0111-KDIB2-1.4010.253.2026.1.AJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 11 maja 2026 r. za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy dokonanie wpłaty uproszczonej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2026 r. po ustawowym terminie (tj. po 20 lutego 2026 r.), wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, przy jednoczesnym braku uszczuplenia budżetu państwa wynikającego z sezonowości działalności Spółki, skutkuje utratą przez Spółkę prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT w całym roku podatkowym 2026. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego X sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka zdecydowała się na stosowanie uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w roku podatkowym 2026, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu rocznym CIT złożonym za poprzedni rok podatkowy. Działalność Spółki charakteryzuje się znaczną sezonowością, wynikającą ze specyfiki branży rolno-energetycznej (biogaz). W praktyce oznacza to, że w pierwszym kwartale roku podatkowego Spółka zazwyczaj nie wykazuje zaliczki na podatek dochodowy do zapłaty przy zastosowaniu metody ogólnej (opartej na bieżącym dochodzie), ponieważ koszty w tym okresie przewyższają przychody lub dochód podlegający opodatkowaniu jest minimalny. W roku podatkowym 2026 Spółka stosuje uproszczone zaliczki na CIT. Pierwsza zaliczka uproszczona za styczeń 2026 r., płatna do 20 lutego 2026 r., została uiszczona 19 marca 2026 r. – tj. z opóźnieniem wynoszącym 27 dni. Wpłata obejmowała kwotę należnej zaliczki uproszczonej powiększoną o należne odsetki za zwłokę naliczone od 21 lutego 2026 r. do dnia zapłaty. Spółka pragnie podkreślić, że: 1. Wpłata zaliczki wraz z odsetkami w pełni pokrywa zobowiązanie podatkowe za styczeń 2026 r.; 2. Spółka nie uszczupliła należności budżetowych – opóźnienie wynikało z przyczyn organizacyjno-administracyjnych, a nie z woli uchylania się od zapłaty; 3. Z uwagi na sezonowość działalności, przy zastosowaniu metody ogólnej za styczeń 2026 r. zaliczka na CIT do zapłaty wynosiłaby zero złotych lub byłaby zbliżona do zera – co oznacza, że budżet państwa nie poniósł żadnej realnej szkody finansowej; 4. Zaliczki za kolejne miesiące (od lutego 2026 r. włącznie) są regulowane terminowo. Pytanie Czy dokonanie wpłaty uproszczonej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2026 r. po ustawowym terminie (tj. po 20 lutego 2026 r.), wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, przy jednoczesnym braku uszczuplenia budżetu państwa wynikającego z sezonowości działalności Spółki, skutkuje utratą przez Spółkę prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT w całym roku podatkowym 2026? Państwa stanowisko w sprawie Państwa zdaniem, terminowe dokonanie wpłaty pierwszej raty zaliczki uproszczonej nie stanowi warunku materialnego (konstytutywnego) wyboru tej formy opodatkowania, a jego niedopełnienie – przy jednoczesnym uregulowaniu zaległości wraz z odsetkami – nie skutkuje utratą prawa do zaliczek uproszczonych w całym roku podatkowym. Uzasadnienie: 1. Wykładnia językowa art. 25 ust. 7 ustawy o CIT Zgodnie z art. 25 ust. 7 ustawy o CIT, podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek uproszczonych, są obowiązani m.in. wpłacać je w ustawowych terminach. Przepis ten reguluje obowiązki podmiotów, które już dokonały wyboru tej formy – nie zawiera natomiast expressis verbis normy stanowiącej, że nieterminowa wpłata pierwszej zaliczki powoduje utratę prawa do stosowania tej formy przez cały rok. Literalne brzmienie przepisu nie daje podstaw do tak daleko idących konsekwencji. 2. Brak uszczuplenia interesu budżetowego Kluczową okolicznością jest fakt, że ze względu na sezonowy charakter działalności Spółki, przy zastosowaniu metody ogólnej (art. 25 ust. 1 ustawy o CIT) za styczeń 2026 r. zaliczka wynosiłaby zero złotych lub wartość nieistotną. W konsekwencji opóźnienie we wpłacie zaliczki uproszczonej nie spowodowało żadnego uszczuplenia budżetu państwa. Spółka zapłaciła odsetki za zwłokę, co rekompensuje spóźnienie. Zasada proporcjonalności wymaga, aby sankcja podatkowa była adekwatna do stopnia naruszenia prawa i rzeczywistych skutków dla finansów publicznych. 