art. 29

Artykuł 29 Cele w zakresie ponownego użycia 1.   Od dnia 1 stycznia 2030 r. podmioty gospodarcze stosujące opakowania transportowe lub opakowania handlowe wykorzystywane do transportu produktów, w tym produktów dystrybuowanych za pośrednictwem handlu elektronicznego, na terytorium Unii, w formie palet, składanych pojemników z tworzywa sztucznego, pudeł, tac, skrzyń z tworzywa sztucznego, dużych pojemników do przewozu luzem, wiaderek, bębnów i kanistrów wszelkich rozmiarów i z wszelkich materiałów, w tym formatów opakowań elastycznych lub opakowań paletowych lub taśm do stabilizacji i ochrony produktów umieszczanych na paletach podczas transportu, zapewniają, aby co najmniej 40 % takich opakowań było opakowaniami wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia. Od dnia 1 stycznia 2040 r. te podmioty gospodarcze dążą do stosowania co najmniej 70 % opakowań, o których mowa w akapicie pierwszym, w formacie wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia. 2.   Od dnia 1 stycznia 2030 r., na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu, podmioty gospodarcze stosujące wymienione w ust. 1 niniejszego artykułu formy opakowań transportowych lub opakowań handlowych wykorzystywanych do transportu produktów na terytorium Unii, pomiędzy różnymi miejscami, w których podmiot prowadzi działalność, lub między którymikolwiek z miejsc, w których podmiot prowadzi działalność, a obiektami jakiegokolwiek innego przedsiębiorstwa powiązanego lub przedsiębiorstwa partnerskiego, zdefiniowanego w art. 3 załącznika do zalecenia 2003/361/WE mającego zastosowanie w dniu 11 lutego 2025 r., zapewniają, aby opakowania takie były opakowaniami zdatnymi do ponownego użycia w ramach systemu ponownego użycia. 3.   Od dnia 1 stycznia 2030 r., na zasadzie odstępstwa od ust. 1, podmioty gospodarcze stosujące wymienione w ust. 1 formy opakowań transportowych lub opakowań handlowych wykorzystywanych do transportu produktów, w tym produktów dystrybuowanych za pośrednictwem handlu elektronicznego, w celu dostarczenia produktów innemu podmiotowi gospodarczemu w tym samym państwie członkowskim, zapewniają, aby takie opakowania były opakowaniami zdatnymi do ponownego użycia w ramach systemu ponownego użycia. 4.   Obowiązki określone w ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania do opakowań transportowych ani opakowań handlowych: a) wykorzystywanych do transportu towarów niebezpiecznych zgodnie z dyrektywą 2008/68/WE; b) wykorzystywanych do transportu maszyn gabarytowych, urządzeń i towarów, w przypadku których opakowania są zaprojektowane na zamówienie, aby odpowiadały indywidualnym wymogom zamawiającego podmiotu gospodarczego; c) w formacie elastycznym, wykorzystywanych do transportu, mających bezpośredni kontakt z żywnością i paszami zdefiniowanymi w art. 2 i art. 3 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 lub ze składnikami żywności zdefiniowanymi w art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (69); d) w formie pudeł tekturowych. 5.   Od dnia 1 stycznia 2030 r. podmioty gospodarcze stosujące opakowania zbiorcze w formie pudeł, z wyłączeniem pudeł tekturowych, na zewnątrz opakowań handlowych do grupowania pewnej liczby produktów w celu utworzenia jednostki magazynowej lub dystrybucyjnej zapewniają, aby co najmniej 10 % takich opakowań było opakowaniami zdatnymi do ponownego użycia w ramach systemu ponownego użycia. Od dnia 1 stycznia 2040 r. podmioty gospodarcze dążą do stosowania co najmniej 25 % opakowań, o których mowa w akapicie pierwszym, w formacie wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia. 6.   