0111-KDIB1-3.4010.308.2026.1.MBD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 29 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (dalej: „CIT”) od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (tj. podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu). Wnioskodawca jest zarejestrowany na cele podatku od towarów i usług (dalej: “VAT”) w Polsce. Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie (…) Specjalnej Strefy Ekonomicznej (…) (dalej: „SSE”) w zakresie produkcji (…). W związku z tym, Spółka jest beneficjentem pomocy publicznej w postaci następujących zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE: -        Zezwolenia nr (…) 2005 r., oraz -        Zezwolenia nr (…) 2008 r., razem jako („Zezwolenia”). Zezwolenia obejmują działalność produkcyjną, handlową i usługową w zakresie wyrobów wytwarzanych na terenie Strefy, określonych w następujących pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług („PKWiU”), w sekcji D: (…) Działalność Wnioskodawcy, w zakresie określonym w Zezwoleniach jest zwolniona z opodatkowania CIT na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy o CIT. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca uzyskuje zarówno dochody zwolnione z opodatkowania CIT jak i dochody podlegające opodatkowaniu CIT na zasadach ogólnych (dochody z działalności nieobjętej Zezwoleniami). Wydatki, które ponosi Wnioskodawca mogą być związane wyłącznie z jednym z wymienionych rodzajów działalności (tj. objętej zwolnieniem z CIT lub opodatkowanej), lub stanowić tzw. „koszty wspólne”, związane zarówno z działalnością strefową, jak i pozastrefową. W celu poprawienia płynności finansowej Spółki i dostępności gotówki oraz zmniejszenia ponoszonego przez nią ryzyka niewypłacalności dłużników, Wnioskodawca korzysta z tzw. faktoringu - Spółka zbywa własne wierzytelności handlowe na rzecz faktora za cenę wynikającą z umowy pomiędzy Spółką a faktorem („Faktoring”). Zbyciu podlegają wierzytelności zaliczone uprzednio do przychodów należnych Wnioskodawcy (przychody alokowane odpowiednio do dochodu opodatkowanego lub zwolnionego z CIT, w zależności od tego, którego rodzaju działalności dotyczą). Wnioskodawca ponosi i będzie ponosić również szereg kosztów (innych niż wartość nominalna brutto zbywanej wierzytelności) związanych z Faktoringiem, w tym między innymi odsetki, oraz prowizja dla faktora (dalej: „Koszty faktoringu”). Spółka otrzymuje od faktora środki pieniężne z tytułu zbytych wierzytelności, przy czym w zależności od postanowień danej umowy faktoringowej kwota ta może być wypłacana w pełnej wysokości albo pomniejszona o wynagrodzenie faktora (w szczególności prowizje oraz odsetki), potrącane z kwoty należnej Spółce. Dochód (stratę) z tytułu Faktoringu Wnioskodawca rozpoznaje oraz będzie rozpoznawać jako dochód (stratę) osiągnięte z innych źródeł przychodów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 Ustawy o CIT. Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie profesjonalnego obrotu wierzytelnościami. Spółka oraz faktor nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 Ustawy o CIT. Pytania 1. Czy Spółka powinna ustalić dla celów CIT konsekwencje Faktoringu w taki sposób, że: -        Spółka powinna rozpoznać jako przychód cenę zbycia wierzytelności; -        Spółka powinna rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów wartość nominalną brutto (tj. wraz z wartością VAT) zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu; niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT? 2. Czy kwota przychodów (cena zbycia wierzytelności) i kosztów uzyskania przychodów (wartość nominalna brutto zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu), powinny podlegać zaliczeniu do dochodu opodatkowanego Spółki (tj. dochodu z działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT), niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została lub zostanie przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT? 3. Czy Spółka powinna uwzględniać przychody z Faktoringu (tj. cenę zbycia wierzytelności) w kwocie przychodów wykorzystywanej dla kalkulacji tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a Ustawy o CIT? Państwa stanowisko w sprawie 1. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna ustalić dla celów CIT konsekwencje transakcji zbycia wierzytelności w taki sposób, że: -        Spółka powinna rozpoznać jako przychód cenę zbycia wierzytelności; -        Spółka powinna rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów wartość nominalną brutto (tj. wraz z wartością VAT) zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT. 2. Zdaniem Wnioskodawcy, kwota przychodów (cena zbycia wierzytelności) i kosztów uzyskania przychodów (wartość nominalna brutto zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu), wynikające z zawarcia umowy faktoringu podlegają i podlegać będą zaliczeniu do dochodu opodatkowanego Spółki (tj. dochodu z działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT), niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została