3. Stosunek do aktualnego orzecznictwa i interpretacji Spółka jest świadoma, że Dyrektor KIS w interpretacjach indywidualnych (m.in. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.274.2025.1.AK z 1 lipca 2025 r. oraz sygn. 0111-KDIB1-2.4010.552.2024.1.BD) zajął niekorzystne dla podatników stanowisko, uznając, że nieterminowa wpłata zaliczki uproszczonej oznacza brak wyboru tej formy. Stanowisko to podzielił WSA w Bydgoszczy w wyroku z 7 maja 2025 r. (sygn. akt I SA/Bd 55/25, orzeczenie nieprawomocne). Niemniej jednak Spółka zwraca uwagę organu na odmienny, korzystny dla podatników kierunek wykładni, zaprezentowany przez WSA we Wrocławiu w wyroku z 8 stycznia 2026 r. (sygn. akt I SA/Wr 567/25, orzeczenie nieprawomocne). WSA we Wrocławiu uznał, że podatnik najpierw dokonuje wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek, a dopiero następnie powstaje po jego stronie obowiązek terminowego regulowania poszczególnych rat. Nieterminowa wpłata stanowi naruszenie tego obowiązku i rodzi skutki w postaci odsetek za zwłokę, ale nie powoduje automatycznej utraty prawa do stosowania metody uproszczonej przez cały rok podatkowy. Wyrok ten prezentuje prawidłową wykładnię art. 25 ust. 7 ustawy o CIT, respektującą zasadę proporcjonalności sankcji podatkowych oraz literalne brzmienie przepisu. Spółka wskazuje ponadto, że: 1.        Orzecznictwo WSA jest rozbieżne – wyrok WSA w Bydgoszczy (niekorzystny, sygn. akt I SA/Bd 55/25) oraz wyrok WSA we Wrocławiu (korzystny, sygn. akt I SA/Wr 567/25) są obydwa nieprawomocne i nie wiążą innych sądów ani organów podatkowych; ostateczną wykładnię wyda NSA w trybie kasacyjnym; 2.        Doktryna prawa podatkowego oraz część komentatorów (m.in. GOFIN.pl) kwestionuje zasadność rygorystycznej wykładni KIS jako zbyt daleko idącej i nieznajdującej oparcia w literalnym brzmieniu przepisu; 3.        Sytuacja Spółki różni się od przywołanych spraw stanem faktycznym – w szczególności brakiem jakiegokolwiek uszczuplenia budżetu wynikającego z sezonowości działalności, co jest okolicznością faktyczną mającą znaczenie dla oceny proporcjonalności zastosowanej sankcji. W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, że zachowuje prawo do stosowania uproszczonych zaliczek na CIT w roku 2026, a nieterminowa wpłata pierwszej raty (uregulowanej wraz z odsetkami) nie skutkuje obowiązkiem przejścia na metodę ogólną. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. W myśl art. 25 ust. 1a ww. ustawy, zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1. Warunki i zasady dotyczące możliwości stosowania przez podatników uproszczonej formy wpłaty zaliczek miesięcznych regulują przepisy art. 25 ust. 6-10 ustawy o CIT. Stosownie do art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy. Jeżeli w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali podatku należnego, mogą wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku należnego wynikającego z zeznania złożonego w roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata. Jeżeli również w tym roku podatnicy nie wykazali podatku należnego, nie są możliwe wpłaty zaliczek w uproszczonej formie. Z powyższego wynika zatem, że zaliczka ustalona w sposób uproszczony jest pochodną uprzednio wykazanego przychodu należnego za poprzedni rok podatkowy (ew. dwa lata wstecz). Wysokość ta jest stała i stanowi 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym za poprzedni rok podatkowy i nie zależy od wysokości dochodu ustalonego (narastająco) od początku roku podatkowego, którego uproszczona forma wpłacania zaliczek ma dotyczyć i nie zależy od wysokości zaliczki na podatek dochodowy obliczonej za dany miesiąc. W konsekwencji, w 2026 r. podstawą do wyliczenia zaliczek uproszczonych będzie podatek należny za 2024 r. (zeznanie złożone w 2025 r.). Na podstawie art. 25 ust. 7 ustawy o CIT, podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-6b, są obowiązani: 1)  (uchylony) 2)  stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym; 3)  wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach; 4)  (uchylony) 5)  dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 27. Zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT, o wyborze formy wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 6-6b, podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, w którym wpłacali zaliczki w