art. 5

Artykuł 5 Uprzednie zezwolenia na import i przekazywanie istotnych informacji 1.   W przypadku gdy złożony zostaje wniosek o zwolnienie tymczasowe na podstawie art. 4, import taki wymaga uprzedniego zezwolenia. Organom udzielającym zezwoleń przekazuje się wszelkie informacje niezbędne do oceny, czy spełnione są warunki określone w art. 4. 2.   Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują co najmniej następujące elementy: a) datę zawarcia umowy na dostawy gazu; b) czas trwania umowy na dostawy gazu; c) ilości objęte umową, w tym wszystkie prawa do elastyczności w górę lub w dół; d) tożsamość stron umowy na dostawy gazu, w tym – w przypadku stron zarejestrowanych w Unii – numer rejestracyjny i identyfikacyjny przedsiębiorcy (EORI); e) w przypadku importu LNG – miejsce skraplania i port pierwszego załadunku; f) w przypadku mieszanin, dokumentację potwierdzającą ilości gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany bezpośrednio lub pośrednio z Federacji Rosyjskiej oraz ilości gazu ziemnego z innych państw pochodzenia zawarte w mieszaninie a także informacje na temat procesu mieszania; g) miejsca dostawy, w tym możliwe elastyczności dotyczące miejsc dostawy; oraz h) wszelkie zmiany umowy na dostawy gazu, ze wskazaniem treści i daty zmiany, z wyjątkiem zmian, które odnoszą się wyłącznie do ceny gazu. W przypadku gdy składany jest wniosek o zwolnienie tymczasowe na podstawie art. 4, a cena gazu ziemnego została zmieniona w dniu 17 czerwca 2025 r. lub później, informacje, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu zawierają informacje na temat zmiany ceny. Informacje, o których mowa w ust. 1, przekazuje się organowi udzielającemu zezwoleń nie później niż na miesiąc przed wprowadzeniem gazu ziemnego na obszar celny Unii. Ten sam termin stosuje się do mieszanin zawierających gaz ziemny, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej. 3.   Import gazu ziemnego, w przypadku gdy państwem produkcji nie jest Federacja Rosyjska, wymaga uprzedniego zezwolenia, z wyjątkiem przypadków, gdy import ten jest objęty ust. 4. Organom udzielającym zezwoleń w państwie członkowskim, w którym gaz ziemny ma zostać dopuszczony do obrotu, przedstawia się wszelkie informacje niezbędne do ustalenia państwa produkcji tego gazu ziemnego nie później niż 5 dni roboczych przed jego wprowadzeniem na obszar celny Unii. 4.   Zwolnienie z wymogu uzyskania uprzedniego zezwolenia określone w ust. 3 ma zastosowanie, w przypadku gdy gaz ziemny jest importowany z państwa, które produkuje gaz ziemny i w 2024 r. wyeksportowało do Unii więcej niż 5 mld m3 gazu ziemnego, oraz a) zakazało importu gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany bezpośrednio lub pośrednio z Federacji Rosyjskiej lub stosuje inne środki ograniczające dotyczące takiego gazu, lub b) nie posiada infrastruktury gazowej umożliwiającej import LNG lub gazu rurociągowego. Nie później niż 5 dni roboczych po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja, w drodze decyzji wykonawczej, sporządza wykaz państw, które spełniają kryteria określone w akapicie pierwszym. Komisja monitoruje, czy warunki określone w akapicie pierwszym niniejszego ustępu są nadal spełniane, oraz odpowiednio i bez zbędnej zwłoki aktualizuje wykaz na podstawie informacji przekazanych przez organy udzielające zezwoleń lub w stosownych przypadkach, przez organy celne oraz przez organy Unii na podstawie art. 7 ust. 2. Komisja może, w drodze decyzji wykonawczej, cofnąć zwolnienie z obowiązku uzyskania uprzedniego zezwolenia określone w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, jeżeli organy udzielające zezwoleń lub w stosownych przypadkach, organy celne stwierdzą co najmniej jeden przypadek obejścia zakazów określonych w art. 3 przez eksporterów z państwa, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu lub jeżeli Komisja ma powody przypuszczać, że organy z państw eksportujących nie interweniują odpowiednio wobec praktyk obchodzenia przepisów. 5.   