0112-KDIL1-2.4012.128.2026.2.DM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 27 marca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 24 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku wliczania rekompensaty do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od nabycia towarów i usług i niewliczania przychodów z rekompensaty do wyliczenia współczynnika VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 2). Uzupełnił go Pan pismem z 28 kwietnia 2026 r. (wpływ 30 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Przedsiębiorca, czynny podatnik podatku VAT świadczy usługi transportowe (osobowe), w ramach wykonywanej działalności gospodarczej. W ramach tej działalności została podpisana umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta i Gminy (…). Umowa ściśle określa linie komunikacyjne oraz dni, w których będą świadczone przewozy. Przedsiębiorca pobiera przychody ze sprzedaży biletów, których cena jest zatwierdzona przez Gminę, przy obowiązkowym uwzględnianiu przysługujących ulg i zniżek dla pasażerów. Przedsiębiorcy przysługuje rekompensata z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez niego usług transportu zbiorowego. Przychody ze sprzedaży biletów za przewóz ewidencjonowane są w kasie fiskalnej i opodatkowane stawką podatku VAT 8%. Natomiast rekompensata, jako rodzaj odszkodowania, jest opodatkowana podatkiem VAT i nie jest wykazywana w deklaracji VAT. Podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, który nie służy do działalności gospodarczej nie jest odliczany od podatku należnego. Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego z 28 kwietnia 2026 r. (wpływ 30 kwietnia 2026 r.) 1. Rekompensata wypłacana jest na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 285) oraz uchwały Rady Miejskiej w (…) w zakresie wyrażenia zgody na zawarcie umowy i świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego o charakterze użyteczności publicznej na terenie Miasta i Gminy (…). Zorganizowanie publicznego transportu zbiorowego jest zapewnieniem przez Gminę jej mieszkańcom dostępu do publicznego transportu, dostępności do miejscowości, szkół, przedszkoli, urzędów, przychodni i innych obiektów użyteczności publicznej. 2. Dopłata jest formą finansowania transportu publicznego, zgodnie z art. 50 pkt 3, która polega na „przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego”. Zgodnie z zawartą umową z Gminą, Organizator (Gmina) zobowiązana jest do „wypłaty na rzecz Operatora rekompensaty, z tytułu kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego”. 3. Zgodnie z umową zawartą z Gminą wypłacana rekompensata dotyczy wyłącznie pokrycia kosztów związanych z realizacją zadań w zakresie publicznego transportu publicznego. 4. Rekompensata wypłacana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 258 ze zm.). 5. Rekompensata stanowi częściowe pokrycie kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego, a ustalana jest w oparciu o kalkulację, zgodnie z wzorem: RF = K-P-D-W+RZ Gdzie: RF – oznacza rekompensatę finansową w danym okresie rozliczeniowym; K – oznacza koszty, określone w pkt 3 Umowy (w szczególności: koszty wynagrodzeń, koszty ubezpieczeń społecznych, koszty zużycia paliwa, koszty zużycia materiałów, koszty ubezpieczenia itp.); P – oznacza wpływy z biletów i innych opłat; D – oznacza równowartość kwoty rekompensaty z tytułu utraconych przychodów, w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przewozów w publicznym transporcie zbiorowym; W – oznacza wszystkie pozostałe dodatnie wpływy finansowe generowane w związku ze świadczeniem usług; RZ – oznacza rozsądny zysk, przez który rozumie się kwotę stanowiącą 6% kosztów, o których mowa w pkt 3 Umowy. W związku z powyższym rekompensata dotyczy wyłącznie usług świadczonych w ramach publicznego transportu zbiorowego, określonego Umową z Gminą. 6. Zgodnie z przywołanym wzorem w powyższym pkt, kalkulacja rekompensaty obejmuje poniesione koszty oraz rozsądny zysk. 7. Świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego bez rekompensaty z ekonomicznego punktu widzenia byłaby działalnością deficytową, a więc w pełni nieopłacalną, tym bardziej, że ceny biletów za przejazd są określane przez Gminę, na terenie której usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone. Z kolei świadczenie usług prywatnego transportu zbiorowego byłoby dla mieszkańców Gminy ogromnym obciążeniem finansowym i niejednokrotnie niemożliwym do realizacji. 8. Brak dopłat w postaci rekompensat powodowałby deficytowość świadczonych usług, a to z kolei uniemożliwiałoby prowadzenie działalności gospodarczej, której celem jest także uzyskiwanie dochodów. 9. Odpłatność pasażerów za bilety jest określana przez Gminę, a tym samym przedsiębiorca nie może sam dowolnie regulować wysokości cen biletów. Poza tym przedsiębiorca, jako operator musi respektować uprawnienia pasażerów do przysługującym im ulg i obniżek. 