0112-KDIL1-3.4012.285.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 5 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wskazania, czy Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług na rzecz Spółki, pomimo że faktura została fizycznie otrzymana w miesiącu następnym, jednakże przed złożeniem deklaracji podatkowej za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego (...) (dalej: (A) jest spółką prawa handlowego, mającą siedzibę na terenie Polski. A podlega na ternie Polski nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. A jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). A dokonuje zakupu towarów i usług, które są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. W konsekwencji A ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu. W praktyce gospodarczej zdarzają się sytuacje, w których dostawa towarów lub wykonanie usługi (a więc zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego u sprzedawcy) ma miejsce w danym miesiącu rozliczeniowym, natomiast faktura dokumentująca tę transakcję wpływa do A dopiero w miesiącu następnym. Jednocześnie A otrzymuje tę fakturę przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług, czyli do 25-go dnia następnego miesiąca. W konsekwencji, w chwili sporządzania i składania deklaracji podatkowej za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług, faktura zakupu jest już w posiadaniu A. A planują ujmować podatek naliczony z faktur opisanych powyżej w rozliczeniu za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług, tj. w okresie, w którym spełnione są materialne przesłanki powstania prawa do odliczenia (powstał obowiązek podatkowy u dostawcy oraz istnieje związek z czynnościami opodatkowanymi w A). Pytanie Czy A ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług na rzecz A, pomimo że faktura została fizycznie otrzymana w miesiącu następnym, jednak przed złożeniem deklaracji podatkowej za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług na rzecz A, pomimo brzmienia przepisu art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT? Państwa stanowisko w sprawie W odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego, w ocenie A, przysługuje Mu prawo do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług na jego rzecz, jeżeli w momencie złożenia deklaracji podatkowej za ten okres A będzie posiada fakturę zakupu dokumentującą taką dostawę. Odmowa prawa do takiego rozliczenia podatku naliczonego byłaby sprzeczna z art. 167, art. 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE, a także z zasadami neutralności VAT i jego proporcjonalności, co potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 11 lutego 2026 roku, o sygn. T-689/24 w sprawie I.S.A. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej. Zgodnie z art. 167 dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek podlegający odliczeniu staje się wymagalny. W myśl art. 63 tej dyrektywy, VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług. Przepis art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE wskazuje podstawowe (materialne) przesłanki odliczenia: nabycie towarów/usług od innego podatnika oraz wykorzystanie ich do czynności opodatkowanych. Natomiast przepis art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE wprowadza wymóg formalny dla skorzystania z prawa do odliczenia – podatnik musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z wymogami dyrektywy. W orzecznictwie TSUE konsekwentnie podkreśla się rozróżnienie między przesłankami materialnymi (decydującymi o powstaniu prawa) a przesłankami formalnymi (dotyczącymi sposobu jego wykonania i kontroli). W analizowanym modelu rozliczenia podatku naliczonego A w chwili wykonywania prawa do odliczenia (tj. składania deklaracji za dany miesiąc) posiada fakturę, mimo że otrzymał ją w miesiącu w którym składa deklarację. Oznacza to, że na moment realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego, zarówno przesłanki materialne (transakcja rzeczywista, powstał obowiązek podatkowy u dostawcy, istnieje związek z czynnościami opodatkowanymi w A), jak i przesłanka formalna (posiadanie faktury) są spełnione. Zasada neutralności i zasada proporcjonalności Prawo do odliczenia stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu VAT. System odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie podatnika od ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach jego działalności gospodarczej – tak, aby VAT obciążał wyłącznie konsumenta końcowego. TSUE w wyroku Spółka sygn. T-689/24 wskazał, że ograniczanie wykonywania prawa do odliczenia, gdy przesłanki materialne i formalne są spełnione, co do zasady nie jest dopuszczalne. Jeżeli podatnik – mimo posiadania faktury w chwili składania deklaracji za okres, w którym powstało prawo do odliczenia – nie mógłby odliczyć VAT w tym rozliczeniu, to ponosiłby tymczasowo ciężar podatku. Taki skutek narusza neutralność VAT i może być nieproporcjonalny, ponieważ prowadzi do ekonomicznego obciążenia podatnika w sytuacji, gdy organ podatkowy dysponuje wystarczającymi danymi pozwalającymi na kontrolę poprawności rozliczenia podatku VAT (podatnik posiada fakturę). Wyrok TSUE z dnia 11 lutego 2026 roku, o sygn. T-689/24 W wyroku z dnia 11 lutego 2026 roku, o sygn. T-689/24, TSUE rozstrzygnął wprost sytuację analogiczną do przedstawionej przez A: transakcja została dokonana w danym okresie rozliczeniowym, faktura została otrzymana w kolejnym okresie, ale przed złożeniem deklaracji za okres wcześniejszy. TSUE orzekł w sentencji, że: „art. 167, art. 