0111-KDIB1-1.4010.260.2026.1.BS

 Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe   Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   7 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.   Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest polską spółką będącą podatnikiem CIT i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, tzn. jest rezydentem podatkowym w Polsce. Wnioskodawca jest również zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej X. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług analitycznych, informatycznych oraz wsparcia operacyjnego i biznesowego. W latach 2021-2025, Spółka dokonywała zakupu usług/towarów od podmiotów niepowiązanych (dalej: „Kontrahenci”), będących zarejestrowanymi i czynnymi podatnikami VAT. Zakup ww. usług/towarów był każdorazowo dokumentowany fakturami wystawionymi przez danego kontrahenta (dalej: „Faktury”). Ww. Faktury objęte były obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775, dalej: „ustawa o VAT”), w związku z czym na tych Fakturach znajdowały się adnotacje „mechanizm podzielonej płatności”, zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a Ustawy o VAT. Niemniej, w wyniku pomyłek organizacyjnych, Spółka w latach 2021-2025 w większości przypadków błędnie nie dokonała płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności w stosunku do ww. Faktur. Spółka w latach 2021-2025 część powyższych wydatków nienależnie jednorazowo zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia. Natomiast w latach 2021-2024 część wydatków nienależnie zostało zaliczonych do kosztów uzyskania przychodu poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych (z wyjątkiem niektórych faktur dotyczących środków trwałych z 2021 r., w przypadku których amortyzacja została przez Spółkę uznana za niestanowiącą kosztów uzyskania przychodów). Z kolei w 2025 r. Spółka uznała odpisy amortyzacyjne od wskazanych wydatków za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Obecnie Spółka planuje podjęcie działań naprawczych, mających na celu skorygowanie nieprawidłowych rozliczeń. W tym celu Spółka zamierza ponownie uregulować równowartość podatku VAT, tym razem realizując płatność z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności na dedykowany rachunek VAT Kontrahentów. Następnie Spółka zamierza zwrócić się do Kontrahentów z prośbą o dokonanie zwrotu części otrzymanych wcześniej należności w wysokości odpowiadającej kwocie podatku VAT wynikających z Faktur opatrzonych adnotacją „mechanizm podzielonej płatności”. Dodatkowo, w przypadkach gdy koszty z faktur zostały nieprawidłowo ujęte jako koszty uzyskania przychodów w zeznaniach CIT za lata 2021-2025 w związku z niezastosowaniem obligatoryjnego mechanizmu podzielonej płatności - zarówno jako jednorazowy koszt w momencie ich poniesienia, jak i poprzez odpisy amortyzacyjne - Spółka jest obecnie w trakcie ponownego składania skorygowanych deklaracji CIT w celu uznania tych kosztów za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Spółka pragnie potwierdzić prawidłowość swojego stanowiska w zakresie skutków podatkowych w CIT, opisanego w dalszej części niniejszego wniosku, w związku z czym zadaje następujące pytania. Ponadto, obecnie Spółka jest zaangażowana w czynności sprawdzające prowadzone przez organ podatkowy w związku ze zwrotem VAT za grudzień 2025 r. Czynności sprawdzające nie są bezpośrednio związane z rozliczeniami w ramach mechanizmu podzielonej płatności, jednak faktury objęte mechanizmem podzielonej płatności mogą zostać przeanalizowane przez organ podatkowy z perspektywy przepisów VAT w trakcie tych czynności. Pytania  1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w przypadku dokonania przez Spółkę ponownej zapłaty podatku VAT na rzecz Kontrahentów - tym razem z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności oraz w następnej kolejności zwrócenia Spółce przez Kontrahentów kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT od wystawionych Faktur, zawierających adnotacje „mechanizm podzielonej płatności” - nie znajdzie zastosowanie art. 15d ustawy o CIT i Spółka będzie uprawniona do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów (w tym poprzez odpisy amortyzacyjne)?  2) Jeśli stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 1 jest prawidłowe, czy Spółka w okresie rozliczeniowym, w którym dokona przelewów w taki sposób, aby kwota VAT znalazła się na rachunku VAT Kontrahentów, w przypadku wydatków uwzględnianych w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT i, jednocześnie, od tego okresu rozliczeniowego będzie miała prawo do rozpoznawania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT?  3) Jeśli stanowisko Wnioskodawcy dotyczące pytania nr 1 jest prawidłowe, czy Spółka w okresie rozliczeniowym, w którym dokona przelewów w taki sposób, aby kwota VAT znalazła się na rachunku VAT Kontrahentów, w przypadku wydatków, które zostały nienależnie jednorazowo zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, będzie miała prawo zaliczyć płatność w części netto Faktur do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT? Państwa stanowisko w sprawie Ad 1. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku dokonania przez Spółkę ponownej zapłaty podatku VAT na rzecz Kontrahentów - tym razem z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, a następnie zwrócenia Spółce przez Kontrahentów kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT od wystawionych Faktur, zawierających adnotacje „mechanizm podzielonej płatności” - nie znajdzie zastosowanie art. 15d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) i Spółka będzie uprawniona do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów (w tym poprzez odpisy amortyzacyjne). Ad 2. Zdaniem Wnioskodawcy, w okresie rozliczeniowym, w którym dokona przelewów w taki sposób, aby kwota VAT znalazła się na rachunku VAT Kontrahentów, w przypadku wydatków uwzględnianych w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT i, jednocześnie, od tego okresu rozliczeniowego będzie miała prawo do rozpoznawania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT. Ad 3. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka w okresie rozliczeniowym, w którym dokona przelewów w taki sposób, aby kwota VAT znalazła się na rachunku VAT Kontrahentów, w przypadku wydatków, które nienależnie zostały jednorazowo zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, będzie miała prawo zaliczyć płatność w części netto faktury do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w sprawie pytania nr 1 Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Kosztami uzyskania przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, są także odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT, z uwzględnieniem art. 16 ustawy o CIT. Decydujące dla zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania podmiotu. W świetle powyższego, aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać następujące warunki: - powinien zostać poniesiony przez podatnika; - powinien być definitywny (rzeczywisty); - powinien pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą; - powinien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, lub mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów; - powinien zostać odpowiednio udokumentowany; - nie może znajdować się w grupie wydatków, które zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów. Zatem, jak wynika z powyższego, co do zasady wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. W zakresie możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów należy mieć na uwadze m.in. ograniczenie wynikające z art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, zgodnie z którym, podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 162, z późn. zm., dalej: „Prawo przedsiębiorców”) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a ustawy o VAT. Powyższe ograniczenie stosuje się także odpowiednio w przypadku wydatków rozpoznawanych jako koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z art. 15d ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT (przepisy art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT stosuje się również w przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych). Mechanizm podzielonej płatności, o którym mowa w powyższym przepisie został wprowadzony do ustawy o VAT z dniem 1 listopada 2019. Zgodnie bowiem z art. 106e ust. 1 pkt 18a oraz art. 108a ust. 1a faktura powinna zawierać oznaczenie „mechanizm podzielonej płatności”. Obowiązek ten dotyczy faktur, których suma należności przekracza 15.000 zł (lub jej równowartość w walucie obcej), i obejmuje dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz podatnika, zgodnie z załącznikiem nr 15 do ustawy o VAT. Ponadto, zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy o VAT, przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15, udokumentowane fakturą o kwocie przekraczającej 15.000 zł, podatnicy są zobowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. Mechanizm ten polega na:  1) zapłacie kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z otrzymanej faktury na rachunek VAT;  2) zapłacie całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto wynikającej z otrzymanej faktury na rachunek bankowy albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób. Jednym z celów wprowadzenia obowiązku stosowania mechanizmu podzielonej płatności jako skuteczniejszego środka rozliczania VAT była walka z oszustwami podatkowymi poprzez ograniczenie celów, na jakie podatnicy mogą przeznaczyć kwotę VAT. Środki stanowiące równowartość kwoty VAT wynikającej z faktury mają trafiać na specjalne konto VAT dostawcy, który nie ma pełnej swobody co do rozporządzania tymi środkami - dysponuje nimi w ograniczonym i ściśle określonym zakresie, choć pozostają one własnością podatnika. Zgodnie z treścią Objaśnień podatkowych Ministra Finansów z 23 grudnia 2019 r. w sprawie Mechanizmu Podzielonej Płatności (dalej: „Objaśnienia Podatkowe”), obowiązek uregulowania należności w mechanizmie podzielonej płatności dotyczy wyłącznie kwoty odpowiadającej kwocie VAT wynikającej z nabycia towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15. Możliwa jest zapłata w mechanizmie podzielonej płatności wyłącznie samej kwoty odpowiadającej kwocie podatku VAT wykazanej na fakturze. Wówczas wskazana w komunikacie przelewu kwota brutto będzie równa kwocie podatku (strona 5 Objaśnień Podatkowych). W związku z powyższym, jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, po zidentyfikowaniu