0111-KDSB1-1.4019.13.2026.2.ND

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy sprzedaż napojów na rzecz konsumentów, dokonywana wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość, nie stanowi „sprzedaży detalicznej” w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy, a zatem nie dojdzie do ich wprowadzenia na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy, powodującego powstanie obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych – jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 29 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, w zakresie opłaty od środków spożywczych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 czerwca 2026 r. (data wpływu 26 czerwca 2026 r.) oraz z 7 lipca 2026 r. (data wpływu 7 lipca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego (…) prowadzimy sprzedaż artykułów spożywczych, w tym napojów mogących mieścić się w zakresie art. 12a ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym, wyłącznie na odległość, za pośrednictwem internetu. (…) nie zawieramy z konsumentami umów w lokalu przedsiębiorstwa, ani poza lokalem przedsiębiorstwa. Umowy z klientami są zawierane wyłącznie na odległość. Naszymi nabywcami są osoby fizyczne dokonujące zakupów jako konsumenci, którym wystawiamy paragony fiskalne, a także przedsiębiorcy, którym – w razie potrzeby – wystawiamy faktury VAT. (…) Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym przez sprzedaż detaliczną, o której mowa w art. 12a ust. 2 tej ustawy, rozumie się odpłatne zbywanie towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa albo poza lokalem przedsiębiorstwa. Przepis ten nie obejmuje umów zawieranych na odległość, w szczególności sprzedaży internetowej. W konsekwencji sprzedaż napojów przez internet na rzecz konsumentów, dokonywana wyłącznie na podstawie umów zawieranych na odległość, nie powinna stanowić sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy, a tym samym nie powinna stanowić wprowadzenia napojów na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in. z dnia 22 grudnia 2021 r., sygn. 0111-KDSB1-1.4019.175.2021.2.MF, oraz z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. 0111-KDSB1-1.4019.94.2021.2.MF. Podobne stanowisko wynika również z wyjaśnień Ministerstwa Finansów dotyczących sprzedaży internetowej napojów słodzonych na rzecz konsumentów. Wniosek uzupełnili Państwo o następujące informacje: Wnioskodawca (…) prowadzi działalność w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych wyłącznie za pośrednictwem platformy sprzedażowej online (…). W ramach tej działalności Wnioskodawca oferuje m.in. napoje (…), które: a) stanowią wyrób w postaci napoju [ewentualnie: oraz syrop będący środkiem spożywczym] ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasie 10.32 lub 10.89 albo w dziale 11, b) zawierają co najmniej jedną z substancji wymienionych w art. 12a ust. 1 ustawy, tj. cukry będące monosacharydami lub disacharydami, substancje słodzące, kofeinę, taurynę, niewystępującą w nich naturalnie. Tym samym napoje te spełniają definicję „napoju” zawartą w art. 12b ust. 1 ustawy i nie są objęte żadnym z wyłączeń przewidzianych w art. 12b ust. 2 ustawy. (…) Sprzedaż ww. napojów na rzecz konsumentów następuje wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, tj. w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość (platforma sprzedażowa online). Wnioskodawca nie zawiera z konsumentami – w odniesieniu do tej sprzedaży – umów w lokalu przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta), ani umów poza lokalem przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 2 tej ustawy). Zakres wniosku obejmuje wyłącznie sprzedaż napojów na rzecz konsumentów dokonywaną w drodze umów zawieranych na odległość. Sprzedaż napojów na rzecz przedsiębiorców oraz ewentualna dalsza odsprzedaż napojów przez takie podmioty pozostają poza zakresem niniejszego wniosku. Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) Czy odpłatne zbycie przez Wnioskodawcę napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym, na rzecz konsumentów, dokonywane wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość (za pośrednictwem platformy handlowej online), stanowi „sprzedaż detaliczną” w rozumieniu art. 12a ust. 3 tej ustawy, a tym samym „wprowadzenie na rynek krajowy” napojów w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy, rodzące obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych (podatek cukrowy)? Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) W ocenie Wnioskodawcy na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej. Sprzedaż napojów na rzecz konsumentów dokonywana wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość nie stanowi „sprzedaży detalicznej” w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym, a w konsekwencji nie stanowi „wprowadzenia na rynek krajowy” w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy i nie rodzi obowiązku zapłaty opłaty (podatku cukrowego). Uzasadnienie: 1. Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów z dodatkiem substancji wskazanych w tym przepisie. 2. Pojęcie „sprzedaży detalicznej” zostało zdefiniowane w art. 12a ust. 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1) w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta, 2) poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta. 3. Definicja sprzedaży detalicznej zawiera zamknięty katalog dwóch rodzajów umów – wyłącznie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa oraz umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa – przy czym oba pojęcia są wprost zdefiniowane przez odesłanie do ustawy o prawach konsumenta. 