0112-KDIL1-3.4012.170.2026.3.KK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 20 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie wskazania, że świadcząc usługi marketingowe oraz usługi tłumaczeń za pośrednictwem platform „A” oraz „B”, nie są Państwo zobowiązani do wystawiania faktur za te usługi za pośrednictwem KSeF. Uzupełnili go Państwo pismem z 27 kwietnia 2026 r. (wpływ 28 kwietnia 2026 r.) oraz pismem z 30 maja 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:Opis stanu faktycznego Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”). Przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej jest w szczególności sprzedaż hurtowa odzieży i obuwia, działalność agencji reklamowych oraz świadczenie usług tłumaczenia. Wniosek dotyczy usług marketingowych oraz usług tłumaczenia świadczonych na rzecz klientów zagranicznych za pośrednictwem platform internetowych. Stan faktyczny 1: Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług marketingowych oraz tłumaczeniowych głównie za pośrednictwem platformy internetowej „A” (dalej: „Platforma 1”). Platforma jest podmiotem zarejestrowanym w Stanach Zjednoczonych i pełni funkcję pośrednika pomiędzy usługodawcami, a klientami poszukującymi określonych usług (dalej: „Klient”). W celu ubiegania się o realizację zleceń publikowanych na Platformie 1, Wnioskodawca nabywa tzw. „tokeny”, które umożliwiają składanie ofert współpracy. W przypadku zaakceptowania oferty przez Klienta dochodzi – za pośrednictwem Platformy 1 – do zawarcia umowy współpracy. Umowy te mają charakter: a)    rozliczeń za wykonanie określonych etapów prac albo b)    rozliczeń godzinowych. Faktury są dostępne w odpowiedniej zakładce na Platformie 1. W przypadku rozliczeń opartych na wykonaniu określonego etapu prac wystawiana jest faktura na ustaloną wcześniej kwotę. Natomiast przy kontraktach godzinowych fakturowanie odbywa się cyklicznie – co tydzień generowana jest faktura obejmująca liczbę godzin przepracowanych w poprzednim tygodniu. Faktury stają się dostępne po zakończeniu okresu przechowywania środków (wynoszącego od 7 do 14 dni, w zależności od warunków kontraktu). Data „uwolnienia” środków jest jednocześnie datą widniejącą na fakturze. Po wykonaniu usługi przez Wnioskodawcę wynagrodzenie jest wpłacane przez Klienta na rachunek płatniczy prowadzony przez Platformę 1. Środki te pozostają na tym rachunku przez okres do 14 dni, co stanowi standardową procedurę zabezpieczającą prawidłowe wykonanie umowy. Po upływie wskazanego okresu środki są udostępniane na koncie użytkownika Wnioskodawcy prowadzonym w ramach Platformy 1. Wynagrodzenie to jest pomniejszane o prowizję pobieraną przez operatora Platformy 1, wynoszącą od 10% do 15% wartości danego kontraktu, w zależności od jego warunków (dalej: „Prowizja”). Następnie zgromadzone środki są wypłacane na rachunek bankowy Wnioskodawcy zgodnie z wybraną przez niego częstotliwością wypłat. Wnioskodawca korzysta z ustawienia wypłat cyklicznych realizowanych na koniec każdego miesiąca. Platforma pełni wyłącznie funkcję pośrednika technologicznego oraz operatora płatności, natomiast usługi są faktycznie świadczone przez Wnioskodawcę bezpośrednio na rzecz Klientów. W ramach przyjętego modelu rozliczeń Platforma automatycznie generuje dokumenty księgowe dla każdej zrealizowanej transakcji: a)    wystawiana jest faktura sprzedażowa dokumentująca świadczenie usługi przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta, b)    wystawiana jest faktura kosztowa przez operatora Platformy 1 na rzecz Wnioskodawcy, obejmująca wysokość Prowizji. W konsekwencji powyższego mechanizmu na konto bankowe Wnioskodawcy w ramach Platformy 1 trafia kwota odpowiadająca wartości faktury sprzedażowej pomniejszonej o należną Platformie 1 Prowizję, wynikającą z faktury kosztowej. Stan faktyczny 2: Wnioskodawca świadczy usługi marketingowe oraz tłumaczeniowe za pośrednictwem platformy „B” (dalej: „Platforma 2”), zarejestrowanej w Izraelu. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca realizuje projekty dla Klientów zgłaszających się bezpośrednio do niego poprzez Platformę 2. Wynagrodzenie za poszczególne zlecenia ustalane jest w formie stałych stawek, co wyklucza stosowanie rozliczeń godzinowych. Platforma 2 pobiera prowizję w wysokości 20% od każdej transakcji, która automatycznie odliczana jest od wartości wynagrodzenia Wnioskodawcy. Po zakończeniu realizacji projektu środki finansowe są czasowo blokowane na saldzie Platformy 2 przez okres 14 dni w celu weryfikacji poprawności wykonania zlecenia oraz ewentualnego zgłoszenia roszczeń przez Klienta. Po upływie tego okresu środki stają się dostępne dla Wnioskodawcy, który może samodzielnie zadecydować o ich wypłacie. Wypłaty realizowane są według bieżących potrzeb Wnioskodawcy. Wnioskodawca korzysta