0111-KDIB2-1.4010.258.2026.1.MN

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 11 maja 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy limit, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 i art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, będzie miał zastosowanie osobno do ponoszonych opłat leasingowych i do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w przypadku wykupu samochodu po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wnioskodawca planuje zawarcie umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o CIT. Samochód będzie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Wartość samochodu osobowego będzie przekraczała limit wskazany w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT. Umowa leasingu będzie przewidywała: -        opłatę wstępną, -        raty leasingowe, -        możliwość wykupu pojazdu po zakończeniu podstawowego okresu leasingu. Po zakończeniu umowy leasingu Wnioskodawca planuje wykupić samochód do majątku firmowego i wprowadzić go do ewidencji środków trwałych, a następnie dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Wnioskodawca zamierza: 1.    stosować ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT do opłat leasingowych stanowiących spłatę wartości samochodu, 2.    po wykupie stosować odrębnie limit wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT do odpisów amortyzacyjnych od wartości wykupu. Pytanie Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT znajduje zastosowanie wyłącznie do opłat wynikających z umowy leasingu operacyjnego, natomiast cena wykupu samochodu po zakończeniu leasingu stanowi odrębne nabycie środka trwałego, a w konsekwencji po wykupie samochodu i wprowadzeniu go do ewidencji środków trwałych Wnioskodawca ma prawo stosować odrębnie limit określony w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT do odpisów amortyzacyjnych? Państwa stanowisko w sprawie Państwa zdaniem przedstawione stanowisko jest prawidłowe. Uzasadnienie stanowiska Spółki: Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT ograniczenie dotyczy opłat wynikających z umowy leasingu, najmu, dzierżawy lub podobnej umowy dotyczącej samochodu osobowego. Przepis ten odnosi się wyłącznie do opłat leasingowych stanowiących spłatę wartości samochodu w okresie trwania umowy leasingu operacyjnego. Natomiast wykup samochodu po zakończeniu leasingu stanowi odrębną czynność prawną skutkującą nabyciem własności pojazdu przez korzystającego. Po wykupie samochód może zostać wprowadzony do ewidencji środków trwałych, a podstawą rozliczenia kosztów stają się przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych, w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. W ocenie Wnioskodawcy oznacza to, że: -        limit z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT dotyczy wyłącznie opłat leasingowych, -        natomiast po wykupie zastosowanie znajduje odrębny limit amortyzacyjny wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Przepisy ustawy o CIT nie zawierają regulacji nakazującej sumowanie limitu leasingowego z limitem amortyzacyjnym ani pomniejszania jednego limitu o drugi. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w których wskazywano, że wykup pojazdu po zakończeniu leasingu stanowi odrębne zdarzenie podatkowe, a podatnikowi mogą przysługiwać dwa odrębne limity: -        jeden dotyczący opłat leasingowych, -        drugi dotyczący amortyzacji po wykupie pojazdu. W szczególności stanowisko takie zostało potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 25 kwietnia 2025 r. W konsekwencji Wnioskodawca uważa, że: -        opłaty leasingowe powinny być rozliczane z zastosowaniem proporcji wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, -        natomiast odpisy amortyzacyjne od samochodu wykupionego po zakończeniu leasingu powinny podlegać odrębnemu limitowi określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: ustawa o CIT), Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...). Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: -        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), -        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, -        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, -        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, -        został właściwie udokumentowany, -        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: -        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz -        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie ponosił koszty związane z użytkowaniem samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu operacyjnego oraz koszt wykupu ww. samochodu w związku z zakończeniem umowy leasingu operacyjnego. Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT w swoim katalogu zawiera pewne ograniczenia w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących użytkowania samochodów osobowych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881 ) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy, b) 150 000 zł – jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251, z późn. zm.), wynosi mniej niż 50 g na kilometr, c) 100 000 zł - jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr. W myśl art. 16 ust. 1 pkt 49a ww. ustawy: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy. Jednocześnie, zasady opodatkowania umowy leasingu operacyjnego zostały unormowane w art. 17b ustawy o CIT. Zgodnie z art. 17b ust. 1 ustawy o CIT: Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli: 1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; 2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony; 3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 17b ust. 2 ustawy o CIT: Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie: 1) art. 6; 2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych; 3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz.U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 i z 1999 r. poz. 484 i 1178) - do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h. W opisie sprawy wskazaliście Państwo, że planujecie zawarcie umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego w rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o CIT. Samochód będzie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Wartość samochodu osobowego będzie przekraczała limit wskazany w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT. Umowa leasingu będzie przewidywała: -        opłatę wstępną, -        raty leasingowe, -        możliwość wykupu pojazdu po zakończeniu podstawowego okresu leasingu. Po zakończeniu umowy leasingu planujecie Państwo wykupić samochód do majątku firmowego i wprowadzić go do ewidencji środków trwałych, a następnie dokonać odpisów amortyzacyjnych. Zamierzacie Państwo stosować ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT do opłat leasingowych stanowiących spłatę wartości samochodu, a po wykupie stosować odrębnie limit wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT do odpisów amortyzacyjnych od wartości wykupu. Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT znajduje zastosowanie wyłącznie do opłat wynikających z umowy leasingu operacyjnego, natomiast cena wykupu samochodu po zakończeniu leasingu stanowi odrębne nabycie środka trwałego, a w konsekwencji czy po wykupie samochodu i wprowadzeniu go do ewidencji środków trwałych istnieje prawo do stosowania odrębnie limitu określonego w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT do odpisów amortyzacyjnych. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT wprowadza limit, od którego odpisy z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywane według zasad określonych w art. 16a-16m, nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT wprowadza odrębne ograniczenie w zaliczaniu do kosztów podatkowych opłat wynikających m.in. z umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego. W związku z powyższym, w przedstawionej we wniosku sytuacji, będą Państwu przysługiwać dwa limity, tj. jeden wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT (dotyczący opłat wynikających z umowy leasingu), a drugi określony w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT dotyczący ewentualnych odpisów amortyzacyjnych, dokonywanych po wykupie przedmiotu umowy leasingu operacyjnego i uznaniu go za środek trwały. Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. -        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. -        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): -        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo -        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.