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE, a także zasady neutralności VAT i proporcjonalności stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, z których wynika, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego w deklaracji składanej za okres, w którym spełnił warunki materialne skorzystania z tego prawa, jeżeli w okresie tym nie otrzymał odpowiedniej faktury, pomimo że fakturę tę otrzymał jeszcze przed złożeniem tej deklaracji”. Uzasadniając to stanowisko TSUE podkreślił m.in., że (i) prawo do odliczenia powstaje zasadniczo w okresie, w którym VAT stał się wymagalny (pkt 26 i 34 wyroku), (ii) posiadanie faktury jest wymogiem formalnym wykonania prawa, a nie warunkiem jego powstania (pkt 32 wyroku) oraz (iii) odmowa odliczenia w okresie powstania prawa, mimo że faktura jest dostępna przy składaniu rozliczenia, prowadzi do czasowego ponoszenia ciężaru VAT przez podatnika, co narusza zasadę neutralność i zasadę proporcjonalność (pkt 38 wyroku). TSUE w wydanym wyroku odrzucił też uzasadnienia oparte na art. 273 dyrektywy VAT (środki krajowe zapobiegające oszustwom) wskazując, że w sytuacji, gdy podatnik ma prawidłową fakturę w momencie składania deklaracji, organ ma możliwość przeprowadzenia niezbędnych kontroli, a środek ogólny, który systematycznie utrudnia wszystkim podatnikom odliczenie, jest nieproporcjonalny (pkt 45 wyroku). Przepisy krajowe Na gruncie ustawy o VAT prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony wynika z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 10 ustawy o VAT prawo to powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów lub usług powstał obowiązek podatkowy. Jednocześnie przepis art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT przewiduje, że prawo to powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę. W opisanej we wniosku sytuacji przepis art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT – w wykładni czysto literalnej – prowadziłby do przesunięcia prawa do odliczenia podatku naliczonego do miesiąca w którym faktura zakupu wpłynęła do A, nawet jeżeli faktura wpłynęłaby przed terminem złożenia deklaracji podatkowej za miesiąc w którym dokonano dostawy towarów lub usług na rzecz A. Wyrok TSUE o sygn. T-689/24 wskazuje, że takie ukształtowanie (lub takie stosowanie) wymogu otrzymania faktury, które automatycznie przesuwa odliczenie na kolejny okres w sytuacji posiadania faktury przed złożeniem rozliczenia, jest sprzeczne z dyrektywą 2006/112/WE oraz zasadami neutralności i proporcjonalności. W konsekwencji, przy dokonywaniu wykładni art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT należy – zgodnie z zasadą prounijnej wykładni prawa – przyjąć takie rozumienie tego przepisu, które nie pozbawia podatnika możliwości odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres w którym dokonano dostawy towarów lub usług , jeżeli w momencie składania deklaracji podatkowej za ten miesiąc podatnik posiada fakturę zakupu. W praktyce oznacza to, że warunek posiadania/otrzymania faktury powinien być oceniany na moment realizacji prawa do odliczenia (złożenia deklaracji podatkowe), a nie na ostatni dzień miesiąca, w którym dokonano dostawy towarów lub usług. Prymat prawa unijnego nad prawem krajowym W orzecznictwie TSUE utrwalone jest stanowisko, że sąd krajowy – w tym sąd administracyjny – jest zobowiązany zapewnić pełną skuteczność norm prawa UE, a w razie kolizji przepisów unijnych z prawem krajowym odmówić zastosowania przepisu krajowego sprzecznego z prawem UE (bez oczekiwania na jego uchylenie w trybie legislacyjnym lub konstytucyjnym). Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie m.in. w wyroku TSUE w sprawie C-314/08 Filipiak, zgodnie z którymi kolizję rozstrzyga się poprzez zastosowanie prawa UE i odmowę zastosowania sprzecznej normy krajowej, przy jednoczesnym braku kompetencji sądu krajowego do „unieważniania” przepisu krajowego jako takiego. Powyżej opisane stanowisko TSUE jest również utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stanowisko takie zostało wyrażone między innymi przez NSA w wyroku z dnia 12 czerwca 2013 roku, o sygn. akt I FSK 146/13, w którym NSA wprost rozważał, czy pierwszeństwo ma wiążąca w danej sprawie uchwała składu 7 sędziów NSA czy wyrok TSUE, który dane zagadnienie rozstrzygał odmiennie. W przedmiotowej sprawie NSA uznał, że sądy krajowe wykonując swoje obowiązki uprawnione