art. 7

Artykuł 7 Minimalna zawartość materiału pochodzącego z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych 1.   Do dnia 1 stycznia 2030 r. lub 3 lata od dnia wejścia w życie aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 8 niniejszego artykułu, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza, każda wykonana z tworzywa sztucznego część opakowania wprowadzanego do obrotu musi zawierać następującą minimalną zawartość procentową materiału pochodzącego z recyklingu odzyskanych z odpadów pokonsumenckich z tworzyw sztucznych, w podziale na rodzaje i formaty opakowań określone w tabeli 1 w załączniku II, obliczaną jako średnia dla zakładu produkcyjnego i średnia roku: a) 30 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z politereftalanu etylenu (PET) jako głównego składnika, z wyjątkiem butelek jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na napoje; b) 10 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z materiałów z tworzyw sztucznych innych niż politereftalan etylenu, z wyjątkiem butelek jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na napoje; c) 30 % w przypadku butelek jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na napoje; d) 35 % w przypadku opakowań z tworzyw sztucznych innych niż te, o których mowa w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu. 2.   Do dnia 1 stycznia 2040 r. każda wykonana z tworzywa sztucznego część opakowania wprowadzanego do obrotu musi zawierać następującą minimalną zawartość procentową materiału pochodzącego z recyklingu odzyskanych z odpadów pokonsumenckich z tworzyw sztucznych, w podziale na rodzaje i formaty opakowań określone w tabeli 1 w załączniku II, obliczaną jako średnia dla zakładu produkcyjnego i średnia roczna: a) 50 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z politereftalanu etylenu (PET) jako głównego składnika, z wyjątkiem butelek jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego na napoje; b) 25 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z materiałów z tworzyw sztucznych innych niż politereftalan etylenu, z wyjątkiem butelek jednorazowego użytku z tworzywa sztucznego na napoje; c) 65 % w przypadku butelek jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na napoje; d) 65 % w przypadku opakowań z tworzyw sztucznych innych niż te, o których mowa w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu. 3.   Do celów niniejszego artykułu materiał pochodzący z recyklingu odzyskuje się z odpadów pokonsumenckich z tworzyw sztucznych, które: a) zostały zebrane w Unii zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub przepisami krajowymi transponującymi dyrektywy 2008/98/WE i (UE) 2019/904, stosownie do przypadku, lub zostały zebrane w państwie trzecim zgodnie z normami dotyczącymi selektywnej zbiórki w celu promowania wysokiej jakości recyklingu równoważnymi normom, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu oraz dyrektywach 2008/98/WE i (UE) 2019/904, stosownie do przypadku; oraz b) w stosownych przypadkach zostały poddane recyklingowi w znajdującej się w Unii instalacji, do której zastosowanie ma dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (62), lub zostały poddane recyklingowi w instalacji znajdującej się w państwie trzecim, do której zastosowanie mają przepisy dotyczące zapobiegania emisjom do powietrza, wody i gruntów związanym z operacjami recyklingu i dotyczące ich zmniejszania oraz przepisy te są równoważne przepisom dotyczącym limitów emisji i poziomów efektywności środowiskowej ustanowionym zgodnie z dyrektywą 2010/75/UE, które mają zastosowanie do Unii, prowadzącej tę samą działalność; warunek ten ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy te limity i poziomy miałyby zastosowanie do instalacji znajdującej się w Unii i prowadzącej taką samą działalność jak analogiczna instalacja znajdująca się w państwie trzecim. 4.   Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do: a) opakowań bezpośrednich zdefiniowanych w art. 1 pkt 23 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 4 pkt 25 rozporządzenia (UE) 2019/6; b) opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywanych do pakowania wyrobów medycznych, wyrobów przeznaczonych wyłącznie do badań lub badanych wyrobów objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745; c) opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywanych do pakowania wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objętych rozporządzeniem (UE) 2017/746; d) opakowań zewnętrznych zdefiniowanych w art. 1 pkt 24 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 4 pkt 26 rozporządzenia (UE) 2019/6, w przypadkach, w których takie opakowania są