z Platformy 2 również w charakterze nabywcy usług, finansując zakup usług od innych użytkowników w całości ze środków zgromadzonych na saldzie Platformy 2. Platforma 2 nie wystawia faktur sprzedażowych w ramach samofakturowania za wykonane zlecenia. W związku z tym, w celu udokumentowania przychodów i dokonania wypłaty środków na konto firmowe, Wnioskodawca wystawia fakturę zbiorczą na rzecz Platformy 2 obejmującą jedną pozycję opisową – „usługi marketingowe i tłumaczeniowe” – na kwotę odpowiadającą wartości wypłacanych środków. Faktura ta nie jest rozbijana na poszczególne zamówienia, ponieważ saldo Platformy 2 ulega zmianom w wyniku bieżącego korzystania z usług przez Wnioskodawcę oraz dokonywania przez niego płatności jako nabywca usług. Wystawiona faktura przekazywana jest do centrum obsługi Platformy 2, które potwierdza jej przyjęcie i stanowi podstawę do realizacji przelewu na konto Wnioskodawcy. Opisana procedura zapewnia prawidłowe i przejrzyste rozliczenie przychodów w ramach działalności prowadzonej za pośrednictwem Platformy 2.Uzupełnienie opisu sprawy pismem z 27 kwietnia 2026 r. 1.    W odpowiedzi na pytanie: Czy rozliczają Państwo świadczone usługi marketingowe i usługi tłumaczeń w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą?, wskazali Państwo: Świadczone usługi marketingowe i usługi tłumaczeń nie są rozliczane w procedurach szczególnych. 2.    W odpowiedzi na pytanie: Czy usługi marketingowe oraz usługi tłumaczeń świadczone przez Państwa za pośrednictwem platform „A” i „B” stanowią usługi elektroniczne, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy? Odpowiedzi proszę udzielić odrębnie dla każdej platformy., wskazali Państwo: Usługi marketingowe przez Podatnika za pośrednictwem platform „A” nie stanowią usługi elektronicznej, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy. Usługi tłumaczeń świadczone przez Podatnika za pośrednictwem platform „B” nie stanowią usługi elektronicznej, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy. 3.    W odpowiedzi na pytania: Jeśli świadczone przez Państwa usługi marketingowe oraz usługi tłumaczeń stanowią usługi elektroniczne, proszę wskazać odrębnie dla platformy „A” i „B” (…), wskazali Państwo: Nie dotyczy. 4.    W odpowiedzi na pytania: Jeśli świadczone przez Państwa usługi marketingowe oraz usługi tłumaczeń nie stanowią usług elektronicznych, proszę wskazać odrębnie dla platformy „A” i „B”: I.     Na kogo rzecz świadczą Państwo usługi za pośrednictwem ww. platform, tj. czy na rzecz platform czy na rzecz ostatecznych klientów?, wskazali Państwo: Świadczone przez Podatnika usługi za pośrednictwem ww. platform, są na rzecz ostatecznych klientów, którymi są podmioty gospodarcze oraz osoby fizyczne. II.    Jeśli świadczą Państwo usługi na rzecz ww. platform, proszę wskazać: a)    gdzie ww. platformy ma siedzibę działalności gospodarczej,  wskazali Państwo: Platforma „A” ma siedzibę działalności gospodarczej: (…), USA. Platforma „B” ma siedzibę działalności gospodarczej: (…) Israel (…) b)    czy ww. platformy posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub innym kraju (niż kraj, w którym posiadają siedzibę działalności gospodarczej)? Jeżeli tak – proszę wskazać, czy świadczone przez Państwa usługi są wykonywane dla tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. wskazali Państwo: Platforma „A” nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Podatnik nie posiada informacji czy platforma „A” posiada siedzibę działalności gospodarczej w innym kraju niż kraj, w którym posiada siedzibę działalności gospodarczej. Platforma „B” nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Podatnik nie posiada informacji czy platforma „B” posiada siedzibę działalności gospodarczej w innym kraju niż kraj, w którym posiada siedzibę działalności gospodarczej. III.  Jeśli świadczą Państwo usługi na rzecz ostatecznych klientów, to czy klienci nabywający świadczone przez Państwa usługi za pośrednictwem ww. platform są podatnikami, o których mowa w art. 28a ustawy? ·         jeśli tak, to proszę wskazać: -       na terytorium którego kraju, Państwa klienci mają siedzibę działalności gospodarczej,  wskazali Państwo: Podatnik świadczy usługi na rzecz podmiotów gospodarczych, które w danych na fakturze wskazują swój kraj, m.in.: Holandia, Cypr, Wielka Brytania, USA, Szwecja, Szwajcaria, Ukraina. Podatnik nie weryfikuje informacji dotyczących kontrahenta będącego klientem końcowym (podmiotem gospodarczym), w tym nie ustala miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W przypadku korzystania z platformy „A” należy uwzględnić specyfikę jej modelu rozliczeniowego. Faktury są tam generowane automatycznie przez Platformę i dokumentują transakcję bezpośrednio pomiędzy wykonawcą usługi, a klientem końcowym. Oznacza to, że