4. Ustawa o prawach konsumenta rozróżnia trzy odrębne i wzajemnie wykluczające się kategorie umów zawieranych z konsumentem: - umowę zawartą na odległość (art. 2 pkt 1), - umowę zawartą poza lokalem przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 2), - umowę zawartą w lokalu przedsiębiorstwa (z odwołaniem do definicji lokalu przedsiębiorstwa z art. 2 pkt 3). Umowa zawierana na odległość, tj. bez jednoczesnej fizycznej obecności stron i z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość, z istoty swojej nie jest ani umową zawartą w lokalu przedsiębiorstwa, ani umową zawartą poza lokalem przedsiębiorstwa. 5. Definicja „sprzedaży detalicznej” z art. 12a ust. 3 ustawy odsyła wyłącznie do umów zawieranych w lokalu przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 3 u.p.k.) oraz poza lokalem przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 2 u.p.k.). Nie obejmuje natomiast umów zawieranych na odległość (art. 2 pkt 1 u.p.k.). Ustawodawca, definiując sprzedaż detaliczną na potrzeby opłaty od środków spożywczych, posłużył się odesłaniem wyłącznie do dwóch z trzech kategorii umów konsumenckich, pomijając umowy zawierane na odległość. 6. Sprzedaż prowadzona przez Wnioskodawcę na rzecz konsumentów za pośrednictwem online sprzedaży (marketplace) następuje w drodze umów zawieranych na odległość w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta. Tego rodzaju umowy nie mieszczą się w żadnej z dwóch kategorii wymienionych w art. 12a ust. 3 ustawy o zdrowiu publicznym. 7. Skoro sprzedaż na rzecz konsumentów w drodze umów zawieranych na odległość nie stanowi „sprzedaży detalicznej” w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy, to nie stanowi również „wprowadzenia na rynek krajowy” w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy. W konsekwencji nie powstaje obowiązek zapłaty opłaty podatku cukrowego z tytułu takiej sprzedaży. 8. Odmienne stanowisko, tj. objęcie opłatą umów zawieranych na odległość, oznaczałoby rozszerzenie zakresu obowiązku podatkowego na kategorię umów nieobjętą definicją ustawową – co stanowiłoby niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą na niekorzyść podmiotu obowiązanego, sprzeczną z zasadą, zgodnie z którą obowiązki podatkowe muszą wynikać wprost z ustawy. 9. Przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów dotyczących opłaty od środków spożywczych, zgodnie z którymi umowy sprzedaży napojów zawierane przez internet w modelu sprzedaży na rzecz konsumentów (B2C) stanowią odrębny rodzaj umów, nieobjęty definicją sprzedaży detalicznej z art. 12a ust. 3 ustawy, wobec czego takie transakcje nie podlegają opłacie od środków spożywczych. Wobec powyższego Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia czy sprzedaż napojów na rzecz konsumentów, dokonywana wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość, nie stanowi „sprzedaży detalicznej” w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy, a zatem nie dojdzie do ich wprowadzenia na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy, powodującego powstanie obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych – jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2026 r. poz. 149), zwanej dalej ustawą: Wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem: 1) cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1333/2008", 2) kofeiny lub tauryny – podlega opłacie. Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy: Przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3. Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy: Przez sprzedaż detaliczną, o której mowa w ust. 2, rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej: 1) w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2024 r. poz. 1796 oraz z 2025 r. poz. 1172), 2) poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta - także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej. Natomiast w myśl art. 12b ust. 1 ustawy: Za napój, o którym mowa w art. 12a ust. 1, uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Jak stanowi art. 12d ust. 1 ustawy: Obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej: 1) podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju; 2) zamawiającym, w przypadku gdy skład napoju objętego opłatą stanowi element umowy zawartej przez producenta a dotyczącej produkcji tego napoju dla zamawiającego. Z kolei w myśl art. 12e ust. 1 ustawy: Obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1. Z opisu stanu faktycznego wynika, że prowadzą Państwo działalność w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych wyłącznie za pośrednictwem platformy sprzedażowej online (…). W ramach tej działalności oferujecie Państwo m.in. napoje (…), które: a) stanowią wyrób w postaci napoju [ewentualnie: oraz syrop będący środkiem spożywczym] ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasie 10.32 lub 10.89 albo w dziale 11, b) zawierają co najmniej jedną z substancji wymienionych w art. 12a ust. 1 ustawy, tj. cukry będące monosacharydami lub disacharydami, substancje słodzące, kofeinę, taurynę, niewystępującą w nich naturalnie. Ponadto wskazali Państwo, że napoje te spełniają definicję „napoju” zawartą w art. 12b ust. 1 ustawy i nie są objęte żadnym z wyłączeń przewidzianych w art. 12b ust. 2 ustawy. (…) Wskazali Państwo również, że sprzedaż ww. napojów na rzecz konsumentów następuje wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2024 r. poz. 1796 ze zm.), zwanej dalej ustawą o prawach