uproszczonej formie. Art. 27 ust. 1 ww. ustawy o CIT stanowi, że podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1 , z zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8 , są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku. Z opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka zdecydowała się na stosowanie uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w roku podatkowym 2026, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu rocznym CIT złożonym za poprzedni rok podatkowy. Pierwsza zaliczka uproszczona za styczeń 2026 r., płatna do 20 lutego 2026 r., została uiszczona 19 marca 2026 r. – tj. z opóźnieniem wynoszącym 27 dni. Wpłata obejmowała kwotę należnej zaliczki uproszczonej powiększoną o należne odsetki za zwłokę naliczone od 21 lutego 2026 r. do dnia zapłaty. Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy dokonanie wpłaty uproszczonej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2026 r. po ustawowym terminie (tj. po 20 lutego 2026 r.), wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, przy jednoczesnym braku uszczuplenia budżetu państwa wynikającego z sezonowości działalności Spółki, skutkuje utratą przez Spółkę prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT w całym roku podatkowym 2026. Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że z przywołanych wyżej przepisów wynika, iż wybór uproszczonej formy wpłacania zaliczek uzależniony jest od wykazania podatku należnego w co najmniej jednym z dwóch odpowiednich zeznań rocznych (tj. zeznaniu złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy, lub roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata). O dokonanym wyborze podatnik powinien poinformować w zeznaniu za rok podatkowy, w którym wpłacane były zaliczki w uproszczonej formie. Jednocześnie przepisy nie warunkują skuteczności ww. wyboru od bezwzględnej terminowości uiszczania zaliczek w prawidłowej kwocie. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że samo zapłacenie zaliczki uproszczonej po ustawowym terminie nie powoduje utraty prawa do skorzystania z uproszczonej formy opłacania zaliczek za dany rok podatkowy. W takim przypadku dokonany wybór podatnik powinien potwierdzić w składanym zeznaniu rocznym. Zaliczki uproszczone, co do zasady powinny być opłacane w prawidłowej wysokości w terminach określonych w art. 25 ust. 1a i 2a ustawy o CIT, w przeciwnym przypadku są traktowane jako zaległość podatkowa, od której zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę. Jednak jak wskazano powyżej, wybór uproszczonej formy opłacania zaliczek nie został uwarunkowany terminowością opłacania zaliczek. Tym samym uiszczenie wpłat z tytułu uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych po ustawowym terminie, nie powoduje utraty możliwości wyboru tej formy ich wpłacania za ten rok podatkowy. Zatem Państwa stanowisko, zgodnie z którym, terminowe dokonanie wpłaty pierwszej raty zaliczki uproszczonej nie stanowi warunku materialnego (konstytutywnego) wyboru tej formy opodatkowania, a jego niedopełnienie – przy jednoczesnym uregulowaniu zaległości wraz z odsetkami – nie skutkuje utratą prawa do zaliczek uproszczonych w całym roku podatkowym należało uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Odnosząc się natomiast do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Ponadto ze względów wskazanych w niniejszej interpretacji Organ nie podziela zawartego w nich stanowiska. Jednocześnie zauważyć należy, że jednolitość orzecznictwa chociaż jest cechą pożądaną nie stanowi wartości samej w sobie. Organ wydający interpretację indywidualną jest nią związany tylko w skonkretyzowanej, indywidualnej sprawie, co oznacza, że jego poglądy mogą ewoluować, np. pod wpływem orzecznictwa sądowego. Zmiana stanowiska w konkretnych sprawach została przewidziana przez ustawodawcę, co znalazło wyraz w treści art. 14e Ordynacji podatkowej, a skorzystanie z tej instytucji służy w istocie realizacji zasady jednolitości interpretacji. Przyjęcie odmiennej koncepcji powodowałoby, że jednostkowe zajęcie stanowiska przez Organ podatkowy skutkowałoby zawsze obowiązkiem powielenia tego stanowiska przez wszystkie inne organy bez względu na to, czy stanowisko to byłoby słuszne, czy też nie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.