art. 7

Artykuł 7 Uprzywilejowanie 1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby wyrządzające szkodę czynności prawne przynoszące korzyść wierzycielowi lub grupie wierzycieli przez zaspokojenie lub zabezpieczenie były nieważne, unieważnialne lub bezskuteczne, w przypadku gdy stały się one skuteczne: a) w okresie trzech miesięcy przed złożeniem wniosku, który spowodował wszczęcie postępowania upadłościowego, lub – w razie braku takiego wniosku – w okresie trzech miesięcy przed datą podjęcia uchwały o wszczęciu postępowania upadłościowego, pod warunkiem że dłużnik nie był w stanie spłacić swoich długów w terminie ich wymagalności zgodnie z prawem krajowym; lub b) po złożeniu wniosku, o którym mowa w lit. a), lub po dacie podjęcia uchwały, o której mowa w lit. a), ale przed wszczęciem postępowania upadłościowego. 2.   Jeżeli roszczenie wierzyciela zostało zaspokojone lub zabezpieczone zgodnie z jego treścią, państwa członkowskie zapewniają, aby wyrządzające szkodę czynności prawne były nieważne, unieważnialne lub bezskuteczne, przynajmniej w przypadkach gdy: a) spełnione są warunki określone w ust. 1; oraz b) wierzyciel wiedział, że dłużnik nie jest w stanie spłacić swoich długów w terminie ich wymagalności zgodnie z prawem krajowym, że złożono wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego lub że – wobec braku takiego wniosku – podjęto uchwałę o wszczęciu postępowania upadłościowego. Na potrzeby akapitu pierwszego lit. b) domniemywa się posiadanie takiej wiedzy, jeżeli wierzyciel był osobą blisko powiązaną z dłużnikiem. Domniemanie to jest wzruszalne. 3.   Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do następujących czynności prawnych: a) czynności prawnych dokonanych bezpośrednio w zamian za godziwe świadczenie wzajemne na rzecz majątku dłużnika; b) płatności z tytułu weksli lub czeków, w przypadku gdy prawo właściwe dla weksla lub czeku pozbawia odbiorcę roszczeń wynikających z weksla lub czeku wobec innych dłużników wekslowych lub czekowych, takich jak indosanci, wystawca lub trasat, jeżeli odbiorca odmawia przyjęcia zapłaty od dłużnika; c) czynności prawnych, które nie podlegają powództwom dotyczącym nieważności lub bezskuteczności czynności zgodnie z dyrektywą 98/26/WE i dyrektywą 2002/47/WE; d) w stosownych przypadkach – czynności prawnych, które zgodnie z prawem krajowym mają na celu zaspokojenie lub zabezpieczenie roszczeń organów zabezpieczenia społecznego; e) zawierania uzgodnień dotyczących kompensowania sald, w tym uzgodnień dotyczących nettingu upadłościowego, na rynkach finansowych, rynkach energii lub innych rynkach towarowych, jak również czynności prawnych wspierających funkcjonowanie takich uzgodnień. Na potrzeby akapitu pierwszego lit. b) państwa członkowskie zapewniają, aby kwotę zapłaconą z tytułu weksla lub czeku zwracał ostatni indosant albo – jeżeli indosował on weksel na rzecz osoby trzeciej – ta osoba trzecia, jeżeli ostatni indosant lub osoba trzecia wiedzieli, że dłużnik nie jest w stanie spłacić swoich długów w terminie ich wymagalności zgodnie z prawem krajowym lub że wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego złożono przed indosowaniem weksla lub zleceniem jego indosowania. Domniemywa się posiadanie takiej wiedzy, jeżeli ostatni indosant lub osoba trzecia byli osobą blisko powiązaną z dłużnikiem. Domniemanie to jest wzruszalne.