formalnie to klient końcowy jest stroną nabywającą usługę, a nie sama Platforma. W praktyce dane widoczne na fakturach mogą się różnić w zależności od rodzaju klienta. W przypadku współpracy z podmiotami gospodarczymi często podawany jest numer identyfikacji podatkowej kraju, co ułatwia ich jednoznaczną identyfikację. Zdarzają się jednak sytuacje, w których dostępna jest jedynie nazwa podmiotu gospodarczego, bez dodatkowych danych podatkowych. Natomiast w przypadku klientów końcowych będących osobami fizycznymi, faktury nie zawierają numeru identyfikacji podatkowej. W takich przypadkach dokument ogranicza się najczęściej do imienia i nazwiska. W przypadku korzystania z platformy „B” brak jest dostępu do danych klientów końcowych. W związku z tym faktura wystawiana jest pomiędzy platformą, a Podatnikiem. -        czy Państwa klienci posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub innym kraju (niż kraj, w którym posiadają siedzibę działalności gospodarczej); jeżeli tak – proszę wskazać, czy świadczone przez Państwa usługi są wykonywane dla tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,  wskazali Państwo: Podatnik świadczy usługi na rzecz podmiotów gospodarczych z różnych krajów, które w danych faktury wskazują m.in.: Holandię, Cypr, Wielką Brytanię, USA, Szwecję, Szwajcarię oraz Ukrainę. Podatnik nie dokonuje weryfikacji informacji dotyczących kontrahenta będącego klientem końcowym (podmiotem gospodarczym), w szczególności nie ustala miejsca faktycznego prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W przypadku korzystania z platformy „A” należy uwzględnić specyfikę jej modelu rozliczeniowego. Faktury generowane są automatycznie przez platformę i dokumentują transakcję pomiędzy wykonawcą usługi a klientem końcowym. Oznacza to, że formalnie stroną nabywającą usługę jest klient końcowy, a nie sama platforma. W praktyce dane widoczne na fakturach mogą się różnić w zależności od rodzaju klienta. W przypadku współpracy z podmiotami gospodarczymi często podawany jest numer identyfikacji podatkowej właściwy dla danego kraju, co umożliwia ich jednoznaczną identyfikację. Zdarzają się jednak sytuacje, w których dostępna jest wyłącznie nazwa podmiotu gospodarczego, bez dodatkowych danych identyfikacyjnych. Natomiast w przypadku klientów końcowych będących osobami fizycznymi faktury nie zawierają numeru identyfikacji podatkowej i ograniczają się zazwyczaj do imienia i nazwiska. W przypadku korzystania z platformy „B” podatnik nie ma dostępu do szczegółowych danych klientów końcowych. W związku z tym identyfikacja kontrahenta odbywa się wyłącznie na podstawie informacji udostępnionych przez platformę, które mają charakter ograniczony i nie zawsze pozwalają na pełną weryfikację danych nabywcy usługi. ·         jeśli nie, to proszę wskazać, gdzie (tj. na terytorium którego kraju) Państwa klienci mają stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.  wskazali Państwo: Podatnik świadczy również usługi na rzecz osób fizycznych. Miejscem zamieszkania klientów końcowych są m.in.: Ukraina, Wielka Brytania, USA. IV.  Czy zawarli Państwo z ostatecznymi nabywcami umowę w sprawie wystawiania faktur w imieniu i na rzecz Państwa, w której została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez Państwa? wskazali Państwo: Podatnik nie zawarł z ostatecznymi nabywcami umowy w sprawie wystawiania faktur w imieniu i na jego rzecz, w której została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez Państwa. V.   Czy faktury wystawione przez ww. klientów w imieniu i na Państwa rzecz zawierają wyrazy „samofakturowanie”? wskazali Państwo: Faktury nie zawierają wyrazów „samofakturowanie”. VI.  Czy ww. klienci w zakresie nabywanych od Państwa usług, są zidentyfikowani za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP)? wskazali Państwo: Podatnik świadczy usługi dla firm z różnych krajów (m.in. Holandia, Cypr, Wielka Brytania, USA, Szwecja, Szwajcaria, Ukraina) i nie weryfikuje szczegółowo ich statusu ani miejsca prowadzenia działalności. W przypadku platformy „A” faktury są generowane automatycznie i dokumentują transakcję bezpośrednio między Podatnikiem, a klientem końcowym. Dane na fakturach mogą się różnić – czasem zawierają numer identyfikacji podatkowej podmiotu gospodarczego, a czasem tylko nazwę podmiotu gospodarczego. Osoby fizyczne będące klientem końcowym nie są zidentyfikowane za pomocą numeru identyfikacji podatkowej. W przypadku platformy „B” wystawiana jest faktura pomiędzy „A” a Podatnikiem, na której znajdują się dane Podatnika oraz dane „A” wraz z numerem VAT ID: (…). Uzupełnienie opisu sprawy pismem z 30 maja 2026 r. 1.    