art. 6

Artykuł 6 Opakowania zdatne do recyklingu 1.   Wszystkie opakowania wprowadzane do obrotu muszą być zdatne do recyklingu. 2.   Uznaje się, że opakowanie jest zdatne do recyklingu, jeżeli spełnia następujące warunki: a) jest projektowane z myślą o recyklingu materiałów umożliwiającym wykorzystanie powstałych surowców wtórnych, których jakość w porównaniu z materiałem oryginalnym jest wystarczająca, aby można je było wykorzystać do zastąpienia surowców pierwotnych zgodnie z ust. 4; oraz b) gdy staje się odpadem, może być zbierane selektywnie zgodnie z art. 48 ust. 1 i 5, sortowane z przeznaczeniem do konkretnych strumieni odpadów bez wpływu na możliwość recyklingu innych strumieni odpadów oraz poddawane recyklingowi na dużą skalę, na podstawie metodyki określonej zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu. Opakowanie zgodne z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie ust. 4 uznaje się za spełniające warunek określony w akapicie pierwszym lit. a) niniejszego ustępu. Opakowanie zgodne z aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie ust. 4 i aktami wykonawczymi przyjętymi na podstawie ust. 5 uznaje się za spełniające warunki określone w akapicie pierwszym niniejszego ustępu. Akapit pierwszy lit. a) niniejszego ustępu stosuje się od dnia 1 stycznia 2030 r. lub 24 miesiące od dnia wejścia w życie aktów delegowanych przyjętych na podstawie ust. 4 akapit pierwszy, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. Akapit pierwszy lit. b) niniejszego ustępu stosuje się od dnia 1 stycznia 2035 r. lub, w odniesieniu do wymogu poddawania recyklingowi na dużą – od dnia 1 stycznia 2035 r. lub pięć lat od dnia wejścia w życie aktów wykonawczych przyjętych na podstawie ust. 5, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza. 3.   Wytwórca ocenia możliwość recyklingu opakowania w oparciu o akty delegowane przyjęte na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu oraz akty wykonawcze przyjęte na podstawie ust. 5 niniejszego artykułu. Możliwość recyklingu opakowania wyraża się w klasach wydajności recyklingu A, B lub C opisanych w tabeli 3 w załączniku II. Bez uszczerbku dla ust. 10, od dnia 1 stycznia 2030 r. lub 24 miesiące od dnia wejścia w życie aktów delegowanych przyjętych na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza, wprowadza się do obrotu wyłącznie opakowania zdatne do recyklingu w ramach klas A, B lub C opisanych w tabeli 3 w załączniku II. Bez uszczerbku dla ust. 10 niniejszego artykułu, od dnia 1 stycznia 2038 r. wprowadza się do obrotu wyłącznie opakowania zdatne do recyklingu w ramach klas A lub B opisanych w tabeli 3 w załączniku II. 4.   Do dnia 1 stycznia 2028 r. Komisja, po uwzględnieniu norm opracowanych przez europejskie organizacje normalizacyjne, przyjmie akty delegowane zgodnie z art. 64 w celu ustanowienia, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie: a) kryteriów projektowania z myślą o recyklingu oraz klas wydajności recyklingu w oparciu o tabelę 3 w załączniku II oraz parametry wymienione w tabeli 4 w załączniku II w odniesieniu do kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II, przy czym kryteria projektowania z myślą o recyklingu i klasy wydajności recyklingu opracowuje się na podstawie materiału głównego oraz: (i) uwzględniają możliwość rozdzielenia odpadów opakowaniowych na różne strumienie materiałów w celu recyklingu, sortowania i recyklingu, tak aby jakość powstałych surowców wtórnych w porównaniu z materiałem oryginalnym była wystarczająca i aby, w miarę możliwości, surowce te mogły zostać wykorzystane do zastąpienia surowców pierwotnych w opakowaniach lub innych zastosowaniach w których zachowana jest jakość materiału pochodzącego z recyklingu; (ii) biorą pod uwagę ustalone i sprawdzone w warunkach operacyjnych procesy zbierania i sortowania oraz obejmują wszystkie części składowe opakowania; (iii) uwzględniają dostępne technologie recyklingu, ich efektywność gospodarczą i środowiskową, w tym jakość materiału wyjściowego, dostępność odpadów, potrzebną energię i emisje gazów cieplarnianych; (iv) w stosownych przypadkach identyfikują substancje potencjalnie niebezpieczne, które mają negatywny wpływ na ponowne użycie i recykling materiałów w opakowaniu, w którym substancje te są obecne; (v) w stosownych przypadkach ustanawiają ograniczenia dotyczące obecności substancji potencjalnie niebezpiecznych lub grup takich substancji w opakowaniu lub częściach składowych opakowania z powodów, które nie są związane przede wszystkim z bezpieczeństwem chemicznym; takie ograniczenia mogą również służyć zmniejszeniu niedopuszczalnego ryzyka dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, bez uszczerbku dla ograniczeń dotyczących substancji chemicznych określonych w załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub, w stosownych przypadkach, ograniczeń i szczególnych środków dotyczących materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1935/2004; b) sposobu, w jaki należy przeprowadzać ocenę wydajności recyklingu i wyrażać jej wynik w klasach wydajności recyklingu w podziale na jednostki opakowania, w drodze ważenia kryteriów, w tym specyficznych dla danego materiału kryteriów i efektywności sortowania, w celu ustalenia, czy opakowanie może zostać uznane za zdatne do recyklingu zgodnie z ust. 2; c) opisu, dla każdej kategorii opakowań wymienionej w tabeli 1 w załączniku II, warunków zgodności z ich odpowiednimi klasami wydajności recyklingu; d) ram dotyczących modulacji wkładów finansowych wpłacanych przez producentów w celu wypełnienia ich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta określonej w art. 45 ust. 1, w oparciu o klasy wydajności recyklingu opakowań. Przyjmując akty delegowane, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, Komisja uwzględnia wyniki ewentualnej oceny przeprowadzonej na podstawie art. 5 ust. 2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 64 w celu zmiany tabeli 1 w załączniku II, aby dostosować ją do postępu naukowo-technicznego w zakresie materiałów i projektowania produktów oraz infrastruktury zbierania, sortowania i recyklingu. W tych aktach delegowanych Komisja może określić kryteria projektowania z myślą o recyklingu dla dodatkowych kategorii opakowań lub stworzyć podkategorie w ramach kategorii wymienionych w tabeli 1 w załączniku II. Podmioty gospodarcze muszą spełnić nowe lub zaktualizowane kryteria projektowania z myślą o recyklingu w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie odpowiedniego aktu delegowanego. 5.   Do dnia 1 stycznia 2030 r. Komisja przyjmie akty wykonawcze ustanawiające: a) metodykę oceny poddawania recyklingowi na dużą skalę w podziale na kategorie opakowań wymienione w tabeli 2 w załączniku II, uzupełniające tabelę 3 w załączniku II o progi dotyczące oceny poddawania recyklingowi na dużą skalę oraz, w razie potrzeby, aktualizujące ogólne klasy wydajności recyklingu opisane w tabeli 3 w załączniku II. Metodyka ta opiera się co najmniej na następujących elementach: (i) ilości opakowań w podziale na kategorie opakowań wymienione w tabeli 2 w załączniku II wprowadzone do obrotu w całej Unii i w każdym państwie członkowskim; (ii) ilości poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych, obliczonej w punkcie obliczeniowym zgodnie z aktem wykonawczym przyjętym na podstawie art. 56 ust. 7 lit. a), w podziale na kategorie opakowań wymienione w tabeli 2 w załączniku II, w całej Unii i w każdym państwie członkowskim; b) łańcuch kontroli pochodzenia zapewniający przeprowadzanie recyklingu opakowań na dużą skalę. Łańcuch kontroli pochodzenia, o którym mowa w lit. b), opiera się co najmniej na następujących elementach: (i) dokumentacji technicznej dotyczącej ilości zebranych odpadów opakowaniowych przesyłanych do zakładów sortowania i recyklingu; (ii) procesie weryfikacji, który umożliwia wytwórcom uzyskanie od dalszych operatorów niezbędnych danych zapewniających przeprowadzenie recyklingu opakowań na dużą skalę. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 65 ust. 2. Dane, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, podaje się do wiadomości publicznej w łatwo dostępny sposób. 6.   Komisja ocenia szczegółowość danych, które należy zgłaszać do celów metodyki dotyczącej recyklingu na dużą skalę. W stosownych przypadkach Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 64 w celu zmiany tabeli 2 w załączniku II i tabeli 3 w załączniku XII, aby dostosować je do postępu naukowo-technicznego. 7.   Do 2035 r. Komisja, na podstawie rozwoju technologii sortowania i recyklingu, może dokonać przeglądu minimalnych progów uznawania opakowań za poddane recyklingowi na dużą skalę oraz, w stosownych przypadkach, przedstawić wniosek ustawodawczy w celu zmiany tych progów. 8.   Aby zwiększyć poziom możliwości recyklingu opakowań, 18 miesięcy od dnia wejścia w życie aktów delegowanych przyjętych na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu oraz aktów wykonawczych przyjętych na podstawie ust. 5 niniejszego artykułu, wkłady finansowe wpłacane przez producentów w celu wypełnienia ich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta ustanowionej w art. 45 moduluje się zgodnie z klasami wydajności recyklingu określonymi szczegółowo w aktach delegowanych przyjętych na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu oraz w aktach wykonawczych przyjętych na podstawie ust. 5 niniejszego artykułu. Jeśli chodzi o wkłady finansowe wpłacane przez producentów w celu wypełnienia ich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta ustanowionej w art. 45 w odniesieniu do opakowań, o których mowa w ust. 11 lit. g) niniejszego artykułu, państwa członkowskie uwzględniają techniczną wykonalność i opłacalność recyklingu tych opakowań. 