0111-KDIB2-2.4014.112.2026.1.DR

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 5 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych zawarcia umowy sprzedaży samochodu osobowego. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego W dniu (…) 2026 roku wraz z mężem A.A. kupiła Pani samochód osobowy do celów prywatnych. Na umowie kupna-sprzedaży samochodu w pozycji kupujący umieszczono Pani męża A.A., jak i Panią B.B.. Zgodnie z art. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych na kupującym ciąży obowiązek podatkowy przy umowie sprzedaży. Obowiązku tego dopełnili Państwo i zgodnie z art. 10 ust. 1 złożyli Państwo deklarację PCC-3 i PCC-3A oraz zapłacili Państwo podatek w ustawowej wysokości 2% wartości rynkowej pojazdu. Pani mąż A.A. jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Stan ten potwierdzony jest wydanym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (…). Zgodnie z art. 8 pkt 6 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych jest stroną zwolnioną od podatku. Z mężem pozostaje Pani we wspólnocie małżeńskiej i majątkowej. Prowadzą Państwo wspólnie gospodarstwo domowe. Samochód został kupiony w trakcie trwania małżeństwa, więc stanowi majątek wspólny w związku z czym jako żona staje się Pani współwłaścicielem bez względu, czy jest Pani umieszczona w zapisie umowy czy nie. Zgodnie z informacją umieszczoną na stronie gov.pl są trzy możliwości zapłaty podatku: ·      jedna osoba płaci w całości; ·      wszyscy płacą w częściach; ·      niektórzy płacą w częściach. Brak Pani wyjaśnienia jak ma się ten obowiązek w stosunku do bliskiej rodziny czy małżonka pozostającego we wspólnocie majątkowej. Zakładając, że obowiązek zapłaty podatku w całości przyjął na siebie Pani mąż, jak się ma ta sytuacja w stosunku do Pani. Jeżeli nie ma to zastosowania w tym przypadku, to jaka możliwość z trzech wymienionych Państwa obowiązuje. Zgodnie z wyjaśnieniem na stronie gov.pl części nie muszą być równe, ale ich suma ma dać całą kwotę podatku, czyli być może w Państwa przypadku powinna być 0. Pytanie Jaki akt prawny reguluje obowiązek podatkowy dla osób pozostających we wspólnocie małżeńskiej i majątkowej przy zawieraniu umowy zakupu majątku stanowiącego majątek wspólny małżeństwa? Czy zobowiązanie podatkowe wynikające z czynności cywilnoprawnej może przyjąć na siebie jedna osoba, przy trwającej wspólnocie majątkowej i ustawowej współwłasności nabytego majątku? Pani stanowisko w sprawie Pani zdaniem, ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie reguluje w sposób jednoznaczny sytuacji małżonka strony czynności cywilnoprawnej. Nie wyjaśniają też tego informacje na stronie gov.pl w zakresie różnych możliwości zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, jak i korzystania z ulg gdy właścicieli jest więcej niż jedna osoba fizyczna, a wśród współwłaścicieli znajduje się osoba zwolniona z podatku. W Pani przekonaniu małżeństwo pozostające we wspólnym gospodarstwie i wspólnocie majątkowej stanowi jedną stronę czynności cywilnoprawnej. Wzorem tego stanowiska jest rozliczenie PIT umożliwiające wspólne rozliczenie dochodu i skorzystanie z ulg przysługujących jednemu z małżonków. Skoro dochody Pani i Pani małżonka wraz z przysługującymi Państwu ulgami traktowane są jako jedność (jedna kwota uzyskanych dochodów), to myśli Pani, że w przypadku podatku od czynności cywilnoprawnych małżeństwo powinno być traktowane w sposób identyczny i pozwolić skorzystać z ulg obu małżonkom na jednakowych prawach do ulgi, mimo że przysługuje tylko jednemu z nich, w Państwa przypadku Pani mężowi, do ulgi w pełnej wysokości. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy: Podatkowi podlegają: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej. Na podstawie art. 4 pkt 1 ww. ustawy: Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie sprzedaży – na kupującym. W oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Podstawę opodatkowania stanowi przy umowie sprzedaży – wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego. Wartość rynkową określa się na zasadach wskazanych w art. 6 ust. 2 ww. ustawy, w myśl którego: Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Stawki podatku wynoszą od umowy sprzedaży: a)  nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym − 2%, b)  innych praw majątkowych − 1%. Jak wynika z powołanych przepisów – umowa sprzedaży podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tegoż podatku ciąży na kupującym. W przypadku, gdy umowa sprzedaży zawierana jest przez współwłaścicieli, każdy z nich jest podatnikiem, na którym ciąży obowiązek zapłaty tego podatku. Oznacza to, że każdy współwłaściciel odpowiada solidarnie za to, aby podatek od dokonanej czynności cywilnoprawnej został uiszczony w pełnej wysokości. Niezależnie od powyższego, w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których określone podmioty, będące stronami