lub zostanie przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT. 3. Zdaniem Wnioskodawcy, przychody z tytułu Faktoringu powinny być uwzględniane w kwocie przychodów wykorzystywanej dla kalkulacji tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a Ustawy o CIT. Uzasadnienie stanowiska w odniesieniu do pytania nr 1 Ogólne zasady ujęcia dla CIT faktoringu W ocenie Wnioskodawcy, przepisy Ustawy o CIT nie wskazują precyzyjnie, w jaki sposób należy rozliczyć dla celów CIT transakcję faktoringu. Niemniej, kwestia ta została poruszona w interpretacji ogólnej Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 15 lutego 2021 r., nr DD5.8201.11.2020 (dalej: „Interpretacja ogólna”). W świetle Interpretacji ogólnej odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej na rzecz podmiotu trzeciego (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodów. Operację zbycia przez podatnika wierzytelności należy zatem traktować w sposób odrębny i niezależny względem pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność. Powyższe twierdzenie jest uzasadnione w świetle przepisów Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), (dalej: „KC”). Zgodnie z art. 353 § 1 KC, zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. W świetle tego przepisu, przez wierzytelność należy rozumieć możność żądania od dłużnika określonego zachowania (M. Fras, M. Habdas, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, LEX, 2018). Zgodnie z art. 509 § 1 KC, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast, art. 510 § 1 KC stanowi, że umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. W świetle powyższego, należy uznać, że zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu jest z perspektywy regulacji polskiego prawa cywilnego zupełnie inną transakcją niż transakcja pierwotnie zawarta pomiędzy wierzycielem a jego dłużnikiem (która to transakcja doprowadziła do wykreowania wierzytelności będącej przedmiotem późniejszej sprzedaży), w szczególności transakcja zbycia wierzytelności nie powoduje wygaśnięcia wierzytelności pierwotnej. Przelew wierzytelności, o którym mowa w art. 509 KC jest zatem odrębnym zdarzeniem gospodarczym, kreującym między zbywcą wierzytelności pierwotnej, a jej nabywcą, nowy stosunek zobowiązaniowy (nową wierzytelność). Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego, Spółka wskazuje, że opodatkowanie zbycia wierzytelności powinno nastąpić niezależnie od rozliczenia na gruncie Ustawy o CIT transakcji pierwotnych, z którymi wiążą się zbywane wierzytelności (innymi słowy Faktoring powinien zostać rozliczona w tzw. „szyku rozwartym”). W szczególności, sposób ujęcia przychodu wynikającego z pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, w ramach dochodu opodatkowanego Spółki (tj. dochodu z działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT) lub dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT nie powinien mieć wpływu na sposób rozliczenia transakcji zbycia wierzytelności. Przychód z tytułu zbycia wierzytelności Przepisy Ustawy o CIT nie zawierają definicji przychodu, określając jedynie przykładowy katalog przysporzeń, które stanowią przychód podatkowy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, pojęcie przychodu obejmuje, w szczególności, otrzymane pieniądze lub wartości pieniężne. Natomiast, w myśl art. 14 ust. 1 Ustawy o CIT, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej. W świetle powyższego należy stwierdzić, że cena należna Spółce od faktora stanowi oraz stanowić będzie przychód w rozumieniu Ustawy o CIT. Powyższe podejście znajduje potwierdzenie w między innymi interpretacji indywidualnej z 15 maja 2025 r., numer 0111-KDIB1-1.4010.132.2025.5.MF, wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („Dyrektor KIS”), w której uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Na marginesie powyższych rozważań, Spółka wskazuje, że zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł. W świetle tego przepisu, można dokonać rozróżnienia przychodów na przychody z zysków kapitałowych oraz na przychody z innych źródeł. W art. 7b Ustawy o CIT, ustawodawca zawarł zamknięty katalog przychodów z zysków kapitałowych, obejmujący w szczególności przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych (art. 7b ust. 1 pkt 5 Ustawy o CIT). Przepis ten nie obejmuje zatem przychodów ze zbycia wierzytelności wynikających z podstawowej działalności gospodarczej (innej niż obrót wierzytelnościami). W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, przychód rozpoznany przez Spółkę z tytułu zbycia wierzytelności przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, nie powinien zostać zaliczony do przychodów z zysków kapitałowych, lecz do przychodów z innych źródeł. Koszty uzyskania przychodów związane ze zbyciem wierzytelności Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zdaniem Wnioskodawcy, wyzbycie się wierzytelności (skutkujące uszczupleniem majątku Spółki) w celu