0111-KDIB1-2.4010.203.2026.2.EKB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 27 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 2 czerwca 2026 r. (wpływ 9 czerwca 2026 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (spółka komunalna), której jedynym udziałowcem jest gmina, prowadzi działalność w zakresie (…). Działalność ta stanowi realizację zadań własnych gminy, wykonywanych przez spółkę na podstawie odrębnych przepisów oraz zawartych umów. Ponadto spółka realizuje na rzecz gminy inne zadania z zakresu gospodarki komunalnej na podstawie umowy zawartej w formule in-house. W związku z realizacją powyższych zadań spółka zawarła z gminą umowę użyczenia w rozumieniu art. 710 Kodeksu cywilnego, na podstawie, której otrzymała do nieodpłatnego używania sprzęt techniczny (…). Sprzęt stanowi własność gminy i podlega zwrotowi na jej żądanie. Zgodnie z umową: •     sprzęt może być wykorzystywany wyłącznie do realizacji zadań własnych gminy, w szczególności w zakresie ochrony ludności i obrony cywilnej, •     spółka nie ma prawa swobodnego dysponowania sprzętem, •     sprzęt nie może być wykorzystywany do celów komercyjnych ani oddawany do używania osobom trzecim, •     koszty związane z bieżącym utrzymaniem sprzętu ponosi spółka, •     sprzęt może pozostawać okresowo niewykorzystywany. W praktyce sprzęt wykorzystywany jest incydentalnie, głównie w sytuacjach awaryjnych. Przykładowo, w przypadku awarii na (…) spółka wykorzystała (…) będącą przedmiotem użyczenia w celu zapewnienia ciągłości (…). Bez wykorzystania użyczonego sprzętu spółka nie miałaby możliwości dalszego świadczenia usług publicznych. Wykorzystanie sprzętu nie służy osiąganiu dodatkowych przychodów, lecz wyłącznie realizacji obowiązków publicznych. Pytanie Czy w opisanym stanie faktycznym otrzymanie przez spółkę sprzętu w nieodpłatne użyczenie od gminy skutkuje powstaniem przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym nie powstaje przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodem są wartości nieodpłatnych świadczeń, jednak tylko wówczas, gdy powodują one powstanie realnego przysporzenia majątkowego po stronie podatnika. W analizowanej sytuacji takie przysporzenie nie występuje. Spółka wykorzystuje sprzęt wyłącznie w celu realizacji zadań własnych gminy, w szczególności w zakresie (…), bez możliwości swobodnego dysponowania tym sprzętem oraz bez prawa jego wykorzystania do celów komercyjnych. Wykorzystanie sprzętu ma charakter incydentalny i następuje głównie w sytuacjach awaryjnych, w celu zapewnienia ciągłości świadczenia usług publicznych (…). Nie prowadzi ono do uzyskania dodatkowych korzyści ekonomicznych, lecz stanowi element realizacji obowiązków publicznych. W konsekwencji, po stronie spółki nie dochodzi do uzyskania wymiernej korzyści majątkowej, która mogłaby zostać uznana za przychód podatkowy. W ocenie Wnioskodawcy brak jest zatem podstaw do rozpoznania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w opisanym stanie faktycznym. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będących przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”), nie zawiera ogólnej definicji przychodu. Otwarty katalog przysporzeń majątkowych, stanowiących przychody podatkowe zawiera art. 12 ust. 1 tej ustawy. Wśród rodzajów przychodów ustawodawca wyszczególnił m.in. przychód z tytułu tzw. nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT: Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. Ustawa o CIT nie precyzuje, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenie”. Jednakże dla celów podatkowych, za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Zatem, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe. Dla celów podatkowych, za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Warunkiem uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód – co wynika z literalnego brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT – jest jego otrzymanie przez podatnika. Aby mówić o otrzymaniu świadczenia przez świadczeniobiorcę, świadczeniodawca musi wyrazić pozytywną wolę tego świadczenia poprzez zobowiązanie się do jego spełnienia. Nie wystarczy samo zawarcie umowy o nieodpłatne świadczenie, lecz konieczne jest jej wykonanie. Każdą więc sytuację i każde tego rodzaju zdarzenie gospodarcze należy rozpatrywać i oceniać indywidualnie jako konkretny przypadek z uwzględnieniem okoliczności faktycznych badanej sprawy. Stanowiąc o wartości nieodpłatnych świadczeń jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, ustawodawca nie sprecyzował bliżej tego, co należy rozumieć przez nieodpłatne świadczenia, ograniczając się jedynie do wskazania sposobu i kryteriów ustalania ich wartości (art. 12 ust. 5 i ust. 6 ustawy o CIT). Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o CIT: Wartość otrzymanych rzeczy lub praw, w tym otrzymanych nieodpłatnie, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania, z zastrzeżeniem ust. 6b. Natomiast art. 12 ust. 6 ustawy o CIT mówi, że: Wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych świadczeń, ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu - w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu; 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Z tego właśnie względu pojęcie „świadczenia” należy rozpatrywać z punktu widzenia zobowiązaniowego. Dla celów podatkowych nie ma znaczenia nazwanie umowy nieodpłatną, lecz jej charakter, tzn. czy rzeczywiście dotyczy otrzymania przez podatnika nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2026 r. poz. 795, dalej: „KC”), Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Z kolei art. 713 KC stanowi, że Biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej. Jeżeli poczynił inne wydatki lub nakłady na rzecz, stosuje się odpowiednio przepisy o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia. Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób prawnych otrzymuje, bez obowiązku świadczenia wzajemnego, rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych). Tak więc, co do zasady, skutkiem zawarcia umowy użyczenia na gruncie ustawy o CIT jest uzyskanie przez biorącego w użyczenie przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia. Jak wynika z powołanego wyżej art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wyłączenie nieodpłatnego świadczenia otrzymanego przez podatnika z kategorii przychodów, uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: •     świadczenie zostało otrzymane od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków, •     jest ono związane z używaniem środków trwałych otrzymanych w nieodpłatny zarząd lub używanie, •     świadczeniobiorcą jest samorządowa spółka budżetowa lub spółka użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostki samorządu terytorialnego lub ich związków. Z mocy wyłączenia zawartego w ww. przepisie, nie podlegają zaliczeniu do przychodu nieodpłatne świadczenia związane z używaniem środków trwałych w nieodpłatny zarząd lub używanie. Zakres podmiotowy wyłączenia obejmuje m.in. spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków. W zakresie przedmiotowym wyłączenie to dotyczy jedynie świadczeń związanych z używaniem środków trwałych wykorzystywanych przez otrzymującego, otrzymanych w nieodpłatny zarząd lub używanie. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że są Państwo jednostką organizacyjną Gminy. Działalność spółki stanowi realizację zadań własnych gminy, wykonywanych na podstawie odrębnych przepisów oraz zawartych umów. W związku z ich realizacją spółka zawarła z gminą umowę użyczenia w rozumieniu art. 710 Kodeksu cywilnego, na podstawie, której otrzymała do nieodpłatnego używania sprzęt techniczny (…). Sprzęt stanowi własność gminy i podlega zwrotowi na jej żądanie. Wykorzystanie sprzętu ma charakter incydentalny i następuje głównie w sytuacjach awaryjnych, w celu zapewnienia ciągłości świadczenia usług publicznych (…). Nie prowadzi ono do uzyskania dodatkowych korzyści ekonomicznych, lecz stanowi element realizacji obowiązków publicznych. Odnosząc powyższe przepisy do przedstawionego opisu stanu faktycznego należy stwierdzić, że oddanie Państwu przez Gminę do nieodpłatnego używania, wskazanego we wniosku sprzętu technicznego Gminy, to zgodnie z wyłączeniem zawartym w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie powstaje u Państwa przychód podatkowy. Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.