Za pośrednictwem platformy „B” usługi są świadczone na rzecz klientów końcowych. Klientami tymi nie jest sama platforma „B”, lecz osoby posiadające konto klienta, za pośrednictwem którego mogą dokonywać zakupu usług. Klient końcowy po wprowadzeniu na Platformie „B” swoich danych rozliczeniowych, otrzymuje fakturę wystawioną pomiędzy nim, a platformą „B” za zakupioną usługę. 2.    W przypadku platformy „B” świadczone usługi są na rzecz podatników mowa w art. 28a ustawy VAT. Klienci końcowi mają siedzibę działalności gospodarczej m.in: w Holandii, Cypr, Wielka Brytania, USA, Ukraina. Zdarzają się przypadki, w których klienci posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub w innym państwie niż państwo, w którym znajduje się ich siedziba działalności gospodarczej. Zdarzają się przypadki, że świadczone przez Podatnika usługi są wykonywane dla tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zdarza się również, że Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania m.in. w USA, Ukrainie, Wielkiej Brytanii oraz Holandii. 3.    W przypadku platformy „A” świadczone usługi są na rzecz podatników mowa w art. 28a ustawy VAT. Klienci końcowi mają siedzibę działalności gospodarczej m.in: w Holandii, Cypr, Wielka Brytania, USA, Ukraina. Zdarzają się przypadki, w których klienci posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub w innym państwie niż państwo, w którym znajduje się ich siedziba działalności gospodarczej. Zdarzają się przypadki, że świadczone przez Podatnika usługi są wykonywane dla tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zdarza się również, że Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania m.in. w USA, Ukrainie, Wielkiej Brytanii oraz Holandii. 4.    W przypadku platformy „B” wystawiana jest faktura pomiędzy „B”, a Wnioskodawcą, na której znajdują się dane Wnioskodawcy oraz dane „B” wraz z numerem VAT ID: (…). Odbiorcą świadczenia pozostaje klient końcowy, natomiast platforma „B” pełni funkcję platformy służącej do pozyskiwania klientów. Faktura jest wystawiana przez Wnioskodawcę ręcznie poza Platformą „B”, a następnie przesyłana do centrum obsługi klienta Platformy „B”. Po dokonaniu weryfikacji Platforma „B” akceptuje dokument oraz potwierdza jego przyjęcie. Pytania 1.    Czy w związku z wejściem w życie obowiązkowego KSeF od 1 kwietnia 2026 r. Wnioskodawca – w przedstawionym stanie faktycznym nr 1 – będzie uprawniony do dalszego wystawiania faktur w dotychczasowy sposób, z pominięciem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), czy też będzie zobowiązany do ich wystawiania wyłącznie za pośrednictwem KSeF? 2.    Czy w związku z wejściem w życie obowiązkowego KSeF od 1 kwietnia 2026 r. Wnioskodawca – w przedstawionym stanie faktycznym nr 2 – będzie uprawniony do dalszego wystawiania faktur w dotychczasowy sposób, z pominięciem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), czy też będzie zobowiązany do ich wystawiania wyłącznie za pośrednictwem KSeF? Państwa stanowisko w sprawiePaństwa zdaniem: Pytanie 1: Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego 1 nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur za świadczone usługi przy wykorzystaniu KSeF. W konsekwencji uznaje, iż od dnia 1 kwietnia 2026 r. może nadal stosować dotychczasowy system fakturowania, przedstawiony w stanie faktycznym nr 1, bez konieczności wprowadzania faktur do KSeF. Pytanie 2: Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego 2 nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur za świadczone usługi przy wykorzystaniu KSeF. W konsekwencji uznaje, iż od dnia 1 kwietnia 2026 r. może nadal stosować dotychczasowy system fakturowania, przedstawiony w stanie faktycznym nr 2, bez konieczności wprowadzania faktur do KSeF. Na podstawie art. 106a pkt 2 ustawy VAT: „Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do – dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium: a)    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika, b)    państwa trzeciego”. Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy VAT: „Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą – sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem”. Na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy VAT: „Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur”. Na podstawie art. 106ga ust. 2 ustawy VAT: „Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur: 1)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; 2)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę; 3)    przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach; 4)    na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej; 5)    w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s; 6)    przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1”. Na podstawie art. 106s ustawy VAT: „Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w których nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych oraz przypadki, w których