niezbędne do zapewnienia zgodności ze szczególnymi wymogami w celu zachowania jakości produktu leczniczego; e) kompostowalnych opakowań z tworzyw sztucznych; f) opakowań wykorzystywanych do transportu towarów niebezpiecznych zgodnie z dyrektywą 2008/68/WE; g) opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywanych do pakowania żywności przeznaczonej wyłącznie dla dzieci i małych dzieci, żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz napojów i żywności przeznaczonych zwykle dla małych dzieci, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 609/2013; h) opakowań produktów, części składowych i części składowych opakowań bezpośrednich wykorzystywanych do wytwarzania produktów leczniczych objętych dyrektywą 2001/83/WE oraz weterynaryjnych produktów leczniczych objętych rozporządzeniem (UE) 2019/6, w przypadku gdy takie opakowania są niezbędne do zapewnienia zgodności z normami jakości produktu leczniczego. 5.   Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do: a) opakowań z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością w przypadku, gdy ilość materiału pochodzącego z recyklingu stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego oraz powoduje niezgodność produktów w opakowaniu z rozporządzeniem (WE) nr 1935/2004; b) jakichkolwiek części z tworzywa sztucznego stanowiących mniej niż 5 % całkowitej masy całej jednostki opakowania. 6.   Zgodność z wymogami określonymi w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu wytwórcy i importerzy wykazują w informacjach technicznych dotyczących opakowań, o których mowa w załączniku VII. 7.   Wkłady finansowe wpłacane przez producentów w celu wypełnienia ich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta ustanowionej w art. 45 mogą być modulowane na podstawie zawartości procentowej materiału pochodzącego z recyklingu wykorzystanych w opakowaniu. Każda taka modulacja uwzględnia kryteria zrównoważoności technologii recyklingu oraz koszty środowiskowe do celów zawartości materiału pochodzącego z recyklingu. 8.   Do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja przyjmie akty wykonawcze ustanawiające metodykę obliczania i weryfikacji zawartości procentowej materiału pochodzącego z recyklingu odzyskanych z odpadów pokonsumenckich z tworzyw sztucznych, poddanych recyklingowi i zebranych w Unii zgodnie z warunkami określonymi w ust. 3 niniejszego artykułu, a także format dokumentacji technicznej, o której mowa w załączniku VII. W tym celu Komisja uwzględnia użycie powstałych surowców wtórnych, których jakość w porównaniu z materiałem oryginalnym jest wystarczająca, aby można je było wykorzystać do zastąpienia surowców pierwotnych. Metodyka weryfikacji może obejmować obowiązek przeprowadzenia niezależnych audytów zewnętrznych wytwórców materiału pochodzącego z recyklingu w Unii oraz opakowań z tworzyw sztucznych wprowadzanych do obrotu jako jednostka sprzedaży oddzielnie od innych produktów, aby zapewnić spełnienie warunków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu i w akcie delegowanym przyjętym na podstawie ust. 9 niniejszego artykułu. Przyjmując akty wykonawcze, Komisja ocenia dostępne technologie recyklingu, biorąc po uwagę ich efektywność gospodarczą i środowiskową, w tym jakość materiału wyjściowego, dostępność odpadów, potrzebną energię oraz emisje gazów cieplarnianych i inne odpowiednie rodzaje wpływu na środowisko. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 65 ust. 2. 9.   Do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja, na podstawie oceny, o której mowa w ust. 8 akapit drugi, przyjmie akty delegowane zgodnie z art. 64 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o kryteria zrównoważoności w odniesieniu do technologii recyklingu tworzyw sztucznych. Do celów niniejszego artykułu materiał pochodzący z recyklingu odzyskuje się z odpadów pokonsumenckich z tworzyw sztucznych, które zostały poddane recyklingowi w: a) instalacjach znajdujących się w Unii, wykorzystujących technologie recyklingu, które spełniają takie kryteria zrównoważoności ustanowione zgodnie z niniejszym ustępem; lub b) instalacjach znajdujących się w państwach trzecich, wykorzystujących technologie recyklingu zgodnie z normami równoważnymi kryteriom zrównoważoności opracowanym na podstawie aktów delegowanych. 10.   