błędnych rozliczeń płatności wynikających z Faktur, Spółka w przyszłości dokona korekty nieprawidłowo dokonanych płatności, by spełnić w tym zakresie warunki dla uznawania przedmiotowych wydatków za koszty podatkowe. W tym celu, planowane jest dokonanie przez Spółkę ponownej płatności VAT, zgodnie z wytycznymi wynikającymi z ustawy o VAT, a następnie planowany jest zwrot przez Kontrahentów kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT zapłaconego w przeszłości przez Spółkę bez wykorzystania mechanizmu podzielonej płatności. W ocenie Spółki, powyższe działania w świetle zacytowanych przepisów prawa podatkowego będą stanowiły swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności i zakładają ponowny przelew kwoty podatku VAT wykazanej na otrzymanej od kontrahenta fakturze na rachunek VAT. Dokonanie przez Wnioskodawcę przelewu kwoty podatku VAT z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności doprowadzi do rozliczenia przez Kontrahentów kwoty podatku wynikającej z faktury i w konsekwencji spowoduje osiągnięcie głównego celu wprowadzenia przepisów dotyczących MPP, tj. zabezpieczenia kwoty podatku VAT na rachunku VAT-owskim Kontrahentów, celem rozliczenia przez nich należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT. Mając to na uwadze, w opinii Wnioskodawcy, dokonanie przez Spółkę ponownej płatności na rzecz Kontrahentów z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności umożliwi Spółce zaliczenie do kosztów podatkowych danych płatności albo poprzez zaliczenie ich jednorazowo do kosztów uzyskania przychodu albo poprzez dokonanie odpisów amortyzacyjnych, bez konieczności stosowania ograniczenia wynikającego z art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT. Powyższe podejście zaakceptowane zostało między innymi przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów, Pana Jana Sarnowskiego, w jego odpowiedzi z dnia 6 marca 2020 r. (sygn. DD6.054.2.2020) na interpelację poselską nr 2109 Pana posła Tomasza Rzymkowskiego w sprawie ujmowania wydatków w kosztach podatkowych. W odpowiedzi na interpelację, w szczególności na pytanie nr 1 o treści: „Czy jeśli po dokonaniu wpłaty bez zachowania zasad zawartych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik otrzyma zwrot wpłaconych kwot, a następnie ponowi wpłatę z zachowaniem wymogów określonych w wyżej przywoływanych przepisach, to czy zachowa prawo do ujęcia wydatków odpowiadających komentowanym wpłatom w kosztach podatkowych?” udzielono odpowiedzi, iż: „W świetle przedstawionego pytania pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane zarówno po stronie kupującego, jak i sprzedającego. Następnie ponownie uregulowano należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy o CIT, co powinno skutkować zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu”. Prawidłowość powyższego stanowiska znajduje też potwierdzenie w następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez DKIS, przykładowo w:    - interpretacji indywidualnej z dnia 19 stycznia 2026 r. Znak 0114-KDIP2-2.4010.573. 2025.2.ASK, gdzie DKIS potwierdził i ocenił jako prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy: „Podsumowując powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, płatności dokonane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta będą mogły zostać ponownie dokonane w świetle art. 15d ustawy o CIT z wykorzystaniem mechanizmu dokładnie opisanego we wniosku, tj. płatności dokonane pierwotnie bez obligatoryjnego zastosowania mechanizmu podzielonej płatności mogą zostać zwrócone w kwocie podatku VAT przez Kontrahenta Spółce i ponownie zapłacone w kwocie podatku VAT przez Spółkę (z wykorzystaniem środków otrzymanych od Kontrahenta) z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, co wpłynie na możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od Inwestycji”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 7 lutego 2023 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.740.2022.1.KK, gdzie DKIS potwierdził i ocenił jako prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy: „Płatności dokonane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta mogły zostać ponownie dokonane (w świetle art. 15d Ustawy o CIT) z wykorzystaniem mechanizmu dokładnie opisanego we wniosku, tj. płatności dokonane pierwotnie bez obligatoryjnego zastosowania mechanizmu podzielonej płatności mogły zostać zwrócone przez Kontrahenta Spółce (kwota VAT) i ponownie zapłacone przez Spółkę (z wykorzystaniem środków otrzymanych od Kontrahenta) z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności (wpłata kwoty VAT na rachunek VAT)”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 13 stycznia 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.802.2022.1. MZA, w której DKIS uznał, że: „należy zgodzić się z Państwem, że po dokonaniu opisywanej korekty płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności - tzn. wpłaty wartości podatku VAT na rachunek VAT Kontrahenta, Spółka będzie uprawniona do ponownego rozliczenia w kosztach podatkowych dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, na których wartość początkową składały się przedmiotowo korygowane wydatki w formie jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w okresie, w którym płatność