9.   Zapewnienie zgodności z wymogami określonymi w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu wykazuje się w dokumentacji technicznej dotyczącej opakowań określonej w załączniku VII. W przypadku gdy jednostka opakowania zawiera zintegrowane części składowe, ocena zgodności z kryteriami projektowania z myślą o recyklingu oraz z wymogami poddania recyklingowi na dużą skalę obejmuje wszystkie zintegrowane części składowe. Przeprowadza się osobną ocenę zintegrowanych części składowych, które mogą oddzielić się od siebie na skutek naprężenia mechanicznego podczas transportu lub sortowania. W przypadku gdy jednostka opakowania zawiera oddzielne części składowe, ocena zgodności z wymogami projektowania z myślą o recyklingu oraz wymogami poddania recyklingowi na dużą skalę przeprowadzana jest odrębnie dla każdej oddzielnej części składowej. Wszystkie części składowe jednostki opakowania muszą być zgodne z ustalonymi i sprawdzonymi w warunkach operacyjnych procesami zbierania, sortowania i recyklingu oraz nie mogą ograniczać możliwości recyklingu głównej części jednostki opakowania. 10.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i 3, od dnia 1 stycznia 2030 r. opakowanie innowacyjne, które nie jest zgodne z wymogami określonymi w ust. 2, może być udostępnione na rynku na okres maksymalnie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym zostało wprowadzone do obrotu. W przypadku stosowania niniejszego odstępstwa podmiot gospodarczy powiadamia właściwy organ przed wprowadzeniem do obrotu opakowania innowacyjnego oraz podaje wszystkie szczegóły techniczne wykazujące, że opakowanie jest opakowaniem innowacyjnym. Powiadomienie to zawiera harmonogram zapewniania zgodności z wymogami poddania recyklingowi na dużą skalę w odniesieniu do zbierania i recyklingu opakowań innowacyjnych. Informacje te są udostępniane Komisji i organom krajowym prowadzącym nadzór rynku. Jeżeli właściwy organ uzna, że opakowanie nie jest opakowaniem innowacyjnym, podmiot gospodarczy musi zapewnić zgodność z obowiązującymi kryteriami projektowania z myślą o recyklingu. Jeżeli właściwy organ uzna, że opakowanie jest opakowaniem innowacyjnym, informuje o tym odpowiednio Komisję. Komisja ocenia wnioski właściwych organów w odniesieniu do innowacyjnego charakteru opakowania i w stosownych przypadkach aktualizuje lub przyjmuje nowe akty delegowane na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu. Komisja monitoruje wpływ odstępstwa, o którym mowa w akapicie pierwszym, na ilość opakowań wprowadzanych do obrotu. W stosownych przypadkach Komisja przedstawia wniosek ustawodawczy w celu zmiany tego akapitu. Państwa członkowskie stale dążą do ulepszania infrastruktury zbierania i sortowania opakowań innowacyjnych o spodziewanych korzyściach dla środowiska. 11.   Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do: a) opakowań bezpośrednich zdefiniowanych art. 1 pkt 23 dyrektywy 2001/83/WE i art. 4 pkt 25 rozporządzenia (UE) 2019/6; b) opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywanych do pakowania wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745; c) opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywanych do pakowania wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objętych rozporządzeniem (UE) 2017/746; d) opakowań zewnętrznych zdefiniowanych w art. 1 pkt 24 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 4 pkt 26 rozporządzenia (UE) 2019/6, w przypadkach, w których takie opakowania są niezbędne do zapewnienia zgodności ze szczególnymi wymogami w celu zachowania jakości produktu leczniczego; e) opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywanych do pakowania preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt, produktów zbożowych przetworzonych oraz żywności dla dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, zdefiniowanych w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 609/2013; f) opakowań wykorzystywanych do transportu towarów niebezpiecznych zgodnie z dyrektywą 2008/68/WE; g) opakowań handlowych wykonanych z lekkiego drewna, korka, tekstyliów, gumy, ceramiki, porcelany lub wosku; do takich opakowań zastosowanie ma jednak ust. 8. 12.   Do dnia 1 stycznia 2035 r. Komisja dokona przeglądu wyjątków, o których mowa w ust. 11, uwzględniając co najmniej rozwój technologii sortowania i recyklingu oraz praktyczne doświadczenia zdobyte przez podmioty gospodarcze i państwa członkowskie. Na tej podstawie Komisja ocenia odpowiedniość utrzymania tych wyjątków i w stosownych przypadkach przedstawia wniosek ustawodawczy.