Do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja przyjmie akty wykonawcze ustanawiające metodykę oceny, weryfikacji i poświadczania, w tym w drodze audytu zewnętrznego, równoważności przepisów stosowanych w przypadkach, gdy materiał pochodzący z recyklingu odzyskany z odpadów pokonsumenckich z tworzyw sztucznych jest poddawany recyklingowi lub zbierany w państwie trzecim. W ocenie uwzględnia się normy ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, w tym normy zapewniające przeprowadzanie recyklingu w sposób racjonalny ekologicznie oraz normy dotyczące recyklingu wysokiej jakości, takie jak dotyczące efektywnego gospodarowania zasobami, oraz normy jakości dla sektorów recyklingu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 65 ust. 2. 11.   Do dnia 1 stycznia 2029 r. lub 24 miesiące od dnia wejścia w życie aktu wykonawczego, o którym mowa w ust. 8, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza, obliczanie i weryfikacja zawartości procentowej materiału pochodzącego z recyklingu w opakowaniach na podstawie ust. 1 muszą być zgodne z przepisami określonymi w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie ust. 8. 12.   Do dnia 1 stycznia 2028 r. Komisja oceni potrzebę wprowadzenia odstępstw od minimalnych zawartości procentowych materiału pochodzącego z recyklingu ustanowionych w ust. 1 lit. b) i d) w odniesieniu do określonych opakowań z tworzyw sztucznych lub potrzebę zmiany wykazu wyjątków w ust. 4 w odniesieniu do określonych opakowań z tworzyw sztucznych. Na podstawie oceny, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, w przypadku gdy odpowiednie technologie recyklingu służące do recyklingu opakowań z tworzyw sztucznych nie są dozwolone na podstawie odpowiednich przepisów Unii lub nie są wystarczająco dostępne w praktyce, biorąc pod uwagę wszelkie wymogi związane z bezpieczeństwem, w szczególności dotyczące opakowań z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z produktami wrażliwymi, w tym opakowań żywności, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 64, aby wprowadzić zmiany w niniejszym rozporządzeniu w celu: a) wprowadzenia odstępstw dotyczących zakresu, terminu obowiązywania lub poziomu minimalnej zawartości procentowej określonej w ust. 1 lit. b) i d) niniejszego artykułu w odniesieniu do określonych opakowań z tworzyw sztucznych; oraz b) w stosownych przypadkach, zmiany wykazu wyjątków w ust. 4 niniejszego artykułu. 13.   W przypadku gdy brak dostępności lub nadmierne ceny określonych tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu nadmiernie utrudniają przestrzeganie wymogów dotyczących minimalnych zawartości procentowych materiału pochodzącego z recyklingu określonych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 64 w celu zmiany tych ustępów w drodze odpowiedniego dostosowania minimalnych zawartości procentowych. Dokonując oceny, czy takie dostosowanie jest odpowiednie, Komisja ocenia wnioski osób fizycznych lub prawnych, do których powinny zostać dołączone odpowiednie informacje i dane dotyczące sytuacji rynkowej w zakresie odpadów pokonsumenckich z tworzyw sztucznych oraz najlepsze dostępne dowody dotyczące odpowiednich ryzyk dla zdrowia ludzkiego lub zdrowia zwierząt, bezpieczeństwa dostaw żywności lub dla środowiska. Komisja przyjmuje taki akt delegowany wyłącznie w wyjątkowych przypadkach, gdyby miały wystąpić poważne niekorzystne skutki dla zdrowia ludzkiego lub zdrowia zwierząt, bezpieczeństwa dostaw żywności lub dla środowiska. 14.   Do dnia 12 lutego 2032 r., uwzględniając rozwój najnowocześniejszych technologii oraz praktyczne doświadczenie zdobyte przez podmioty gospodarcze i państwa członkowskie, Komisja przedstawi sprawozdanie zawierające przegląd zapewniania określonej w ust. 1 na 2030 r. minimalnej zawartości procentowej materiału pochodzącego z recyklingu oraz ocenę tego, w jakim stopniu te wartości procentowe prowadzą do skutecznych i łatwych do wdrożenia rozwiązań wspierających zrównoważoność opakowań, czy minimalne wartości procentowe określone na 2040 r. są osiągalne, biorąc pod uwagę doświadczenia w osiąganiu minimalnych wartości procentowych określonych na 2030 r. i zmieniające się okoliczności, czy należy utrzymać zwolnienia i odstępstwa określone w niniejszym artykule oraz czy konieczne lub zasadne jest, aby ustanowić nową minimalną zawartość procentową materiału pochodzącego z recyklingu. W stosownych przypadkach sprawozdaniu temu towarzyszy wniosek ustawodawczy zmieniający niniejszy artykuł, w szczególności określoną na 2040 r. minimalną zawartość procentową materiału pochodzącego z recyklingu. 15.   Do dnia 12 lutego 2032 r. Komisja dokona przeglądu sytuacji w zakresie wykorzystania materiałów opakowaniowych pochodzących z recyklingu w opakowaniach innych niż opakowania z tworzyw sztucznych i na tej podstawie ocenia odpowiedniość ustanowienia środków lub celów dotyczących zwiększenia wykorzystania materiału pochodzącego z recyklingu w takich innych opakowaniach, oraz, w stosownych przypadkach, przedstawia wniosek ustawodawczy.