jest dokonywana ponownie zgodnie z art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 12 maja 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.85.2022.1.MK, gdzie DKIS potwierdził i ocenił jako prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy: „W sytuacji, w której kontrahent dokonuje na rzecz Spółki przelewu zwrotnego (ze swojego rachunku rozliczeniowego/bieżącego) w kwocie brutto wykazanej na pierwotnie błędnie opłaconej fakturze i następnie Spółka dokonuje ponownego przelewu na rzecz kontrahenta, przy czym przelew kwoty netto zostanie zrealizowany na rachunek rozliczeniowy/bieżący kontrahenta, a przelew kwoty VAT - na rachunek VAT kontrahenta, Spółka nie była/nie będzie zobowiązana do stosowania ograniczenia przewidzianego w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT i tym samym była/będzie uprawniona do zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów (w tym poprzez odpisy amortyzacyjne)”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 13 grudnia 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.534.2021. 2.MS, gdzie DKIS potwierdził i ocenił jako prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy: „Zadaniem Wnioskodawcy, koszty z tytułu nabycia towarów i usług potwierdzone fakturami, które Spółka ponownie ureguluje przelewem na rachunek bankowy z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, stanowią koszty uzyskania przychodów i nie ma do nich zastosowanie ograniczenie wskazane w art. 15d ust. 1 Ustawy CIT”. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku dokonania przez Spółkę ponownej zapłaty podatku VAT na rzecz Kontrahentów - tym razem z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności oraz zwrócenia Spółce przez Kontrahentów kwoty odpowiadającej równowartości podatku VAT od wystawionych Faktur, zawierających adnotacje „mechanizm podzielonej płatności” nie znajdzie zastosowanie art. 15d ustawy o CIT i Spółka będzie uprawniona do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów (w tym poprzez odpisy amortyzacyjne). Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w sprawie pytania nr 2 i 3 Zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Zgodnie z natomiast, art. 15 ust. 4d, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zatem tzw. koszty pośrednie są potrącalne w dacie poniesienia kosztu. Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT, z uwzględnieniem art. 16 ustawy o CIT. Jednocześnie, zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT, podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 16i ustawy o CIT. (…) W ocenie Wnioskodawcy, niezastosowanie mechanizmu podzielonej płatności do płatności będących przedmiotem niniejszego wniosku nie stanowi błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Tym samym w ocenie Spółki będzie ona mogła zastosować metodę korekty kosztu przewidzianą w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. W przypadku będącym przedmiotem niniejszego wniosku, podstawą do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów, w myśl art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, zdaniem Wnioskodawcy, będzie potwierdzenie dokonania przelewu (możliwe do wygenerowania z systemu bankowego Spółki) z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności stanowiący „inny dokument potwierdzający przyczyny korekty” w myśl ww. przepisu. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, prawo do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów:   - odpisów amortyzacyjnych z tytułu wydatków Spółki zaliczanych do wartości początkowej poszczególnych rodzajów środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,    - płatności w części netto Faktur (tam gdzie wydatki nie były zaliczone do kosztów uzyskania przychodu poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne, a zostały jednorazowe zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia), Spółka nabędzie w okresie, w którym dokona ponownych przelewów z zastosowaniem obowiązkowego mechanizmu podzielonej płatności (i w którym uzyska formalny dokument będący podstawą korekty, tj. potwierdzenie dokonania przelewu). Jednocześnie, w ocenie Spółki, nie można uznać, że po dokonaniu ponownych przelewów Spółka byłaby uprawniona do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów jedynie odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od tego momentu, bowiem doprowadziłoby to do sytuacji, w której Spółka mogłaby ująć jako koszty uzyskania przychodów jedynie część poniesionych przez siebie wydatków, a ograniczenie takie w żaden sposób nie wynika z przepisów ustawy o CIT. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne: - wynikające z wydatków poniesionych na podstawie faktur pierwotnie błędnie opłaconych (tj. z pominięciem obowiązkowego mechanizmu podzielonej płatności) i - wyłączone (lub te który zostaną wyłączone z kosztów uzyskania przychodów w przyszłości) z kosztów uzyskania przychodów,   - po dokonaniu przelewów w taki sposób, aby kwota VAT została przelana na rachunek VAT Kontrahentów (tj. zgodnie z obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności), powinny zostać rozpoznane przez Spółkę jako koszty uzyskania przychodów:    - jednorazowo w okresie rozliczeniowym, w którym będą dokonane ponowne przelewy - w przypadku: sumy odpisów amortyzacyjnych dokonanych przed tym okresem (i które zostały/ zostaną wyłączone do tego okresu z kosztów uzyskania przychodów),    - na bieżąco w odpowiednich okresach rozliczeniowych począwszy od okresu rozliczeniowego, w którym będą dokonane ponowne przelewy - w przypadku kolejnych odpisów amortyzacyjnych dokonywanych na bieżąco. Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym korekta kosztów uzyskania przychodów poprzez ich zwiększenie o wartość dokonanych wcześniej odpisów amortyzacyjnych powinna być dokonana retrospektywnie w okresach rozliczeniowych, w których odpisy te zostały dokonane i jednocześnie niezaliczone lub nienależnie zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (w związku z art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT), byłoby w ocenie Spółki nieprawidłowe zważywszy na dyspozycję art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. Wskazana regulacja jako zasadę wprowadza konieczność korekty kosztów uzyskania przychodów „na bieżąco”, a nie w okresie w którym został poniesiony korygowany wydatek. Ponadto, retrospektywne korygowanie kosztów dotyczy wyłącznie określonych w ustawie o CIT przypadków, które zdaniem Spółki, nie zachodzą w przedmiotowej sprawie. Prawidłowość powyższego stanowiska Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez DKIS, przykładowo w:    - interpretacji indywidualnej z dnia 19 stycznia 2026 r. Znak 0114-KDIP2-2.4010.573.2025. 2.ASK, gdzie DKIS potwierdził i ocenił jako prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy: „Zdaniem Spółki w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka dokona ponownego przelewu środków w wysokości podatku VAT na rzecz Kontrahenta z wykorzystaniem mechanizmu podzielonej płatności, będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, w związku z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT oraz z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 10 kwietnia 2024 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.129.2024. 1.ZK, w której DKIS uznał, że: „Natomiast, Państwa stanowisko odnośnie do pytania oznaczonego nr 2 z którego wynika, że dokonując ponownej zapłaty z zachowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, powinni Państwo zaliczyć płatność w części netto faktury do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu jej ponownego poniesienia, tj. w lutym 2024 r., należy uznać za prawidłowe”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2023 r. Znak: 0111-KDIB1- 2.4010.713.2022. 1.AK, w której DKIS uznał, że: „Zatem należy zgodzić się z Państwem, że po dokonaniu opisywanej korekty płatności z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności - tzn. wpłaty wartości podatku VAT na rachunek VAT Kontrahenta, Spółka będzie uprawniona do ponownego rozliczenia w kosztach podatkowych dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, na których wartość początkową składały się przedmiotowo korygowane wydatki w formie jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w okresie, w którym płatność jest dokonywana ponownie zgodnie z art. 15d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 16 grudnia 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.713.2022.1.AK, w której DKIS uznał, że: „Mając na uwadze powyższe, Spółka ma prawo zaliczyć wydatki do kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony, w momencie w którym ponowna płatność podatku VAT na rachunek VAT została przelana”;    - interpretacji indywidualnej z dnia 12 maja 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.85.2022.1.MK, gdzie DKIS potwierdził i ocenił jako prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy: „Spółka w okresie rozliczeniowym, w którym dokonała/dokona przelewów w taki sposób, aby kwota VAT znalazła się na rachunku VAT kontrahenta, w przypadku wydatków uwzględnianych w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, była/będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas (i nieuwzględnione w kosztach uzyskania przychodów) odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT i, jednocześnie, od tego okresu rozliczeniowego miała/będzie miała prawo do rozpoznawania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT”. Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Spółka w okresie rozliczeniowym, w którym dokona przelewów w taki sposób, aby kwota VAT znalazła się na rachunku VAT kontrahenta, w przypadku:    - wydatków uwzględnianych w kosztach uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne (które częściowo zostały nienależnie zaliczone do kosztów uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne przez Spółkę w latach 2021-2024) będzie uprawniona do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o dokonane dotychczas odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT i, jednocześnie, od tego okresu rozliczeniowego będzie miała prawo do rozpoznawania dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w związku z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT;    - wydatków, które nienależnie zostały jednorazowo zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, będzie miała prawo zaliczyć płatność w części netto faktury do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji   Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.