0111-KDIB3-2.4018.10.2026.2.MGO

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 10 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 czerwca 2026 r. (wpływ 9 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Bank, jako czynny podatnik VAT, posiada różne rodzaje rachunków bankowych, w tym rachunki bieżące, (…), VAT dla podzielonej płatności oraz rachunki prowadzone przez bank zrzeszający (A. S.A.) stanowiące lokaty międzybankowe, na których lokowane są środki stanowiące aktywa Banku. Bank rocznie zakłada około (…) lokat (obejmujących różne terminy zapadalności – kilkudniowe, kilku miesięczne, roczne). Dla każdej lokaty bank zrzeszający tworzy odrębny numer rachunku bankowego. Wszystkie lokaty otwierane są na podstawie umowy ramowej zawartej z bankiem zrzeszającym w dniu (…) 2021 r. zgodnie z regulaminem banku zrzeszającego dotyczącym otwierania i prowadzenia rachunków bankowych dla banków (…) (….) Wszystkie prowadzone dla Banku rachunki bankowe są rachunkami, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Zgodnie z ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających bank zrzeszający wykonuje czynności bankowe oraz inne czynności określone w ustawie - Prawo bankowe lub w innych ustawach, a w szczególności prowadzi rachunki bieżące zrzeszonych banków spółdzielczych, na których zrzeszone banki spółdzielcze utrzymują rezerwy obowiązkowe oraz przeprowadzają za ich pośrednictwem rozliczenia pieniężne tych banków. Każdy bank (…) zobowiązany jest do gromadzenia swoich aktywów na rachunkach bankowych w banku zrzeszającym, odbywa się to właśnie poprzez przechowywanie środków pieniężnych na rachunkach lokat. Pytanie Czy Bank zobowiązany jest do zgłoszenia na formularzu NIP-2 wszystkich posiadanych rachunków bankowych, w tym rachunków lokat prowadzonych przez bank zrzeszający? Państwa stanowisko w sprawie Zgodnie z art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników wskazuje, że zgłoszenie identyfikacyjne obejmuje wykaz rachunków bankowych. W ocenie Wnioskodawcy należy interpretować ten obowiązek funkcjonalnie, tj. w odniesieniu do rachunków związanych z działalnością własną podatnika. Rachunki służące przechowywaniu aktywów bankowym, w tym lokat terminowych, nie stanowią rachunków podatnika w sensie ekonomicznym, lecz są prowadzone w ramach działalności bankowej, w której Bank musi swoje aktywa chronić. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że bank zobowiązany jest do zgłaszania oraz bieżącej aktualizacji wszystkich rachunków depozytowych (lokat międzybankowych), których liczba jest zmienna i sięga około (…) rocznie. Taki obowiązek byłby sprzeczny z celem regulacji oraz zasadą proporcjonalności. Obowiązek zgłoszenia aktualizacyjnego, o którym mowa w art. 5a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, należy interpretować w powiązaniu z art. 5 tej ustawy oraz celem regulacji, jakim jest identyfikacja podatnika, a nie szczegółowe raportowanie wszystkich operacyjnych elementów jego działalności. W szczególności obowiązek aktualizacji wykazu rachunków bankowych dotyczy rachunków związanych z działalnością gospodarczą podatnika jako podmiotu, a więc rachunków własnych, służących rozliczeniom podatkowym i gospodarczym. Nie obejmuje on rachunków depozytowych i lokat terminowych, które stanowią rachunki na których Bank przechowuje swoje depozyty, jako podmiot prowadzących działalność bankową, a zatem specyficzną działalność, w której duża ilość rachunków bankowych – własnych – jest podstawa prowadzenia tej działalności. Uwzględniając skalę działalności bankowej oraz fakt, iż liczba rachunków depozytowych podlega ciągłym zmianom i może wynosić około 1000 rocznie, nałożenie obowiązku ich bieżącej aktualizacji pozostawałoby w sprzeczności z zasadą proporcjonalności oraz funkcją zgłoszenia identyfikacyjnego i aktualizacyjnego. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 151 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o NIP”: Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw. Na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o NIP: Zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera: pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, adresy miejsc prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, a ponadto: 1) w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych jednostek wewnętrznych będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące jednostki macierzystej; 2) w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych - dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator podatkowy poszczególnych wspólników; 3) w przypadku podatkowych grup kapitałowych - dane dotyczące spółek wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom; 4) w przypadku grup VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług - dane dotyczące członków tej grupy. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o NIP: Podatnicy podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego są obowiązani dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu jednym z tych podatków, z tym że osoby fizyczne są obowiązane dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego tylko w przypadku dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2025 r. poz. 126, 222, 340, 1813 i 1881 ). Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się niezależnie od zgłoszenia rejestracyjnego. Jak stanowi art. 6 ust. 1a ustawy o NIP: Podatnicy, z wyłączeniem podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, oraz płatnicy podatków podlegający obowiązkowi ewidencyjnemu są obowiązani dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego niepóźniej niż w terminie przewidzianym do złożenia pierwszej deklaracji, zeznania, informacji bądź oświadczenia albo wraz z dokonaniem pierwszej wpłaty podatku lub zaliczki na podatek. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o NIP: Podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 1, 1a i 10, oraz zarządca sukcesyjny mają obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym przez dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. W okresie od dnia śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, a także w okresie od dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego obowiązek aktualizowania danych za przedsiębiorstwo w spadku wykonują osoby, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz. 170), dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy. Podmioty wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego dokonują zgłoszenia aktualizacyjnego wyłącznie w zakresie danych uzupełniających wskazanych w art. 5 ust. 2b pkt 2. Na mocy 9 ust. 6 ustawy o NIP: Do aktualizacji danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym stosuje się: 1) odpowiednio przepisy art. 5 ust. 4a; 2) wzory formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 5 ust. 5 albo formularz wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o NIP: Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych oraz zgłoszeń w zakresie danych uzupełniających, o których mowa w ust. 2b pkt 2, w art. 42 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1799 oraz z 2025 r. poz. 1792) i w art. 43 ust. 5b pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 350, z późn. zm.), z wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz konieczność przekazywania danych uzupełniających do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej oraz Centralnego Rejestru Płatników Składek. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 19 lipca 2021 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych oraz zgłoszeń w zakresie danych uzupełniających (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1367 ze zm.) określa się wzory formularzy zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem (NIP-2), stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zatem, w Państwa przypadku właściwym formularzem w zakresie zgłoszenia i aktualizacji danych jest formularz NIP-2 stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z przedstawionych wyżej przepisów wynika, iż zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera m.in. wykaz rachunków bankowych. Ponadto podatnicy prowadzący działalność gospodarczą zostali obowiązani dokonać zgłoszenia aktualizacyjnego w celu uzupełnienia danych, m.in. wykazu rachunków bankowych. W myśl art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zwanej dalej „ustawą o VAT” (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.): Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz podmiotów: 1) w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT; 2) zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona. Stosownie do art. 96b ust. 3 pkt 13 ustawy o VAT: Wykaz zawiera następujące dane podmiotów, o których mowa w ust. 1: numery rachunków rozliczeniowych, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której podmiot jest członkiem, otwartych w związku z prowadzoną przez członka działalnością gospodarczą: a) wskazanych w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub zgłoszeniu aktualizacyjnym oraz b) potwierdzonych przy wykorzystaniu STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6 Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem rachunków prowadzonych przez Narodowy Bank Polski. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795) definiuje umowę rachunku bankowego oraz określa obowiązki i uprawnienia stron umowy (art. 725-733). Na podstawie art. 725 Kodeksu cywilnego: Przez umowę rachunku bankowego bank zobowiązuje się względem posiadacza rachunku, na czas oznaczony lub nieoznaczony, do przechowywania jego środków pieniężnych oraz, jeżeli umowa tak stanowi, do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych. W myśl art. 726 Kodeksu cywilnego: Bank może obracać czasowo wolne środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym z obowiązkiem ich zwrotu w całości lub w części na każde żądanie, chyba że umowa uzależnia obowiązek zwrotu od wypowiedzenia. Zasady prowadzenia przez banki rachunków bankowych uregulowane zostały w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). W myśl art. 2 ustawy Prawo bankowe: Bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo bankowe: Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje rachunków bankowych: 1) rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla nich na zasadach określonych w rozdziale 3a rachunki VAT; 2) rachunki lokat terminowych; 3) rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym rachunki rodzinne, oraz rachunki terminowych lokat oszczędnościowych; 4) rachunki powiernicze. Natomiast w myśl art. 49 ust. 2 ww. ustawy: Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być prowadzone wyłącznie dla: 1) osób prawnych; 2) jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile posiadają zdolność prawną; 3) osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym dla osób będących przedsiębiorcami. Stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy: Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku. W umowie z bankiem mogą być zawarte postanowienia ograniczające swobodę dysponowania tymi środkami. Na podstawie art. 50 ust. 1a ustawy: Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku VAT, o którym mowa w rozdziale 3a. Rachunek bankowy w myśl przepisów prawa bankowego to narzędzie służące do rejestracji obrotów i stanów środków pieniężnych wniesionych do banku przez jego klienta. Banki mogą prowadzić rachunki: rozliczeniowe, lokat terminowych, oszczędnościowe, oszczędnościowo-rozliczeniowe, terminowych lokat oszczędnościowych oraz powiernicze. Zastrzega się jednak, że rachunki rozliczeniowe oraz lokat terminowych mogą być prowadzone wyłącznie dla osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, ale mających zdolność prawną, oraz osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym przedsiębiorców. Wynika to z powołanego wyżej art. 49 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że firmy i osoby prowadzące działalność gospodarczą mają obowiązek podać urzędowi skarbowemu rachunki bankowe, na których gromadzą swoje środki i które służą im do dokonywania rozliczeń. Obowiązkowi ewidencyjnemu (aktualizacyjnemu) podlegają zatem wszelkie rachunki będące rachunkami bankowymi, o których mowa w art. 49 ust. 1 Prawa bankowego, na których przechowywane mogą być środki pieniężne, lub przeprowadzane mogą być rozliczenia. Z opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo różne rodzaje rachunków bankowych, w tym rachunki bieżące, (…), VAT dla podzielonej płatności oraz rachunki prowadzone przez bank zrzeszający (A. S.A.) stanowiące lokaty międzybankowe, na których lokowane są środki stanowiące Państwa aktywa. Rocznie zakładają Państwo około (…) lokat (obejmujących różne terminy zapadalności – kilkudniowe, kilku miesięczne, roczne). Dla każdej lokaty bank zrzeszający tworzy odrębny numer rachunku bankowego. Wszystkie lokaty otwierane są na podstawie umowy ramowej zawartej z bankiem zrzeszającym w dniu (…) 2021 r. zgodnie z regulaminem banku zrzeszającego dotyczącym otwierania i prowadzenia rachunków bankowych dla banków (…) (…). Wszystkie prowadzone dla Państwa rachunki bankowe są rachunkami, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Zgodnie z ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających bank zrzeszający wykonuje czynności bankowe oraz inne czynności określone w ustawie - Prawo bankowe lub w innych ustawach, a w szczególności prowadzi rachunki bieżące zrzeszonych banków spółdzielczych, na których zrzeszone banki spółdzielcze utrzymują rezerwy obowiązkowe oraz przeprowadzają za ich pośrednictwem rozliczenia pieniężne tych banków. Każdy bank spółdzielczy zobowiązany jest do gromadzenia swoich aktywów na rachunkach bankowych w banku zrzeszającym, odbywa się to właśnie poprzez przechowywanie środków pieniężnych na rachunkach lokat. Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą obowiązku zgłaszania na formularzu NIP-2 wszystkich posiadanych przez Państwa rachunków bankowych, w tym rachunków lokat prowadzonych przez bank zrzeszający. Biorąc po uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy stwierdzić należy, że – jak Państwo sami wskazali w opisie sprawy - wskazane przez Państwa rachunki, w tym rachunki bieżące, (…) oraz rachunki prowadzone przez bank zrzeszający (A. S.A.), stanowiące lokaty międzybankowe, na których lokowane są środki stanowiące Państwa aktywa tj. wszystkie prowadzone dla Państwa rachunki bankowe są rachunkami, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Zatem na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, wskazane przez Państwa rachunki bankowe, z wyłączeniem rachunków VAT, podlegają obowiązkowi zgłoszenia do Naczelnika Urzędu Skarbowego tj. podlegają uwzględnieniu w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub aktualizacyjnym danego podmiotu. Zatem Państwa stanowisko płatników należało uznać za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.