10. Brak dopłat w postaci rekompensat powodowałby deficytowość świadczonych usług, a to z kolei uniemożliwiałoby prowadzenie działalności gospodarczej, której celem jest także uzyskiwanie dochodów. Rentowność wykonywanych usług wiązałaby się z koniecznością podniesienia opłat za bilety i to znaczącą, co niekorzystnie przełożyłoby się na mieszkańców Gminy, korzystających z transportu publicznego. 11. Sposób wyliczenia rekompensaty i czynniki, które wpływają na jej wysokość zostały opisane w pkt 5. 12. Koszty prowadzonej działalności w zakresie świadczonych usług publicznego transportu zbiorowego są ponoszone bezpośrednio przez przedsiębiorcę i na niego wystawiane są faktury dokumentujące zakupy/koszty związane ze świadczeniem usług. 13. Ponoszone wydatki (koszty) związane są bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie usług transportu, w tym w szczególności: koszty paliwa, koszty ubezpieczenia samochodów, opłaty i podatki, koszty wynagrodzeń pracowników oraz koszty około-wynagrodzeniowe, koszty materiałów itp. 14. Ponoszone wydatki/koszty są bezpośrednio związane ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. 15. Ponoszone wydatki/koszty są bezpośrednio związane ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Są to wydatki ponoszone wyłącznie do działalności gospodarczej. 16. W działalności gospodarczej ponoszone wydatki są wykorzystywane wyłącznie do działalności opodatkowanej, przyjmując założenie, że otrzymane przychody z tytułu rekompensaty nie stanowią podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Pytania 1. Czy prawidłowe jest postępowanie podatnika w zakresie nieujmowania rekompensaty do opodatkowania podatkiem VAT? 2. Czy podatnik ma prawo w całości uwzględnić podatek naliczony od nabycia towarów i usług, a tym samym nie wliczać przychodów z rekompensaty do wyliczenia współczynnika VAT? Pana stanowisko w sprawie Ad 1. Zdaniem podatnika otrzymana rekompensata nie stanowi podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług. Zgodnie z umową z Gminą – przysługuje rekompensata z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez niego usług w transporcie zbiorowym. Rekompensata obliczana jest wg ściśle określonego wzoru, uwzględniając poniesione koszty, utracone zyski z biletów objętych zniżkami, osiągnięte przychody ze sprzedaży biletów oraz rozsądny zysk w wysokości 6% kosztów. Rekompensata ma charakter ogólny i nie jest przyporządkowana do konkretnego pasażera. Zatem otrzymana rekompensata ma charakter odszkodowawczy, a tym samym nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Ad 2. W wykonywaniu usług podatnik ponosi koszty opodatkowane podatkiem VAT (podatek naliczony). Zdaniem podatnika może on w całości odliczyć podatek naliczony od wszystkich poniesionych kosztów, bez stosowania współczynnika VAT. Od uzyskanych przychodów z tytułu sprzedaży biletów wykazywany jest podatek należny (8%). Ponieważ otrzymana rekompensata nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług – nie jest wykazywana tym samym w deklaracji VAT, a więc nie wpływa na obniżenie współczynnika VAT. Tym samym cała sprzedaż, podlegająca opodatkowaniu stanowi 100% podstawy opodatkowania, a to z kolei daje możliwość podatnikowi do pełnego odliczenia podatku naliczonego od nabycia towarów i usług, związanych z prowadzoną działalnością, tj. usług transportu osobowego. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1)  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2)  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3)  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki: ·      w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, ·      świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik VAT. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek. Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa Pan w charakterze podatnika podatku VAT. Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.). Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł. Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 258 ze zm.), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”. Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że: Rekompensata – środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym: Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest: 1)  gmina: a)  na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, b)  której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między gminami – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie; 2)  związek międzygminny – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin tworzących związek międzygminny; 3)  powiat: a)  na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, b)  któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między powiatami – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów, które zawarły porozumienie; 4)  związek powiatów – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów tworzących związek powiatów; 4a) związek powiatowo-gminny na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowo-gminnych przewozach pasażerskich na obszarze gmin lub powiatów tworzących związek powiatowo-gminny; 4b) związek