mimo braku obowiązku można wystawiać faktury ustrukturyzowane, uwzględniając: 1)    specyfikę niektórych rodzajów działalności związaną z liczbą i rodzajem czynności wymagających udokumentowania; 2)    konieczność zapewnienia szczególnych sposobów dokumentowania czynności; 3)    możliwości techniczno-organizacyjne związane z dokumentowaniem czynności; 4)    konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym z unikaniem prawidłowego dokumentowania czynności”. Na podstawie art. 106d ust. 1 ustawy VAT: 1. „Podmiot, o którym mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1, nabywający towary lub usługi od podatnika może wystawiać w imieniu i na rzecz tego podatnika faktury: 1)    dokumentujące dokonanie przez podatnika sprzedaży na rzecz tego podmiotu, 2)    o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 3)    dokumentujące dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 lit. b 4)    jeżeli ten podmiot i ten podatnik wcześniej zawarli umowę w sprawie wystawiania faktur w imieniu i na rzecz tego podatnika, w której została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika dokonującego tych czynności”. Na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia: „Obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie ma w przypadku – dostawy towarów i świadczenia usług, udokumentowanych fakturami wystawianymi przez nabywcę towarów lub usług zgodnie z art. 106d ust. 1 ustawy, jeżeli nabywca towarów lub usług nie jest zidentyfikowany na potrzeby danej czynności za pomocą numeru identyfikacji podatkowej (NIP)”.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają: 1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)    eksport towarów; 3)    import towarów na terytorium kraju; 4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy: Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy: Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej […]. Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy: Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. W świetle art. 2 pkt 6 ustawy: Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy: Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel […]. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…). Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca – Spółka prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług marketingowych oraz tłumaczeniowych głównie za pośrednictwem platformy internetowej „A” (dalej: „Platforma 1”) zarejestrowanej w USA. Platforma pełni wyłącznie funkcję pośrednika technologicznego oraz operatora płatności, natomiast usługi są faktycznie świadczone przez Spółkę bezpośrednio na rzecz Klientów. Spółka świadczy usługi marketingowe oraz tłumaczeniowe również za pośrednictwem platformy „B” (dalej: „Platforma 2”), zarejestrowanej w Izraelu. W ramach prowadzonej działalności Spółka realizuje projekty dla Klientów zgłaszających się bezpośrednio do niego poprzez Platformę 2. Odbiorcą świadczenia jest klient końcowy, natomiast platforma „B” pełni funkcję platformy służącej do pozyskiwania klientów. Za pośrednictwem platformy „B” usługi są świadczone na rzecz klientów końcowych. Klientami tymi nie jest sama platforma „B”, lecz osoby posiadające konto klienta, za pośrednictwem którego mogą dokonywać zakupu usług Wnioskodawcy. Świadczone usługi marketingowe i usługi tłumaczeń za pośrednictwem platform „A” i „B” nie są rozliczane w procedurach szczególnych. Usługi marketingowe świadczone przez Spółkę za pośrednictwem platform „A” i „B” nie stanowią usług elektronicznych, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy. Świadczone przez Spółkę usługi za pośrednictwem ww. platform, są na rzecz ostatecznych klientów, którymi są podmioty gospodarcze oraz osoby fizyczne. Świadczone przez Spółkę usługi są na rzecz podatników o których mowa w art. 28a ustawy. Klienci końcowi mają siedzibę działalności gospodarczej m.in: w Holandii, Cyprze, Wielkiej Brytanii, USA, Ukrainie. Zdarzają się przypadki, w których klienci posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub w innym państwie niż państwo, w którym znajduje się ich siedziba działalności gospodarczej. Zdarzają się przypadki, że świadczone przez Spółkę usługi są wykonywane dla tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zdarza się również, że Spółka świadczy usługi na rzecz osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania m.in. w USA, Ukrainie, Wielkiej Brytanii oraz Holandii. Spółka nie zawarła z ostatecznymi nabywcami umowy w sprawie wystawiania faktur w imieniu i na jego rzecz, w której została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez Spółkę. Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy świadcząc usługi marketingowe oraz usługi tłumaczenia za pośrednictwem platform „A” i „B”, są Państwo zobowiązani do wystawiania faktur dokumentujących te usługi za pośrednictwem KSeF. W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia tych usług. Regulacje prawne obowiązujące w tym zakresie, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”. Stosownie do art. 28a ustawy: Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału: 1)    ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to: a)    podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, b)    osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; 2)    podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług. Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy: Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy: W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika, w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona. Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami zawarta została w art. 28c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym: Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h–28n. Stosownie zaś do art. 28l pkt 4 ustawy: W przypadku świadczenia na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, posiadających siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu poza terytorium Unii Europejskiej, usług przetwarzania danych, dostarczania informacji oraz usług tłumaczeń, miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Powyższe przepisy uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepisy prawa w tym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu kontrahenta. Pojęcie podatnika zdefiniowane w art. 28a ustawy obejmuje podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, ale również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w innych systemach prawnych, której definicja odpowiada definicji przyjętej w ustawie. Zatem, jako podatnika należy traktować również podatnika podatku od wartości dodanej czy podatku o podobnym charakterze, a w przypadku braku tego rodzaju podatków w danym systemie prawnym, każdy podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą odpowiadającą tej, która została określona w art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wynika z wniosku, Spółka świadczy usługi marketingowe oraz usługi tłumaczenia na rzecz: -        podatników, o których mowa w art. 28a ustawy, mających siedzibę działalności gospodarczej, m.in: w Holandii, Cyprze, Wielkiej Brytanii, USA, Ukrainie, -        podatników, o których mowa w art. 28a ustawy, posiadających stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub w innym państwie niż państwo, w którym znajduje się ich siedziba działalności gospodarczej, dla którego są świadczone przez Spółkę ww. usługi, -        osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania m.in. w USA, Ukrainie, Wielkiej Brytanii oraz Holandii. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że do świadczonych przez Spółkę usług marketingowych oraz usług tłumaczenia, świadczonych na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. Zatem, miejsce świadczenia ww. usług należy ustalić na podstawie art. 28b ust. 1 lub ust. 2 ustawy. Tym samym, miejscem opodatkowania usług marketingowych oraz usług tłumaczenia, świadczonych przez Spółkę na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, jest terytorium państwa, na terytorium którego klient posiada siedzibę działalności gospodarczej. W przypadku gdy klient posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub w innym państwie niż państwo, w którym znajduje się jego siedziba działalności gospodarczej, a ww. usługi świadczone są dla tego stałego miejsca działalności, miejscem opodatkowania jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, do usług marketingowych świadczonych przez Spółkę na rzecz osób fizycznych, nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h–28n ustawy. Zatem, miejsce opodatkowania usług marketingowych świadczonych przez Spółkę na rzecz osób fizycznych należy ustalić zgodnie z art. 28c ust. 1 ustawy. Tym samym, miejscem opodatkowania tych usług jest miejsce, gdzie usługodawca, tj. Spółka, posiada siedzibę działalność gospodarczej. Dla ustalenia miejsca świadczenia usług tłumaczenia świadczonych przez Spółkę na rzecz osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej, również nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h–28n ustawy. Tym samym, miejscem opodatkowania tych usług jest miejsce, gdzie usługodawca, tj. Spółka, posiada siedzibę działalności gospodarczej. Natomiast w odniesieniu do ustalenia miejsca opodatkowania usług tłumaczenia świadczonych na rzecz osób fizycznych zamieszkałych poza terytorium Unii Europejskiej, zastosowanie znajdzie art. 28l ust. 4 ustawy. Zatem, miejscem opodatkowania ww. usług, będzie miejsce, gdzie podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Wskazać należy, że