Od dnia 1 stycznia 2030 r. dystrybutorzy końcowi udostępniający konsumentom na terytorium państwa członkowskiego napoje alkoholowe i bezalkoholowe w opakowaniach handlowych zapewniają, aby co najmniej 10 % tych produktów było udostępnianych w opakowaniach wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia. Od dnia 1 stycznia 2040 r. podmioty gospodarcze dążą do udostępnienia co najmniej 40 % produktów, o których mowa w akapicie pierwszym, w opakowaniach wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia. Dystrybutorzy końcowi zapewniają, aby produkty w opakowaniu wytwarzane pod ich własną marką wnosiły sprawiedliwy i proporcjonalny wkład w osiąganie celów określonych w niniejszym ustępie. 7.   Cele ustanowione w ust. 6 nie mają zastosowania do: a) napojów szybko psujących się w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, oraz mleka i przetworów mlecznych wymienionych w części XVI załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz analogów produktów mleczarskich objętych kodami 2202 99 11 i 2202 99 15 Nomenklatury scalonej (CN) w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (70); b) kategorii produktów sektora wina wymienionych w części II pkt 1, 3–9, 11, 12, 15, 16 i 17 załącznika VII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013; c) aromatyzowanych produktów sektora wina zdefiniowanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 251/2014 (71); d) produktów podobnych do produktów sektora wina lub aromatyzowanych produktów sektora wina, które otrzymuje się z owoców innych niż winogrona i z warzyw, oraz innych napojów fermentowanych objętych kodem CN 2206 00; e) napojów spirytusowych na bazie alkoholu odpowiadających pozycji CN 2208. 8.   Do dnia 12 lutego 2027 r. Komisja opublikuje, w porozumieniu z państwami członkowskimi, wytyczne dotyczące produktów objętych zakresem stosowania ust. 6 i 7. 9.   Dystrybutorzy końcowi, o których mowa w ust. 6, przyjmują nieodpłatnie wszystkie opakowania wielokrotnego użytku tego samego rodzaju, o tym samym kształcie i tej samej wielkości co opakowania udostępnione przez nich na rynku w ramach tego konkretnego systemu ponownego użycia w punkcie sprzedaży, zapewniając odzysk i zwrot takich opakowań w całym łańcuchu dystrybucji. Dystrybutorzy końcowi zapewniają użytkownikom końcowym możliwość zwrócenia opakowania w miejscu, w którym odbywa się wydawanie takich opakowań, lub w jego bliskim sąsiedztwie. Dystrybutor końcowy w pełni zwraca powiązane kaucje lub powiadamia o zwrocie opakowania zgodnie z zasadami zarządzania konkretnym systemem ponownego użycia w celu zwrotu powiązanych kaucji, stosownie do przypadku. 10.   Jeżeli w danym roku kalendarzowym wykorzystywana przez dystrybutora końcowego powierzchnia sprzedaży nie przekracza 100 m2, tego dystrybutora końcowego zwalnia się z obowiązku realizacji celów określonych w ust. 6 w tym roku kalendarzowym. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 64 w celu zmiany progu powierzchni sprzedaży ze względu na szczególne warunki w zakresie dystrybucji końcowej i w niektórych sektorach produkcyjnych, w tym nawet na poziomie krajowym. 11.   Państwa członkowskie mogą zwolnić dystrybutorów końcowych z obowiązku osiągnięcia celów określonych w ust. 6, jeżeli wykorzystywana przez nich powierzchnia sprzedaży znajduje się na wyspie liczącej mniej niż 2 000 mieszkańców. Państwa członkowskie mogą również zwolnić dystrybutorów końcowych z obowiązku osiągnięcia celów określonych w ust. 6, jeżeli wykorzystywana przez nich powierzchnia sprzedaży znajduje się w gminie o gęstości zaludnienia poniżej 54 osób/km2, jednak cele określone w ust. 6 mają zastosowanie do dystrybutorów końcowych, których powierzchnia sprzedaży znajduje się w skupisku ludności liczącym więcej niż 5 000 mieszkańców. Jeżeli dystrybutor końcowy, który został objęty zwolnieniem zgodnie z akapitem pierwszym, sprzedaje produkty, o których mowa w ust. 6, w opakowaniach wielokrotnego użytku, organizuje przyjmowanie takich opakowań zgodnie z ust. 9. Jeżeli dystrybutor końcowy, który został objęty zwolnieniem zgodnie z akapitem pierwszym lub drugim posiada więcej niż jedną powierzchnię sprzedaży i tylko jedna lub tylko niektóre z nich znajdują się na takiej wyspie lub w takiej gminie, odpowiednie napoje udostępnione na terytorium danego państwa członkowskiego na takich powierzchniach sprzedaży nie są uwzględniane w obliczeniach dotyczących realizacji celów określonych w ust. 6. 