Organy udzielające zezwoleń lub w stosownych przypadkach, organy celne, lub inne organy zaangażowane w monitorowanie, o którym mowa w art. 6 i 7, mogą -jeżeli uznają informacje przekazane w ramach procedury uprzedniego zezwolenia za niewystarczające - zażądać bardziej szczegółowych informacji, do oceny, czy zezwolenie ma być udzielone. Mogą one również opierać się na informacjach z innych źródeł. Organy udzielające zezwoleń mogą w szczególności żądać przedłożenia pełnego tekstu niektórych postanowień umowy na dostawy gazu lub całego tekstu umowy na dostawy gazu, z wyłączeniem informacji o cenach, w szczególności gdy niektóre postanowienia umowne są ze sobą powiązane lub gdy pełna znajomość brzmienia postanowień umownych ma kluczowe znaczenie dla tej oceny. W przypadku gdy przedstawione informacje nie są rozstrzygające, organy celne odmawiają dopuszczenia odnośnych towarów do obrotu. Komisja, w ścisłej współpracy z organami udzielającymi zezwoleń oraz, w stosownych przypadkach, z organami celnymi publikuje wytyczne dotyczące dalszych szczegółów procedury udzielania uprzedniego zezwolenia oraz odpowiednich rodzajów dokumentów i dowodów, które należy przedłożyć. 6.   Organy wydające zezwolenia oraz organy celne weryfikują dowody przedłożone w celu ustalenia państwa produkcji, i w stosownych przypadkach wnioskują o dalsze informacje, które mogą obejmować m.in. dokumentację dostaw wyższego szczebla, taką jak publicznie dostępne satelitarne śledzenie ładunków LNG lub informacje ze śledzenia pochodzące od Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego. 7.   Gaz ziemny, który ma być importowany do Unii przez granice lub przez połączenia wzajemne lub punkty połączeń międzysystemowych między Unią a Federacją Rosyjską lub Białorusią lub przez rurociągi łączące Federację Rosyjską z Unią i przebiegające przez państwa trzecie bez punktów wejścia między Federacją Rosyjską a Unią, uznaje się za eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej. 8.   Gaz ziemny, który ma być importowany do Unii przez połączenie międzysystemowe Strandża 1, uznaje się za eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej, chyba że nie później niż 7 dni roboczych przed wprowadzeniem go na obszar celny Unii organom udzielającym zezwoleń będzie można przedstawić jednoznaczne dowody potwierdzające, że państwem produkcji gazu ziemnego nie jest Federacja Rosyjska. 9.   Gdy zmiany dotyczące infrastruktury gazowej lub struktury handlu prowadzą do sytuacji, w której inne punkty połączeń międzysystemowych niż Strandża 1 łączą Unię z systemami rurociągów transportującymi znaczne wolumeny gazu ziemnego, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej, ust. 8 stosuje się odpowiednia w odniesieniu do gazu ziemnego importowanego przez te punkty połączeń międzysystemowych. Komisja określa odnośne punkty połączeń międzysystemowych w drodze decyzji wykonawczej Komisji. 10.   W przypadku gdy gaz ziemny jest transportowany przez terytorium Unii z państwa trzeciego do państwa trzeciego w ramach procedury tranzytu zgodnie z unijnym kodeksem celnym, w tym w celu magazynowania na podstawie przepisów o składowaniu celnym, organy udzielające zezwoleń i, w stosownych przypadkach, są informowane nie później niż 5 dni roboczych przed planowanym tranzytem o: a) państwie produkcji gazu ziemnego, który ma być transportowany w ramach procedury tranzytowej, chyba że takie informacje nie są dostępne; b) planowanych lub faktycznych harmonogramach nominacji określających wolumen, terminy oraz punkty wejścia i wyjścia gazu w tranzycie, w stosownych przypadkach ze szczegółowością na poziomie dnia; c) wolumenach i miejscach dostaw określonych w umowach na dostawy gazu; oraz d) umowie między sprzedawcą lub nabywcą lub jakimkolwiek podmiotem pośredniczącym a odpowiednimi operatorami systemów przesyłowych w Unii, w stosownych przypadkach. Organy udzielające zezwoleń niezwłocznie weryfikują spójność danych i, w stosownych przypadkach, udostępniają otrzymane informacje organom celnym. 11.   W przypadku gdy podmioty magazynują gaz ziemny, który pochodzi lub jest eksportowany, bezpośrednio lub pośrednio, z Federacji Rosyjskiej na terytorium Unii w ramach czasowego magazynowania lub ramach procedury tranzytu lub procedury składowania celnego na podstawie unijnego kodeksu celnego, państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie mechanizmy monitorowania i egzekwowania w celu zapewnienia, aby korzystanie z magazynowania w Unii przez państwa trzecie nie stwarzało żadnego ryzyka dla krajowego lub regionalnego bezpieczeństwa dostaw ani dla wypełnienia obowiązków w zakresie magazynowania przewidzianych w art. 6a–6d rozporządzenia (UE) 2017/1938, oraz przekazują Komisji odpowiednie informacje.