otrzymania wynagrodzenia powinno wiązać się, w świetle przywołanej wyżej regulacji art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, z prawem do rozpoznania kosztu uzyskania przychodów, ponieważ bezpośrednio przekłada się na możliwość wygenerowania przychodu. W tym zakresie, kosztem uzyskania przychodów powinna być dla Spółki pełna wartość zbywanej wierzytelności (wartość brutto, uwzględniająca należny podatek VAT), ponieważ w związku ze zbyciem wierzytelności na podstawie Umowy Spółka wyzbędzie się prawa do uzyskania takiej kwoty od dłużnika. Powyższe stanowisko potwierdza wprost treść Interpretacji ogólnej, zgodnie z którą: „przy zbyciu (cesji) wierzytelności (...) podstawą ustalenia kosztów uzyskania przychodów jest zasada ogólna wynikająca z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT. Kosztem poniesionym w rozumieniu art. 15 ust. 1 będzie - co do zasady - nominalna wartość zbytej wierzytelności w ujęciu brutto (tj. z uwzględnioną w wartości wierzytelności kwotą podatku VAT)”. W tym miejscu, Spółka wskazuje, że co do zasady art. 16 ust. 1 pkt 39 Ustawy o CIT, nie powinien mieć wpływu na wskazane wyżej zasady rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny – do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny. W szczególności, Spółka wskazuje, że art. 16 ust. 1 pkt 39 Ustawy o CIT, nie określa tego, co może stanowić koszt uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, lecz tylko to, co kosztu tego nie stanowi. Tym samym, nie powinien on każdorazowo wpływać na rozumienie ogólnej reguły wyrażonej w art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT. Zdaniem Spółki, stosowanie tego przepisu powinno być zawężone do sytuacji, w której strata ze zbycia poszczególnych wierzytelności przekracza wartość pierwotnie rozpoznanego przychodu (tj. przychodu rozpoznanego na moment sprzedaży towarów/usług, będących źródłem zbywanej wierzytelności). W tym zakresie Spółka raz jeszcze wskazuje na wnioski płynące z Interpretacji ogólnej, zgodnie z którą „(...) zasady ustalania kosztu uzyskania przychodu należy zatem stosować w następujący sposób: -        jeżeli powstała strata, a zbyta wierzytelność była zarachowana jako przychód należny, to należy ustalić stosunek straty do tego przychodu, -        jeżeli strata jest wyższa od tego przychodu, to nadwyżka powinna być odjęta od kosztu poniesionego i dopiero jego zmniejszona kwota stanowi koszt uzyskania przychodu, -        jeżeli strata jest niższa albo równa temu przychodowi, to koszt poniesiony stanowi koszt uzyskania przychodu w całości”. Za opisanym wyżej podejściem przemawia dodatkowo między innymi interpretacja indywidualna z 17 listopada 2025 r., numer 0111-KDWB.4010.127.2025.2.KP wydana przez Dyrektora KIS. Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna ustalić dla celów CIT konsekwencje transakcji zbycia wierzytelności w taki sposób, że: -        Spółka powinna rozpoznać jako przychód cenę zbycia wierzytelności, -        Spółka powinna rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów wartość nominalną brutto (tj. wraz z wartością VAT) zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT. Uzasadnienie stanowiska w odniesieniu do pytania nr 2 Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 ze zm.), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W świetle powyższych przepisów, za podlegający zwolnieniu z opodatkowania CIT może być uważany dochód, który spełnia łącznie poniższe warunki: -        został uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, oraz -        działalność gospodarcza podatnika, w ramach której został wygenerowany dochód, jest objęta zakresem zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. W świetle opisu zdarzenia przyszłego, zbycie wierzytelności na rzecz faktora nie powinno być postrzegane, jako element działalności gospodarczej Spółki podlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT. W szczególności, zakres zwolnienia wydanego na rzecz Spółki nie obejmuje profesjonalnego obrotu wierzytelnościami. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, przychód rozpoznany przez Spółkę z tytułu otrzymania ceny zbycia wierzytelności od faktora nie może podlegać zaliczeniu do działalności Spółki objętej zwolnieniem z CIT. W ocenie Spółki, koszty uzyskania przychodów będące konsekwencją zbycia wierzytelności (obejmujące wartość nominalną brutto, tj. wraz z podatkiem VAT oraz Koszty faktoringu), należy uznać za bezpośrednio związane z przychodem z tytułu zapłaty przez faktora ceny zbycia wierzytelności. W tym zakresie Wnioskodawca wskazuje na związek o charakterze przyczynowo-skutkowym pomiędzy przychodem i kosztem, bowiem warunkiem uzyskania przychodu z tytułu zbycia wierzytelności będzie uszczuplenie majątku Wnioskodawcy o wartość zbywanych wierzytelności. W związku z powyższym, w ocenie Spółki, o ostatecznej alokacji kosztów uzyskania przychodów związanych ze zbyciem wierzytelności powinno decydować przypisanie przychodów z Faktoringu do działalności opodatkowanej CIT. Spółka podkreśla, że - z uwagi na odrębność pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, oraz transakcji zbycia samej wierzytelności - te dwie operacje gospodarcze powinny być rozpatrywane niezależnie na gruncie alokacji do dochodu opodatkowanego Spółki lub dochodu zwolnionego z opodatkowania (z działalności prowadzonej na terenie SSE). Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Dyrektora KIS między innymi w interpretacji indywidualnej z 11 lutego 2025 r., numer 0111-KDIB1-2.4010.727.2024.1.AK. Podsumowując, zdaniem Spółki, kwota przychodów (cena zbycia wierzytelności) i kosztów uzyskania przychodów (wartość nominalna brutto zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu), wynikające ze zbycia wierzytelności, podlegają oraz podlegać będą zaliczeniu do dochodu opodatkowanego Spółki (tj. dochodu z działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT), niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT. Uzasadnienie stanowiska w odniesieniu do pytania nr 3 Stosownie do art. 17 ust. 4 Ustawy o CIT, zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy o CIT, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Zgodnie z art. 7 ust. 2 Ustawy o CIT, dochodem jest, co do zasady, osiągnięta w roku podatkowym nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Natomiast, stosownie do art. 7 ust. 3 Ustawy o CIT, przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się m.in. przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku, a także kosztów uzyskania tych przychodów. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 Ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Zgodnie z ustępem 2a powyższego przepisu, zasadę tę należy stosować odpowiednio w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu CIT albo jest zwolniona z tego opodatkowania. W związku z tym, że art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy o CIT, odnosi się jedynie do tych przychodów, z których dochód podlega opodatkowaniu (a także wyłączeniu lub zwolnieniu) na zasadach ogólnych, to tym samym nie ma on zastosowania do przychodów opodatkowanych ryczałtowo. W świetle powyższego, podatnik prowadzący zarówno działalność opodatkowaną CIT, jak i podlegającą zwolnieniu, powinien przypisywać koszty pomiędzy oba rodzaje działalności w następujący sposób: -        krok 1 (dla kosztów, które można przypisać bezpośrednio do jednego z rodzajów działalności) - alokacja bezpośrednia, -        krok 2 (dla kosztów, których nie można bezpośrednio przypisać do jednego z rodzajów działalności) - alokacja za pomocą tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a Ustawy o CIT („Klucz przychodowy”). Mając na uwadze treść przepisów, Wnioskodawca zwraca uwagę, że sposób kalkulacji Klucza przychodowego odbywa się poprzez porównanie przychodów opodatkowanych lub zwolnionych do ogólnej kwoty przychodów. W ocenie Wnioskodawcy, obliczenie Klucza przychodowego wymaga zatem zastosowania następującego wzoru: -        w liczniku proporcji Klucza przychodowego uwzględnia się przychody z działalności strefowej lub odpowiednio przychody opodatkowane, -        w mianowniku proporcji powinny być uwzględnione przychody ogółem (tj. z działalności strefowej oraz pozastrefowej). W świetle art. 15 ust. 2-2a Ustawy o CIT, wartość przychodów wykorzystywana we wskazanym wyżej wzorze powinna, co do zasady, odpowiadać wartości przychodów rozpoznawanych dla celów CIT przez danego podatnika w ramach źródła przychodów (w tym przypadku - przychody z innych źródeł, w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 Ustawy o CIT). Wskazane przepisy referują bowiem do „ogólnej kwoty przychodów”. W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, w kwocie przychodów wykorzystywanej w kalkulacji Klucza przychodowego powinien on uwzględniać również przychody uzyskane z Faktoringu. Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają interpretacje indywidualne wydane w odniesieniu do podobnych stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych), co w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku, m.in.: -        w interpretacji indywidualnej z 14 sierpnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.328.2024.1.KS) Dyrektor KIS wskazał, że „Zatem, zgodzić należy się z Państwem, że w kalkulacji klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, powinni Państwo uwzględniać przychody uzyskiwane w ramach usług faktoringu, tj. przychody takie powinni Państwo uwzględniać w ogólnej kwocie przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.” -        w interpretacji indywidualnej z 26 stycznia 2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.224.2022.1.KS) Dyrektor KIS stwierdził, że „Podsumowując, ponoszone przez Spółkę koszty uzyskania przychodów zobowiązani są Państwo przyporządkować odpowiednio do działalności zwolnionej z opodatkowania i działalności niepodlegającej zwolnieniu. W przypadku, kiedy nie będzie to możliwe, należy przyporządkować je wg tzw. klucza alokacji zgodnie z art. 15 ust. 2 lub 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W kwocie przychodów wykorzystywanej dla tej kalkulacji (kalkulacji klucza – dopisek Wnioskodawcy) powinni Państwo uwzględniać także przychody uzyskane z Faktoringu (w wysokości ceny zbycia wierzytelności).” Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w innych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS, m.in.: -        interpretacji indywidualnej z 28 lutego 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.781.2023.1.DW), -        interpretacji indywidualnej z 13 stycznia 2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.187.2022.1.KS), -        interpretacji indywidualnej z 6 grudnia 2023 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.591.2023.1.JMS). Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna uwzględniać przychody uzyskane z tytułu Faktoringu w kwocie przychodów wykorzystywanej dla kalkulacji tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a Ustawy o CIT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „updop”, „ustawy CIT”): przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21 , art. 22 i art. 24b , przedmiotem opodatkowania jest przychód. Zgodnie z art. 7 ust. 2 updop: dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c , art. 11i , art. 24a , art. 24b , art. 24ca , art. 24d i art. 24f , jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 updop: przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się: 1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku; 3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 , prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21 , jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 updop: przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 , są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Treść art. 12 ust. 3 updop wskazuje na: za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 , uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Objęte powyższą regulacją przychody muszą być zatem następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, stąd też między przychodem a działalnością gospodarczą musi istnieć związek skutkujący powstaniem przychodu. Określenie „związane z działalnością gospodarczą” pojmuje się dość szeroko uznając tym samym, że przychodami z tego źródła są nie tylko przychody będące bezpośrednim wynikiem tej działalności, ale także przychody z każdej innej działalności z nią związanej, w tym w szczególności z tytułu niektórych operacji finansowych. Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 updop przysporzenia, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej. Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w Rozdziale 2 updop, winny być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę przysporzeń (stanowiącą katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu czy też zawężeniu) które nie mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu. Z treści cyt. art. 12 ust. 3 updop wynika więc, że przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Przychody należne odnoszą się do przychodów związanych z działalnością gospodarczą. Jako takie przychody nie powinny być więc traktowane wyłącznie przychody ściśle wynikające z tej działalności, przykładowo z tytułu sprzedaży towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Za przychody związane z działalnością gospodarczą należy uznać nie tylko przychody będące bezpośrednim wynikiem tej działalności, ale również przychody z każdej innej działalności z nią związanej. Jako przychody należne powinny być zatem traktowane te przysporzenia, które nie powstałyby gdyby podatnik nie prowadził działalności gospodarczej. Na podstawie art. 14 ust. 1 updop: przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej. W art. 15 ust. 1 ustawy CIT, wyrażono ogólną regułę, zgodnie z którą: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 . Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 updop, stanowić mogą koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub jego zachowanie albo zabezpieczenie. Aby dany wydatek mógł być zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione łącznie następujące warunki, a mianowicie: -        wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika, -        musi być definitywny, a więc bezzwrotny, -        musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, -        musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, -        musi zostać właściwie udokumentowany, -        nie może być kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 updop. Każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu. Rozliczenie kosztów podatkowych związanych z różnymi przychodami ma na celu ustalenie tej ich części, która powinna mieć wpływ na dochód do opodatkowania. Z całej bowiem ogólnej masy przychodów i kosztów podatkowych podatnik musi wyodrębnić te, które mają wpływ na dochód do opodatkowania i wyeliminować te, które nie powinny mieć tego wpływu, uwzględniając