art. 53

Artykuł 53 Zasady obliczania stopnia osiągnięcia celów recyklingu 1.   Obliczanie w celu ustalenia, czy cele określone w art. 52 ust. 1 zostały osiągnięte, musi odbywać się zgodnie z zasadami określonymi w niniejszym artykule. 2.   Państwa członkowskie obliczają masę odpadów opakowaniowych wytworzonych w danym roku kalendarzowym. Obliczenia odpadów opakowaniowych wytworzonych w państwie członkowskim muszą mieć charakter wyczerpujący. Metodyka obliczania wytworzonych odpadów opakowaniowych opiera się na następujących podejściach: a) opakowania udostępnione na terytorium danego państwa członkowskiego, lub rozpakowane przez producenta niebędącego użytkownikiem końcowym, w danym roku; lub b) ilość odpadów opakowaniowych wytworzonych w tym samym roku w tym państwie członkowskim. Obliczenia przeprowadzone zgodnie z niniejszym ustępem koryguje się w celu zapewnienia porównywalności, wiarygodności i kompletności wyników zgodnie z wymogami i weryfikacjami, które mają zostać ustanowione aktem wykonawczym przyjętym na podstawie art. 56 ust. 7 lit. a). 3.   Państwa członkowskie obliczają masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi w danym roku kalendarzowym. Masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi oblicza się jako masę opakowań, które stały się odpadami i które – po przejściu wszystkich niezbędnych czynności kontrolnych, sortowania i innych działań wstępnych mających na celu usunięcie materiałów stanowiących odpady, które nie są przedmiotem późniejszego ponownego przetwarzania, oraz zapewnienie wysokiej jakości recyklingu – zostają wprowadzone do procesu recyklingu, w ramach którego materiały stanowiące odpady są rzeczywiście ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje. 4.   W przypadku opakowań wielomateriałowych i innych opakowań składających się z więcej niż jednego materiału obliczenia i zgłoszenia dokonuje się w odniesieniu do każdego materiału zawartego w opakowaniu. Państwa członkowskie mogą odstąpić od niniejszego wymogu, jeżeli dany materiał stanowi niewielką część jednostki opakowania i w każdym przypadku nie więcej niż 5 % całkowitej masy jednostki opakowania. 5.   Do celów ust. 3 masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi mierzy się w chwili wprowadzenia odpadów do procesu recyklingu. Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi można mierzyć jako masę wyjściową z dowolnej operacji sortowania, pod warunkiem że: a) takie odpady w formie materiału wyjściowego po operacji sortowania są następnie poddane recyklingowi; b) masa materiałów lub substancji, które są usuwane w trakcie dalszych działań poprzedzających proces recyklingu i nie są następnie poddawane recyklingowi, nie jest wliczana do masy odpadów zgłaszanych jako poddane recyklingowi. 6.   Państwa członkowskie ustanawiają skuteczny system kontroli jakości i identyfikowalności odpadów opakowaniowych, aby zapewnić spełnienie warunków określonych w ust. 2 –5 niniejszego artykułu. System ten może odpowiednio obejmować elektroniczne rejestry ustanowione na podstawie art. 35 ust. 4 dyrektywy 2008/98/WE lub specyfikacje techniczne wymogów jakościowych dotyczących sortowanych odpadów. Jeżeli wiarygodnych danych nie można uzyskać w inny sposób, system ten może również obejmować średnie wskaźniki strat sortowanych odpadów odpowiednio w odniesieniu do różnych rodzajów odpadów oraz praktyk gospodarowania odpadami. Średnie wskaźniki strat oblicza się zgodnie z zasadami obliczania ustanowionymi w akcie delegowanym przyjętym na podstawie art. 11a ust. 10 dyrektywy 2008/98/WE. 7.   Ilość biodegradowalnych odpadów opakowaniowych, która zostaje wprowadzona do procesu przetwarzania tlenowego lub beztlenowego, może zostać zaliczona jako ilość poddana recyklingowi, w przypadku gdy przetwarzanie to powoduje wytworzenie kompostu, produktu pofermentacyjnego lub innego materiału wyjściowego o podobnej ilości materiału pochodzącego z recyklingu w stosunku do wsadu, który ma być wykorzystany jako produkt, materiał lub substancja poddane recyklingowi. W przypadku gdy uzyskany materiał wyjściowy jest wykorzystywany na powierzchni gruntów, państwa członkowskie mogą zaliczać go jako poddany recyklingowi tylko pod warunkiem, że to wykorzystanie przynosi korzyści rolnictwu lub prowadzi do poprawy stanu środowiska. 8.   Ilość materiałów stanowiących odpady opakowaniowe, które przestały być odpadami w wyniku działań wstępnych przed ponownym przetworzeniem, może zostać zaliczona jako ilość poddana recyklingowi, pod warunkiem że takie materiały są przeznaczone do późniejszego powtórnego przetworzenia na produkty, materiały lub substancje używane zarówno do celów pierwotnych, jak i innych. Do materiałów poddanych recyklingowi nie zalicza się jednak materiałów, które utraciły status odpadów i które mają być wykorzystane jako paliwa lub inne środki wytwarzania energii lub które mają być spalone, użyte do wypełniania wyrobisk lub składowane. 9.   Państwa członkowskie mogą uwzględnić recykling metali wydzielonych po spaleniu odpadów, proporcjonalnie do ilości spalanych odpadów opakowaniowych, pod warunkiem że te metale poddane recyklingowi spełniają kryteria jakościowe określone w decyzji (UE) 2019/1004. 10.   W przypadku gdy odpady opakowaniowe są przekazane innemu państwu członkowskiemu w celu recyklingu w tym innym państwie członkowskim, tylko państwo członkowskie, w którym te odpady opakowaniowe zostały zebrane, może zaliczać je jako poddane recyklingowi. 11.   Odpady opakowaniowe wywiezione z Unii zalicza się jako poddane recyklingowi przez państwo członkowskie, w którym zostały zebrane, wyłącznie w przypadku, gdy spełnione są wymogi określone w ust. 3 oraz gdy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 lub rozporządzeniem (UE) 2024/1157, stosownie do przypadku, eksporter dostarczy dokumenty potwierdzające, że przemieszczenie odpadów jest zgodne z wymogami tego rozporządzenia, w tym że przetwarzanie odpadów opakowaniowych w państwie trzecim odbyło się w warunkach równoważnych wymogom określonym w odpowiednich przepisach unijnego prawa ochrony środowiska.