czynności cywilnoprawnych są zwolnione z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Z art. 8 pkt 6 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wynika, że: Zwalnia się od podatku osoby nabywające na potrzeby własne sprzęt rehabilitacyjny, wózki inwalidzkie, motorowery, motocykle lub samochody osobowe, zaliczone, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do grupy osób o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności bez względu na rodzaj schorzenia, oraz osoby o lekkim stopniu niepełnosprawności w związku ze schorzeniami narządów ruchu. Z powyższego przepisu wynika zatem m.in. zwolnienie podmiotowe z opodatkowania powyższym podatkiem dla osoby niepełnosprawnej, zaliczonej w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do grupy osób o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności bez względu na rodzaj schorzenia oraz osoby o lekkim stopniu niepełnosprawności w związku ze schorzeniami narządów ruchu, nabywającej na potrzeby własne samochód osobowy. A zatem wskazane zwolnienie dotyczy tylko i wyłącznie nabycia przez osoby zaliczone do grupy osób o znacznym, umiarkowanym lub lekkim stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 913 ze zm.) i posiadające orzeczenie o niepełnosprawności wydane na podstawie przepisów tej ustawy lub w zgodzie z jej przepisami. Zwolnienie nie dotyczy osoby, która jest osobą pełnosprawną a która wraz z osobą niepełnosprawną nabywa samochód na współwłasność. Ponadto przepis ten wymaga aby osoby niepełnosprawne nabyły na użytek własny sprzęt rehabilitacyjny, wózki inwalidzkie, motorowery, motocykle lub samochody osobowe. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że wraz z mężem A.A. kupiła Pani samochód osobowy do celów prywatnych. Na umowie kupna-sprzedaży samochodu w pozycji kupujący umieszczono Pani męża, jak i Panią. Złożyli Państwo deklarację PCC-3 i PCC-3A oraz zapłacili Państwo podatek w ustawowej wysokości 2% wartości rynkowej pojazdu. Pani mąż jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Stan ten potwierdzony jest wydanym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Z mężem pozostaje Pani we wspólnocie małżeńskiej i majątkowej. Prowadzą Państwo wspólnie gospodarstwo domowe. Samochód został kupiony w trakcie trwania małżeństwa, więc stanowi majątek wspólny w związku z czym jako żona staje się Pani współwłaścicielem bez względu, czy jest Pani umieszczona w zapisie umowy czy nie. Z ww. zwolnienia jasno wynika, że zwalnia się z podatku osoby niepełnosprawne nabywające na potrzeby własne m.in. samochody. Przenosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że Pani jako osoba niezaliczona do grupy osób niepełnosprawnych zawarła umowę sprzedaży, na podstawie której została współwłaścicielką samochodu osobowego. Nie została zatem spełniona podstawowa przesłanka, o której mowa w art. 8 pkt 6 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, ponieważ nabywca, tj. Pani nie posiada statusu osoby niepełnosprawnej wskazanej w tym przepisie. W przypadku, gdy nabycie następuje na współwłasność, zaś jednym z podmiotów nabywających jest osoba niepełnosprawna, czynność podlega podatkowi, zaś zobowiązanym do zapłaty podatku w pełnej wysokości jest podmiot nabywający samochód osobowy na współwłasność, który nie korzysta ze zwolnienia. Bez znaczenia dla obciążeń z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych pozostaje fakt, iż osobą nabywającą samochód osobowy na współwłasność z osobą niepełnosprawną jest jego współmałżonek. Ulga z art. 8 pkt 6 ustawy podobnie jak wszystkie ulgi i zwolnienia jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji RP stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Przepisów prawa podatkowego, w tym zwolnień podatkowych nie można zatem interpretować w sposób swobodny i szeroki i wywodząc z nich daleko posuniętą konkluzje i przemyślenia. Reasumując, nie ma Pani racji twierdząc, że ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie reguluje w sposób jednoznaczny sytuacji małżonka strony czynności cywilnoprawnej. Jak wskazano powyżej, umowa sprzedaży podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na kupującym. W przypadku, gdy umowa sprzedaży zawierana jest przez współwłaścicieli, każdy z nich jest podatnikiem, na którym ciąży obowiązek zapłaty tego podatku. Oznacza to, że każdy współwłaściciel odpowiada solidarnie za to, aby podatek od dokonanej czynności cywilnoprawnej został uiszczony w pełnej wysokości. Pani, jako podmiot niespełniający przesłanek zwolnienia, o którym mowa w art. 8 pkt 6 ww. ustawy była zobowiązana do opodatkowania zawartej umowy sprzedaży samochodu osobowego 2% podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Tym samym Pani stanowisko, zgodnie z którym może Pani skorzystać z ww. zwolnienia pomimo, że przysługuje ono tylko małżonkowi, uznać należy za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.