12.   Państwa członkowskie mogą zezwolić dystrybutorom końcowym na tworzenie grup w celu wypełnienia ich obowiązków określonych w ust. 6, pod warunkiem że każda taka grupa: a) nie posiada udziału w rynku odpowiedniej kategorii napojów przekraczającego 40 %; b) składa się z nie więcej niż pięciu dystrybutorów końcowych; oraz c) obejmuje wyłącznie kategorie napojów udostępniane na terytorium danego państwa członkowskiego przez wszystkich członków danej grupy. Warunek określony w lit. b) nie ma zastosowania, jeżeli dystrybutorzy końcowi prowadzą działalność pod tą samą marką. W przypadku gdy państwa członkowskie dopuszczają możliwość tworzenia przez dystrybutorów końcowych grup zgodnie z akapitem pierwszym, każda grupa dostarcza właściwemu organowi danego państwa członkowskiego co najmniej informacje o: a) dystrybutorach końcowych wchodzących w skład danej grupy; oraz b) dystrybutorze końcowym wyznaczonym na zarządzającego grupą i na punkt kontaktowy. Państwa członkowskie mogą wymagać przekazania dalszych informacji niezbędnych do egzekwowania obowiązków zgodnie z ust. 6 w związku z niniejszym ustępem. Dystrybutorzy końcowi zapewniają zgodność zawieranych przez nich umów powołujących grupę dystrybutorów z art. 101 i 102 TFUE. Bez uszczerbku dla ogólnego stosowania unijnych reguł konkurencji do takich grup, wszyscy członkowie grupy zapewniają w szczególności, aby w kontekście ich umów powołujących grupę dystrybutorów nie miała miejsca wymiana danych ani wymiana informacji, w tym w odniesieniu do danych dotyczących przyszłej sprzedaży, z wyjątkiem informacji, o których mowa w art. 30 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Do dnia 1 stycznia 2028 r. Komisja przyjmie akty delegowane zgodnie z art. 64 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia, aby ustanowić i określić szczegółowe warunki i wymogi w zakresie sprawozdawczości, które mają mieć zastosowanie do umów powołujących grupę dystrybutorów, o których mowa w niniejszym ustępie, z uwzględnieniem rodzaju i ilości opakowań, jakie wprowadza do obrotu każdy dystrybutor końcowy w każdym roku kalendarzowym, oraz lokalizacji dystrybutorów końcowych. 13.   Podmioty gospodarcze zwalnia się z obowiązku realizacji celów określonych w niniejszym artykule w danym roku kalendarzowym, jeżeli w tym roku kalendarzowym: a) udostępniły na terytorium jednego z państw członkowskich nie więcej niż 1 000 kg opakowań; oraz b) były objęte definicją mikroprzedsiębiorstwa określoną w zaleceniu 2003/361/WE mającym zastosowanie w dniu 11 lutego 2025 r. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 64 w celu zmiany progu określonego w lit. a) niniejszego ustępu ze względu na szczególne warunki w zakresie dystrybucji końcowej oraz w niektórych sektorach produkcyjnych, w tym na poziomie krajowym. 14.   Państwa członkowskie mogą zwolnić podmioty gospodarcze z obowiązków wynikających z niniejszego artykułu na okres 5 lat, jeżeli spełnione zostaną następujące warunki: a) państwo członkowskie udzielające zwolnienia przekracza o 5 punktów procentowych cele na 2025 r. w zakresie recyklingu odpadów opakowaniowych w podziale na materiały i oczekuje się, że przekroczy o 5 punktów procentowych cel na 2030 r., zgodnie ze sprawozdaniem Komisji opublikowanym 3 lata przed tą datą; b) państwo członkowskie udzielające zwolnienia jest na dobrej drodze do osiągnięcia odpowiednich celów w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów określonych w art. 43 i może wykazać, że do 2028 r. ograniczyło powstawanie odpadów opakowaniowych na mieszkańca o co najmniej 3 % w porównaniu z odpadami opakowaniowymi na mieszkańca w 2018 r.; oraz c) podmioty gospodarcze przyjęły korporacyjny plan zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu, który przyczynia się do osiągnięcia celów w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów i w zakresie recyklingu określonych, odpowiednio, w art. 43 i 52. Ten okres 5 lat może zostać odnowiony przez państwo członkowskie, o ile spełnione są wszystkie te warunki. 