jeśli miejscem świadczenia (opodatkowania) usług nie jest terytorium Polski, podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, jest usługobiorca. Przepis art. 2 pkt 31 ustawy stanowi, że: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy: Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze elektronicznej – rozumie się przez to fakturę w postaci elektronicznej wystawioną i otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym. Według art. 2 pkt 32a ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie. Wskazać należy, że zgodnie z art. 106a ustawy: Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do: 1)    sprzedaży, z wyjątkiem: a)    przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów, b)    czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska; 2)    dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium: a)    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika, b)    państwa trzeciego; 3)    dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska; 4)    sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska. Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy: Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Zgodnie z art. 106b ust. 3 ustawy: Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: 1)    czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a)    czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, b)    czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4, 1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem: a)    przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4, b)    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, 2)    sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 -        jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty. Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Na mocy art. 106ga ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.: 1.    Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. 2.    Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur: 1)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju; 2)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę; 3)    przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach; 4)    na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej; 5)    w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s; 6)    przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1. 3.    W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. 4.    W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane. Zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.: Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Według art. 106gb ust. 2 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.: Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W myśl art. 106gb ust. 4 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.: W przypadku gdy: 1)    miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub 2)    nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub 3)    nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub 4)    nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1, lub 5)    nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub 6)    nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej -        faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Stosownie do art. 106gb ust. 8 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r.: Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępnia na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór faktury ustrukturyzowanej. Na mocy art. 106nda ust. 1 i 2 ustawy: 1.    Podatnik obowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych może wystawiać faktury w postaci elektronicznej, zgodnie ze wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8. 2.    W przypadku gdy podatnik wystawi fakturę w sposób określony w ust. 1, jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w następnym dniu roboczym po dniu jej wystawienia, przesłać tę fakturę do Krajowego Systemu e-Faktur w celu przydzielenia numeru identyfikującego tę fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur. Zatem, faktury wystawione zgodnie ze wzorem udostępnionym na podstawie art. 106gb ust. 8 ustawy, również są przesyłane do KSeF. Odnosząc się do Państwa wątpliwości, dotyczącej kwestii, czy Spółka zobowiązana jest do wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF w celu udokumentowania świadczonych usług, wskazać należy, że podstawową zasadą jest, że państwo, na terytorium którego znajduje się miejsce świadczenia (opodatkowania) usług, określa zasady fakturowania. Istnieją jednak wyjątki od tej zasady, m.in. dotyczą one świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej, w przypadku gdy miejscem świadczenia tych usług jest terytorium: a)    