konsumenta, tj. w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość (platforma sprzedażowa online). Wyjaśnili Państwo, że nie zawieracie Państwo z konsumentami – w odniesieniu do tej sprzedaży – umów w lokalu przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta), ani umów poza lokalem przedsiębiorstwa (art. 2 pkt 2. ustawy o prawach konsumenta). Państwa wątpliwość budzi kwestia ustalenia, czy sprzedaż napojów opisanych we wniosku, tj. spełniających definicję „napoju” wskazaną w art. 12a ust. 1 ustawy i nie podlegających wyłączeniom przewidzianym w art. 12b ust. 2 ustawy, na rzecz konsumentów, dokonywana wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość (za pośrednictwem platformy handlowej online), stanowi „sprzedaż detaliczną” w rozumieniu art. 12a ust. 3 tej ustawy, w konsekwencji czego dochodzi do „wprowadzenia na rynek krajowy” napojów w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy, skutkującego obowiązkiem zapłaty opłaty od środków spożywczych. Jak wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy, opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów ujętych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Zatem za napój na potrzeby ustawy uważa się produkt, który: -        jest wyrobem w postaci napoju oraz syropem będącym środkiem spożywczym, oraz -        jest ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32, 10.89 lub w dziale 11, oraz -        w jego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku, przedmiotowe napoje spełniają definicję „napoju” w myśl art. 12b ust. 1 ustawy. Natomiast, aby napój podlegał opłacie od środków spożywczych musi dochodzić do jego wprowadzenia na rynek krajowy. Przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3 ustawy tj. sprzedaż napojów podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową. Wskazać należy, że przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa. Zatem sprzedaż detaliczna w rozumieniu ustawy dotyczy wyłącznie sprzedaży towarów na rzecz konsumentów na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, przy czym w drugim przypadku konieczna jest fizyczna obecność stron przynajmniej na etapie złożenia oferty, która inicjuje zawarcie umowy. Ustawa nie definiuje pojęcia „konsument”. Należy więc przytoczyć definicję konsumenta zawartą w art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którą: Za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. W zakresie definicji konsumenta, zasadne jest również powołanie art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.): Władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Zakres tej ochrony określa ustawa. Z kolei przez lokal przedsiębiorstwa w myśl art. 2 pkt 3 ustawy o prawach konsumenta, rozumie się: a) miejsce prowadzenia działalności będące nieruchomością albo częścią nieruchomości, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe, b) miejsce prowadzenia działalności będące rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe. Natomiast stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta, umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa oznacza: umowę z konsumentem zawartą: a) przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, b) w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa w lit. a, c) w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron, d) podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami, e) podczas pokazu zorganizowanego przez przedsiębiorcę, w którym uczestniczy zaproszona bezpośrednio lub pośrednio określona liczba konsumentów, w którego trakcie ma miejsce promocja, składanie ofert sprzedaży lub sprzedaż towarów lub usług, bez względu na to, czy został na niego zorganizowany transport. Należy wskazać, że ustawa o prawach konsumenta, oprócz ww. rodzajów umów (umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa i umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa) wymienia jeszcze jeden rodzaj umowy, a mianowicie umowę zawartą na odległość. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta, umowa zawarta na odległość oznacza: umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. W świetle powyższego, sprzedaż napojów na rzecz konsumentów za pośrednictwem sklepu internetowego (poprzez zawieranie umów na odległość) nie spełnia definicji sprzedaży detalicznej, o której mowa w art. 12a ust. 3 ustawy. W konsekwencji powyższego, w przypadku sprzedaży napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, na rzecz konsumentów za pośrednictwem sklepu internetowego, poprzez zawieranie umów na odległość, nie są Państwo zobowiązani do zapłaty opłaty od środków spożywczych, gdyż sprzedaż ta nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy. W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy sprzedaż napojów na rzecz konsumentów, dokonywana wyłącznie w drodze umów zawieranych na odległość, nie stanowi „sprzedaży detalicznej” w rozumieniu art. 12a ust. 3 ustawy, a zatem nie dojdzie do ich wprowadzenia na rynek krajowy w rozumieniu art. 12a ust. 2 ustawy, powodującego powstanie obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych – należało uznać za prawidłowe. Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o treści niniejszego rozstrzygnięcia. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji -        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. -        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. -        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): -        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo -        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.