15.   Na warunkach określonych w art. 51 państwa członkowskie mogą wyznaczyć podmiotom gospodarczym cele wykraczające poza cele minimalne, o których mowa w ust. 1, 2, 3, 5 i 6 niniejszego artykułu, jeżeli takie wyższe cele są niezbędne państwu członkowskiemu do osiągnięcia co najmniej jednego z celów określonych w art. 43. 16.   Na warunkach określonych w art. 51 państwa członkowskie mogą wyznaczyć podmiotom gospodarczym cele w odniesieniu do napojów udostępnianych w opakowaniach handlowych, które nie są objęte ust. 6 niniejszego artykułu, jeżeli te dodatkowe cele są niezbędne państwu członkowskiemu do osiągnięcia co najmniej jednego z celów określonych w art. 43. 17.   Cele określone w niniejszym artykule lub na jego podstawie oblicza się w odniesieniu do okresu roku kalendarzowego. 18.   Aby uwzględnić najnowsze dane oraz osiągnięcia naukowe i ekonomiczne, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 64, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie w celu ustanowienia: a) zwolnień dla podmiotów gospodarczych, dodatkowych w stosunku do zwolnień określonych w niniejszym artykule – ze względu na szczególne ograniczenia gospodarcze napotykane w danym sektorze dotyczące osiągnięcia celów określonych w ust. 1, 2, 3, 5 i 6 niniejszego artykułu; b) zwolnień dotyczących określonych formatów opakowań objętych celami określonymi w ust. 1, 2, 3, 5 i 6 niniejszego artykułu, w przypadku gdy osiągnięcie tych celów uniemożliwiają problemy związane z higieną i bezpieczeństwem żywności; c) zwolnień dotyczących określonych formatów opakowań objętych celami określonymi w ust. 1, 2, 3, 5 i 6 niniejszego artykułu, w przypadku gdy osiągnięcie tych celów uniemożliwiają problemy środowiskowe. 19.   Do dnia 1 stycznia 2034 r., uwzględniając rozwój najnowocześniejszych technologii oraz praktyczne doświadczenia zdobyte przez podmioty gospodarcze i państwa członkowskie, Komisja przedstawi sprawozdanie zawierające przegląd realizacji celów na 2030 r. określonych w niniejszym artykule. W sprawozdaniu tym oceni, w tym z perspektywy oceny cyklu życia opakowań jednorazowego użytku i opakowań ponownego użytku, następujące kwestie: a) w jakim stopniu cele na 2030 r. prowadzą do powstania rozwiązań, które sprzyjają zrównoważoności opakowań oraz są skuteczne i łatwe do wdrożenia; b) czy cele określone na 2040 r. są osiągalne, biorąc pod uwagę doświadczenia w osiąganiu celów na 2030 r. i zmieniające się okoliczności; c) czy należy utrzymać zwolnienia i odstępstwa określone w niniejszym artykule; oraz d) czy niezbędne lub zasadne jest ustanowienie nowych celów w zakresie ponownego użycia i ponownego napełniania innych kategorii opakowań. Sprawozdanie Komisji obejmuje ocenę wpływu na zatrudnienie. W stosownych przypadkach sprawozdaniu temu towarzyszy wniosek ustawodawczy zmieniający niniejszy artykuł, w szczególności cele na 2040 r. Do grudnia 2032 r. państwa członkowskie przekażą Komisji dane dotyczące oceny wpływu na zatrudnienie w związku z realizacją celów w zakresie ponownego użycia na ich terytoriach krajowych. Przed przedłożeniem Komisji danych państwa członkowskie informują krajowych partnerów społecznych reprezentujących pracowników i pracodawców w sektorach objętych celami w zakresie ponownego użycia opakowań i konsultują się z nimi.