metropolitalny: a)  na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w metropolitalnych przewozach pasażerskich, b)  któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia z jednostką samorządu terytorialnego; 5)  województwo: a)  na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich oraz w transporcie morskim, b)  właściwe ze względu na najdłuższy odcinek planowanego przebiegu linii komunikacyjnej, w uzgodnieniu z województwami właściwymi ze względu na przebieg tej linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich przewozach pasażerskich, c)  któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między województwami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w wojewódzkich przewozach pasażerskich, na obszarze województw, które zawarły porozumienie; 6)  minister właściwy do spraw transportu – na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym. W myśl art. 50 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym: Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w szczególności na: 1)  pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego lub 2)  przekazaniu operatorowi dopłaty, o której mowa w art. 55 , lub 3)  przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub 4)  udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym: Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w szczególności: 1)  środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem; 2)  środki z budżetu państwa. Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym: Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym: Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, proporcjonalnie do poniesionej straty. Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym: W ramach rekompensaty, o której mowa w art. 50 pkt 3 , operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 . Przepis nie dotyczy operatora będącego samorządowym zakładem budżetowym. Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy: Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy: Podstawa opodatkowania obejmuje: 1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; 2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Art. 29a ust. 7 ustawy: Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot: 1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty; 2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży; 3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku. Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania. Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku. Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania. Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 ustawy. Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi. Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym: Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT. Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii braku wliczania rekompensaty do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że jest Pan (jako Przedsiębiorca), czynnym podatnikiem podatku VAT i świadczy usługi transportowe (osobowe), w ramach wykonywanej działalności gospodarczej. W ramach tej działalności została podpisana umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta i Gminy (…). Przysługuje Panu rekompensata z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez Pana usług transportu zbiorowego. Umowa ściśle określa linie komunikacyjne oraz dni, w których będą świadczone przewozy. Świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego bez rekompensaty z ekonomicznego punktu widzenia byłaby działalnością deficytową, a więc w pełni nieopłacalną, tym bardziej, że ceny biletów za przejazd są określane przez Gminę, na terenie której usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone. Z kolei świadczenie usług prywatnego transportu zbiorowego byłoby dla mieszkańców Gminy byłoby ogromnym obciążeniem finansowym i niejednokrotnie niemożliwym do realizacji. Brak dopłat w postaci rekompensat powodowałby deficytowość świadczonych usług, a to z kolei uniemożliwiałoby prowadzenie działalności gospodarczej, której celem jest także uzyskiwanie dochodów. Odpłatność pasażerów za bilety jest określana przez Gminę, a tym samym Przedsiębiorca nie może sam dowolnie regulować wysokości cen biletów. Poza tym Przedsiębiorca, jako operator musi respektować uprawnienia pasażerów do przysługującym im ulg i obniżek. Brak dopłat w postaci rekompensat powodowałby deficytowość świadczonych usług, a to z kolei uniemożliwiałoby prowadzenie działalności gospodarczej, której celem jest także uzyskiwanie dochodów. Rentowność wykonywanych usług wiązałaby się z koniecznością podniesienia opłat za bilety i to znaczącą, co niekorzystnie przełożyłoby się na mieszkańców Gminy, korzystających z transportu publicznego. Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8 maja 2025 r. w sprawie C‑615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator. W wyroku tym TSUE wskazał, że: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22) Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 23) Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24) Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 25) Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 26) W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C‑573/18 i C‑574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 27) W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany okres. (pkt 28) Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług, ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą działalnością. (pkt 29) W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30) Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi musiałaby być wyższa. (pkt 31) Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku, przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:C:2001:629, pkt 12). (pkt 32) (…). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie. Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39) W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40) Jak wynika z wniosku, rekompensata wypłacana jest na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym oraz uchwały Rady Miejskiej w (…), w zakresie wyrażenia zgody na zawarcie umowy i świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego o charakterze użyteczności publicznej na terenie Miasta i Gminy (…). Zorganizowanie publicznego transportu zbiorowego jest zapewnieniem przez Gminę jej mieszkańcom dostępu do publicznego transportu, dostępności do miejscowości, szkół, przedszkoli, urzędów, przychodni i innych obiektów użyteczności publicznej. Dopłata jest formą finansowania transportu publicznego, zgodnie z art. 50 pkt 3, która polega na „przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego”. Zgodnie z zawartą umową z Gminą, Organizator (Gmina) zobowiązana jest do „wypłaty na rzecz Operatora rekompensaty, z tytułu kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego”. Zgodnie z umową zawartą z Gminą wypłacana rekompensata dotyczy wyłącznie pokrycia kosztów związanych z realizacją zadań w zakresie publicznego transportu publicznego. Rekompensata wypłacana jest na podstawie przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Rekompensata stanowi częściowe pokrycie kosztów poniesionych w związku ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego. Rekompensata dotyczy wyłącznie usług świadczonych w ramach publicznego transportu zbiorowego, określonego Umową z Gminą. Kalkulacja rekompensaty obejmuje poniesione koszty oraz rozsądny zysk. Wartość rekompensaty ustalana jest w oparciu o kalkulację, zgodnie z wzorem: RF = K-P-D-W+RZ, gdzie: RF – oznacza rekompensatę finansową w danym okresie rozliczeniowym, K – oznacza koszty (w szczególności: koszty wynagrodzeń, koszty ubezpieczeń społecznych, koszty zużycia paliwa, koszty zużycia materiałów, koszty ubezpieczenia itp.), P – oznacza wpływy z biletów i innych opłat, D – oznacza równowartość kwoty rekompensaty z tytułu utraconych przychodów, w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przewozów w publicznym transporcie zbiorowym, W – oznacza wszystkie pozostałe dodatnie wpływy finansowe generowane w związku ze świadczeniem usług, RZ – oznacza rozsądny zysk, przez który rozumie się kwotę stanowiącą 6% kosztów. Zatem otrzymane przez Pana rekompensaty nie stanowią wynagrodzenia za konkretne świadczenie realizowane przez Pana na rzecz konkretnego pasażera, lecz służy zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Pana działalności w zakresie publicznego transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie zachodzi bezpośredni związek między otrzymaną rekompensatą a ceną biletu czy konkretnym świadczeniem na rzecz pasażera. Organizator transportu – jednostka samorządu terytorialnego – nie nabywa od Pana odpłatnej usługi, lecz za pomocą rekompensaty wspiera Pana działalność i umożliwia realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych. Zatem otrzymana przez Pana rekompensata nie stanowi indywidualnej korzyści ani na rzecz Organizatora ani na rzecz Pana. Umożliwia jedynie Organizatorowi realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych, a Panu pokrycie straty finansowej, w związku z realizacją tych usług. Z uwagi na powyższe, otrzymywana przez Pana od Organizatora – jednostki samorządu terytorialnego – rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, przyznana na podstawie art. 50 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, nie stanowi podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podsumowując, mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23, stwierdzam, że otrzymywana przez Pana rekompensata stanowiąca wyrównanie poniesionej przez Pana straty w związku ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W rezultacie nie powstanie obowiązek naliczenia podatku VAT. Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe. Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących kwestii prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od nabycia towarów i usług i niewliczania przychodów z rekompensaty do wyliczenia współczynnika VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 2), wyjaśniam co następuje: Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a)  nabycia towarów i usług, b)  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi. Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi. Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 cyt. ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym: Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy: Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy: W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Stosownie do art. 90 ust. 2 ustawy: Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. W świetle art. 90 ust. 3 ustawy: Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Jak wynika z treści art. 90 ust. 4 ustawy: Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Zgodnie z art. 90 ust. 5 ustawy: Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności. Na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy: Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji dotyczących: 1)  pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych; 2)  usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 , w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy. W myśl art. 90 ust. 9a ustawy: Przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2-6 do obrotu nie wlicza się kwoty podatku. Obrót, o którym mowa w art. 90 ustawy powinien być rozumiany jako kwota zapłaty z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług, pomniejszona o podatek VAT. Wskazać przy tym należy, że przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90 ustawy, znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Dotyczą zatem czynności podlegających opodatkowaniu (opodatkowanych i zwolnionych). Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje konsekwencji podatkowych, gdyż nie podlegają one przepisom ustawy. Wobec tego czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie powinny być uwzględniane w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy. Z wniosku wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Przysługuje Panu rekompensata z tytułu poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez Pana usług transportu zbiorowego. Ponadto, pobiera Pan przychody ze sprzedaży biletów, których cena jest zatwierdzona przez Gminę, przy obowiązkowym uwzględnianiu przysługujących ulg i zniżek dla pasażerów. Przychody ze sprzedaży biletów za przewóz ewidencjonowane są w kasie fiskalnej i opodatkowane stawką podatku VAT 8%. Natomiast rekompensata, jako rodzaj odszkodowania, nie jest wykazywana w deklaracji VAT. Koszty prowadzonej działalności w zakresie świadczonych usług publicznego transportu zbiorowego są ponoszone bezpośrednio przez Pana i na Pana wystawiane są faktury dokumentujące zakupy/koszty związane ze świadczeniem usług. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że ponoszone wydatki (koszty) związane są bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie usług transportu, w tym w szczególności: koszty paliwa, koszty ubezpieczenia samochodów, opłaty i podatki, koszty wynagrodzeń pracowników oraz koszty około-wynagrodzeniowe, koszty materiałów itp. Ponoszone wydatki/koszty są bezpośrednio związane ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Ponoszone wydatki/koszty są bezpośrednio związane ze świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Są to wydatki ponoszone wyłącznie do działalności gospodarczej. W działalności gospodarczej ponoszone wydatki są wykorzystywane wyłącznie do działalności opodatkowanej. Z uwagi na powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy stwierdzić, że skoro rekompensata otrzymywana przez Pana, w związku ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego – jak rozstrzygnięto powyżej – nie jest wliczana do podstawy opodatkowania dla celów podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, w konsekwencji nie powinna być również uwzględniana przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione wyżej okoliczności sprawy stwierdzić należy, że dokonując odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ustawy wartość otrzymywanej rekompensaty nie powinna być uwzględniana w kalkulacji proporcji (w liczniku lub mianowniku), tj. w strukturze sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3–4 ustawy. Podsumowując, skoro nabywane towary i usługi związane z realizacją przez Pana usług publicznego transportu zbiorowego, będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych, bowiem z wniosku nie wynika, aby nabywane towary i usługi służyły do innych celów, to ma Pan – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego od zakupu towarów i usług służących prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie publicznego transportu zbiorowego, bez obowiązku stosowania proporcji (współczynnika). Przy czym prawo to przysługuje przy założeniu, że nie zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 88 ustawy. Tym samym, Pana stanowisko, w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.