przy tym odrębności wynikające z działalności zwolnionej z opodatkowania oraz działalności opodatkowanej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 updop: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7 , z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny. Specjalne Strefy Ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1604 ze zm., dalej: „ustawa o SSE”). Treść art. 17 ust. 1 pkt 34 updop stanowi: wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1604 oraz z 2025 r. poz. 1173 ), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl art. 17 ust. 4 updop: zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Z ww. art. 17 ust. 1 pkt 34 updop wynika, że aby dany dochód korzystał ze zwolnienia z opodatkowania musi być uzyskany z działalności: -        prowadzonej na terenie SSE, -        prowadzonej na podstawie wydanego zezwolenia. Z pojęciem wierzytelności koreluje prawo wierzyciela do przeniesienia własności posiadanych wierzytelności na inny podmiot. Zgodnie z art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.; dalej: „kc”): wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast art. 510 § 1 kc stanowi, że: umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Z kolei zgodnie z art. 535 kc: przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem – jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego podmiotu. W konsekwencji, przychód uzyskany w wyniku sprzedaży wierzytelności stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu pierwotnie zawartej transakcji, w związku z którą powstała ta wierzytelność. W tym przypadku następuje jedynie spłata należności zaliczonej już wcześniej do przychodów. Wierzyciel w takiej sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od nabywcy za zbytą wierzytelność, które nie stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika. W związku z powyższym, w omawianej sprawie znajdzie zastosowanie art. 14 ust. 1 updop, a w konsekwencji przychód z tytułu sprzedaży wierzytelności powinien zostać rozpoznany w wysokości odpowiadającej cenie zawartej w umowie zbycia wierzytelności, ustalonej na poziomie rynkowym. Zatem, przychody z tytułu rozliczenia transakcji umów faktoringu dotyczących wierzytelności nie wpływają na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanego zezwolenia, a w związku z tym powinny podlegać zaliczaniu do działalności Spółki niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT. Nie stanowią również przychodów z zysków kapitałowych, wymienionych w art. 7b updop. Zgodnie z bowiem z art. 7b ust. 1 pkt 5 updop: za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia wskazać należy, że sprzedaż wierzytelności w wyniku zawarcia przez Państwa umowy Faktoringu skutkuje dla Państwa powstaniem przychodu podatkowego w wysokości ceny sprzedaży w źródle przychodów innym niż przychody z zysków kapitałów, który to przychód nie korzysta ze zwolnienia CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 updop. Zatem, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w przypadku sprzedaży wierzytelności na rzecz faktora powstanie przychód podatkowy w wysokości odpowiadającej cenie zawartej w umowie ustalonej na poziomie rynkowym oraz, że będzie on stanowił przychód z opodatkowanej działalności gospodarczej, który nie wpływa na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanego zezwolenia, a w związku z tym będzie podlegać zaliczaniu do działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT. Przychód ten nie stanowi również przychodu z zysków kapitałowych, wymienionych w art. 7b updop. Odnośnie wysokości rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w związku z zawartą umową Faktoringu należy ponownie wskazać, że odpłatne zbycie przez podatnika wierzytelności własnej stanowi odrębną operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu. Zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem - jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego podmiotu. Uzyskana w wyniku sprzedaży tej wierzytelności kwota nie może być zatem traktowana jako spłata wierzytelności dokonanej przez pierwotnego dłużnika. Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, przy określaniu przez Państwa kosztów uzyskania przychodów zastosowanie znajdują przepisy wyżej wskazanego art. 15 ust. 1 updop oraz art. 16 ust. 1 pkt 39 tej ustawy. Drugi z wyżej przywołanych przepisów określa, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny. Przepis ten zawiera zakaz wykazywania w kosztach uzyskania przychodów straty rozumianej jako ujemna różnica pomiędzy wartością „brutto” wierzytelności a kwotą przychodu z tytułu zbycia tej wierzytelności. Konsekwencją tych przepisów jest to, że Państwo do swoich kosztów uzyskania przychodów mogą zaliczyć wartość zbywanej wierzytelności w jej pełnej kwocie uwzględniającej podatek od towarów i usług. Innymi słowy, art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 39 updop, wprowadza generalną zasadę, zgodnie z którą gdy podatnik odpłatnie zbywa wierzytelność, to strata, jaka może powstać w związku z taką transakcją, czyli różnica pomiędzy wartością „brutto” wierzytelności a kwotą przychodu z tytułu zbycia tej wierzytelności, nie będzie stanowić kosztu uzyskania przychodu. Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 w zakresie ustalenia, czy Spółka powinna ustalić dla celów CIT konsekwencje Faktoringu w taki sposób, że: -        Spółka powinna rozpoznać jako przychód cenę zbycia wierzytelności; -        Spółka powinna rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów wartość nominalną brutto (tj. wraz z wartością VAT) zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu; niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT - uznałem za prawidłowe. Odnosząc się do pytania oznaczonego we wniosku nr 2 wskazać należy, że przychody z tytułu rozliczenia transakcji umów sprzedaży wierzytelności nie wpływają na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanego zezwolenia. W związku z tym, koszty powinny podlegać zaliczaniu do działalności Spółki niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT. Zgodzić należy się z Państwa argumentacją, że skoro zakres zezwolenia wydanego na rzecz Spółki nie obejmuje obrotu wierzytelnościami, to przychód rozpoznany przez Spółkę z tytułu otrzymania ceny sprzedaży wierzytelności od Faktora nie może podlegać zaliczeniu do działalności Spółki objętej zwolnieniem. Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy kwota przychodów (cena zbycia wierzytelności) i kosztów uzyskania przychodów (wartość nominalna brutto zbywanej wierzytelności oraz Koszty faktoringu), powinny podlegać zaliczeniu do dochodu opodatkowanego Spółki (tj. dochodu z działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT), niezależnie od tego, czy pierwotna transakcja sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, została lub zostanie przypisana do dochodu opodatkowanego Spółki czy dochodu zwolnionego z opodatkowania CIT, uznałem za prawidłowe. Odnosząc się do pytania oznaczonego we wniosku nr 3 należy wskazać, że ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przewidział sytuacje, gdy pomimo prawidłowego dokumentowania ponoszonych wydatków i prowadzenia ewidencji rachunkowych w sposób rzetelny i niewadliwy, obiektywnie oceniając podatnik nie ma możliwości przypisania danego kosztu podatkowego wyłącznie do przychodów tworzących dochody opodatkowane albo przychodów tworzących inne dochody. Zgodnie z art. 15 ust. 2 updop: jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 15 ust. 2a updop: zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio. Przepisy art. 15 ust. 2 i 2a updop, ustanawiają zasadę proporcjonalnego podziału pośrednich kosztów uzyskania przychodów, których nie można w sposób wyłączny przyporządkować do żadnego źródła. Proporcjonalnej alokacji dokonuje się w oparciu o tzw. klucz przychodowy, który polega na podziale kosztów w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Formułując zasadę proporcjonalnej alokacji kosztów, ustawodawca wprost posłużył się w treści art. 15 ust. 2 updop pojęciami „koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym” oraz „koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym”. Podobnymi pojęciami ustawodawca posłużył się w art. 15 ust. 2a updop, który odnosi się do „przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania”. Podkreślenia wymaga, że omawiane powyżej przepisy updop mają charakter szczególny. Zakresem ich zastosowania objęte są wyłącznie przypadki, gdy przypisanie kosztów uzyskania przychodów do przychodów tworzących dochód opodatkowany i innych przychodów nie jest obiektywnie możliwe, a nie sytuacje, gdy takie wyodrębnienie kosztów było możliwe na podstawie posiadanych dokumentów, lecz podatnik zaniechał dokonania tej czynności. Pamiętać także należy, że ustalanie wielkości kosztów zgodnie z ww. zasadami może mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych i w odniesieniu do określonych kosztów, wspólnych dla źródeł przychodu, których nie można jednoznacznie przypisać do jednej z kategorii przychodów. Do takich kosztów uzasadnione jest zastosowanie proporcji, o której mowa w ww. przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji, zgodzić się z Państwem należy, że w kwocie przychodów wykorzystywanej w kalkulacji Klucza przychodowego powinien on uwzględniać również przychody uzyskane z Faktoringu. Zatem, również prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym przychody z tytułu Faktoringu powinny być uwzględniane w kwocie przychodów wykorzystywanej dla kalkulacji tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a updop. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji -        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji. -        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. -        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): -        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo -        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.