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika (art. 106a pkt 2 lit. a ustawy), b)    państwa trzeciego (art. 106a pkt 2 lit. b ustawy). W takich przypadkach w zakresie fakturowania zastosowanie mają przepisy państwa, w którym usługodawca ma siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczone są usługi lub w którym usługodawca ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, z którego świadczone są te usługi. Jak wskazano powyżej, świadczone przez Spółkę usługi marketingowi i usługi tłumaczenia, w zależności od statusu nabywcy oraz jego miejsca siedziby/stałego miejsca prowadzenia działalności/miejsca zamieszkania, są opodatkowane na: -        terytorium Polski, -        terytorium państwa członkowskiego UE, -        terytorium państwa trzeciego. Zatem, Spółka jest zobowiązana do wystawienia faktur dokumentujących świadczone usługi na rzecz podatników na podstawie: -        art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. art. 106a pkt 1 ustawy – dla usług, których miejscem opodatkowania jest terytorium Polski, -        art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. art. 106a pkt 2 lit. a ustawy – dla usług, których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa członkowskiego UE, -        art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. art. 106a pkt 2 lit. b ustawy – dla usług, których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa trzeciego. Wskazać należy, że w przypadku usług świadczonych na rzecz osób fizycznych, nie będących podatnikami, usługodawca nie musi wystawić faktury, chyba że nabywca tego zażąda. Wystawienie faktury na żądanie nabywcy jest wymagane, jeśli żądanie to zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym wykonano usługę. Jeżeli żądanie zostało zgłoszone po terminie, wtedy podatnik nie ma obowiązku wystawienia faktury. W takim przypadku, na podstawie ustawy, nie ma obowiązku udokumentowania takiej transakcji fakturą. W świetle powyższego, Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur na rzecz osób fizycznych, nie będących podatnikami, w celu udokumentowania wykonywanych usług, jeśli nabywca tego zażąda. Wystawienie faktury na żądanie nabywcy jest wymagane, jeśli żądanie to zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym wykonano usługę. Tym samym, jeśli nabywca usług w wyznaczonym okresie zażąda wystawienia faktury, to Spółka jest zobowiązana do wystawienia tej faktury na podstawie: -        art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. art. 106a pkt 1 ustawy – dla usług, których miejscem opodatkowania jest terytorium Polski, -        art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. art. 106a pkt 2 lit. a ustawy – dla usług, których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa członkowskiego UE, -        art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. art. 106a pkt 2 lit. b ustawy – dla usług, których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa trzeciego. W tym miejscu wskazać należy, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych, o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy, dotyczy co do zasady podatników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, z uwzględnieniem wyjątków wskazanych w art. 106ga ust. 2 ustawy. Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz jak zostało rozstrzygnięte powyżej stwierdzić należy, że skoro Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur według prawa krajowego w celu udokumentowania świadczenie usług marketingowych i usług tłumaczenia, stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 106a pkt 1, art. 106a pkt 2 lit. a i b ustawy, to Spółka jest zobowiązana również wystawić faktury ustrukturyzowane. Podkreślenia bowiem wymaga, że do ww. usług nie znajdą zastosowania wyłączenia ustawowe, o których mowa w art. 106ga ust. 2 ustawy. Jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 106gb ust. 4 ustawy, gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa trzeciego a nabywcą jest podmiot zagraniczny, Spółka zobowiązana będzie przekazać/udostępnić nabywcy fakturę ustrukturyzowaną w sposób z nim uzgodniony. Podsumowując, Spółka zobowiązana jest do wystawiania faktur dokumentujących świadczenie usług marketingowych i usług tłumaczenia za pośrednictwem platformy „A” i „B” w KSeF. Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W szczególności, wydając przedmiotową interpretację – zgodnie z przedstawionym przez Państwa stanem faktycznym – jako element opisu sprawy przyjęto, że świadczone przez Państwa usługi marketingowe i usługi tłumaczeń, są świadczone na rzecz ostatecznych nabywców, a nie na rzecz platform. Powyższe zostało przyjęte jako element przedstawionego przez Państwa opisu sprawy i nie było przedmiotem oceny. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.