi, takimi jak ścinki papieru, wypełniacze powietrzne, folia bąbelkowa, wypełniacze gąbkowe, wypełniacze piankowe, wełna drzewna, chipsy polistyrenowe lub styropianowe, uważa się za pustą przestrzeń. 4.   Do dnia 12 lutego 2028 r. podmioty gospodarcze, które napełniają opakowanie handlowe, zapewnią ograniczenie pustej przestrzeni do minimum niezbędnego do zapewnienia funkcjonalności opakowania, w tym ochrony produktu. Współczynnik pustej przestrzeni w opakowaniu handlowym oznacza różnicę między całkowitą objętością wewnętrzną opakowania handlowego a objętością produktu w opakowaniu. Do celów oceny zgodności z niniejszym ustępem za pustą przestrzeń uznaje się przestrzeń wypełnioną materiałami wypełniającymi, takimi jak ścinki papieru, wypełniacze powietrzne, folia bąbelkowa, wypełniacze gąbkowe, wypełniacze piankowe, wełna drzewna, chipsy polistyrenowe lub styropianowe. W odniesieniu do opakowań handlowych produktów, które podlegają osiadaniu podczas transportu, lub w przypadku produktów spożywczych, do których ochrony potrzebna jest wolna przestrzeń nad tymi produktami, lub innych produktów, które posiadają te cechy: a) zgodność z niniejszym ustępem ocenia się pod kątem poziomu wypełnienia w momencie napełnienia; b) za pustą przestrzeń nie jest uważane powietrze między zapakowanymi środkami spożywczymi lub w obrębie tych środków ani gazy ochronne. 5.   Podmioty gospodarcze stosujące opakowania handlowe jako opakowania dla handlu elektronicznego lub stosujące opakowania wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia są zwolnione z obowiązku ustanowionego w ust. 1 niniejszego artykułu. Zapewniają one jednak, aby takie opakowania handlowe spełniały wymogi określone w art. 10. 6.   Do dnia 12 lutego 2032 r. Komisja dokona przeglądu współczynnika pustej przestrzeni, o którym mowa w ust. 1, a także zwolnień określonych w ust. 5 oraz oceni możliwość ustanowienia współczynników pustej przestrzeni dla opakowań handlowych, w szczególności zabawek, kosmetyków, zestawów do samodzielnego montażu i produktów elektronicznych.