są do pominięcia krajowych przepisów proceduralnych ograniczających uprawnienia przyznane im z mocy prawa unijnego. NSA przyjął, więc że w sytuacji kolizji prawa krajowego i prawa unijnego sąd krajowy powinien respektować prymat prawa unijnego. Podsumowanie Zastosowanie powyższych zasad do opisanego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że TSUE w sprawie o sygn. T-689/24, jednoznacznie przesądził, że prawo UE sprzeciwia się rozwiązaniu krajowemu, które w praktyce uniemożliwia odliczenie VAT w deklaracji za okres spełnienia przesłanek materialnych, jeżeli podatnik nie otrzymał faktury „w tym okresie”, mimo że otrzymał ją przed złożeniem deklaracji za ten okres. W konsekwencji, zdaniem A, należy przyjąć taki sposób rozumienia przepisu art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT, który nie prowadzi do zakazanego przez TSUE odroczenia prawa do odliczenia w sytuacji, gdy faktura jest w posiadaniu podatnika najpóźniej na moment złożenia deklaracji podatkowej za właściwy okres. Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz tezę wynikającą z wyroku TSUE z dnia 11 lutego 2026 roku, o sygn. T-689/24, A wnosi o potwierdzenie, że ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc w którym doszło do dostawy towarów lub usług na jego rzecz, o ile otrzyma fakturę dokumentującą taką dostawę do momentu złożenia deklaracji podatkowej za ten miesiąc. W świetle powyższych argumentów A wnosi o uznanie swojego stanowiska za prawidłowe. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a)  nabycia towarów i usług, b)  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej. Zatem w podatku od towarów i usług obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać, aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej. Natomiast terminy odliczenia podatku VAT naliczonego z otrzymanych faktur zostały określone w art. 86 ust. 10 ustawy. Na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy: Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy: Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca – A (dalej: Spółka) jest spółką prawa handlowego, mającą siedzibę na terenie Polski. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka dokonuje zakupu towarów i usług, które są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. W konsekwencji Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu. W praktyce gospodarczej zdarzają się sytuacje, w których dostawa towarów lub wykonanie usługi (a więc zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego u sprzedawcy) ma miejsce w danym miesiącu rozliczeniowym, natomiast faktura dokumentująca tę transakcję wpływa do Spółki dopiero w miesiącu następnym. Jednocześnie Spółka otrzymuje tę fakturę przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług, czyli do 25-go dnia następnego miesiąca. W konsekwencji, w chwili sporządzania i składania deklaracji podatkowej za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług, faktura zakupu jest już w posiadaniu Spółki. Państwa Wątpliwości dotyczą wskazania, czy Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług na rzecz Spółki, pomimo że faktura została fizycznie otrzymana w miesiącu następnym, jednakże przed złożeniem deklaracji podatkowej za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub usług. Jak już wyżej wskazano prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki wstępne, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Prawo do odliczenia podatku naliczonego generalnie skorelowane jest z momentem, w którym podatek VAT staje się wymagalny, czyli z momentem powstania obowiązku podatkowego. Jednakże, aby podatnik skorzystał z tego prawa muszą zostać spełnione jeszcze dwie przesłanki, tj. transakcja faktycznie zaistniała i podatnik posiada fakturę dokumentującą tę transakcję. Zatem, odliczenia podatku naliczonego na podstawie przepisów ustawy, w odniesieniu do nabytych towarów lub wyświadczonych usług – co do zasady – można dokonać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie następujące przesłanki: ·      powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług (art. 86 ust. 10), ·      doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług (art. 86 ust. 10), ·      podatnik jest w posiadaniu (otrzymał) faktury dokumentującej tę transakcję (art. 86 ust. 10b). W konsekwencji, Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub nabycie usług na jej rzecz nawet, gdy w momencie złożenia deklaracji podatkowej za ten okres, Spółka będzie posiadać fakturę zakupu dokumentującą taką dostawę lub usługę. Spółka będzie mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z ww. faktur w rozliczeniu za okres, w którym spełnione będą trzy przesłanki: powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług, doszło do nabycia tych towarów i usług oraz otrzymała fakturę dotyczącą tych transakcji. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie, Spółka będzie mogła zrealizować swoje prawo do odliczenia podatku VAT w rozliczeniu za okres otrzymania faktury. Odnosząc się do powołanego przez Państwa wyroku Sądu Unii Europejskiej z 11 lutego 2026 r. T-689/24, wskazać należy, że w ww. wyroku Sąd Unii Europejskiej orzekł, że: Artykuł 167, art. 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a także zasady neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że: stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, z których wynika, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego w deklaracji składanej za okres, w którym spełnił warunki materialne skorzystania z tego prawa, jeżeli w okresie tym nie otrzymał odpowiedniej faktury, pomimo że fakturę tę otrzymał jeszcze przed złożeniem tej deklaracji. Artykuł 256 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. (Dz. U. 2004 Nr 90, poz. 864) stanowi, że: 1.  Sąd jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji skarg określonych w artykułach 263, 265, 268, 270 i 272, z wyjątkiem skarg powierzonych sądowi wyspecjalizowanemu utworzonemu na mocy artykułu 257 i skarg zastrzeżonych na mocy Statutu dla Trybunału Sprawiedliwości. Statut może przyznać Sądowi właściwość w innych kategoriach skarg. Od orzeczeń wydanych przez Sąd na mocy niniejszego ustępu przysługuje, na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, prawo odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości, ograniczone do kwestii prawnych. 2.  Sąd jest właściwy do rozpoznawania skarg wniesionych przeciwko orzeczeniom sądów wyspecjalizowanych. Orzeczenia wydane przez Sąd na mocy niniejszego ustępu mogą zostać w drodze wyjątku, na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności lub spójności prawa Unii. 3.  Sąd jest właściwy do rozpoznawania pytań prejudycjalnych przedkładanych na mocy artykułu 267, w poszczególnych dziedzinach określonych w Statucie. Jeżeli Sąd uzna, że sprawa wymaga orzeczenia co do zasad, które może mieć wpływ na jedność lub spójność prawa Unii, może on przekazać tę sprawę do rozpoznania Trybunałowi Sprawiedliwości. Orzeczenia wydane przez Sąd w sprawach pytań prejudycjalnych mogą zostać w drodze wyjątku, na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności lub spójności prawa Unii. Należy wskazać, że zgodnie z art. 62. – Protokół (nr 3) w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2012. 326. 210): Jeżeli w sprawach przewidzianych w artykule 256 ustęp 2 i 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, pierwszy rzecznik generalny uzna, że zachodzi poważne ryzyko naruszenia jedności lub spójności prawa Unii, może wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o poddanie orzeczenia Sądu kontroli. Wniosek musi zostać złożony w terminie jednego miesiąca od wydania orzeczenia przez Sąd. W terminie miesiąca od otrzymania wniosku pierwszego rzecznika generalnego, Trybunał decyduje, czy poddać orzeczenie kontroli. Jak stanowi art. 62b Protokołu: W przypadkach przewidzianych w artykule 256 ustęp 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w przypadku braku wniosku o poddanie orzeczenia kontroli lub decyzji o otwarciu procedury kontroli, odpowiedzi udzielone przez Sąd na zadane mu pytania stają się skuteczne z chwilą wygaśnięcia terminów określonych w artykule 62 akapit drugi. W przypadku otwarcia procedury kontroli odpowiedzi, które zostały poddane kontroli, stają się skuteczne wraz z zakończeniem tej procedury, chyba że Trybunał postanowi inaczej. Jeżeli Trybunał uzna, że orzeczenie Sądu narusza jedność lub spójność prawa Unii, odpowiedź udzielona przez Trybunał na pytania będące przedmiotem kontroli zastępuje odpowiedź Sądu. Wskazać należy w odniesieniu do wyroku SUE w sprawie T-689/24, że wynika z niego wprawdzie, że podatnik może dokonać odliczenia podatku naliczonego za okres rozliczeniowy, w którym spełnił warunki materialne do skorzystania z tego prawa, jeżeli fakturę dokumentującą nabycie towaru lub usługi otrzymał przed złożeniem deklaracji rozliczeniowej za ten okres. Jednakże pierwszy rzecznik generalny, zgodnie z art. 62 Protokołu nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przedstawił wniosek o poddanie ww. orzeczenia szczególnej procedurze kontroli. Sprawie nadano sygnaturę C-167/26 RX. Decyzją z 26 marca 2026 r. w sprawie C-167/26 RX Trybunał postanowił poddać szczególnej procedurze kontroli orzeczenie T-689/24. W związku z powyższym w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 62b Protokołu (nr 3), w świetle którego, w przypadku otwarcia procedury kontroli, orzeczenie T-689/24, które zostało poddane kontroli, staje się skuteczne wraz z zakończeniem tej procedury (chyba że Trybunał postanowi inaczej). Jeżeli natomiast Trybunał uzna, że orzeczenie Sądu narusza jedność lub spójność prawa Unii, odpowiedź udzielona przez Trybunał na pytania będące przedmiotem kontroli zastępuje odpowiedź Sądu. Zatem do czasu zakończenia procedury kontroli orzeczenia, wyrok TSUE w sprawie T-689/24 jest nieskuteczny, co oznacza, że nie mogą Państwo skutecznie powoływać się na to orzeczenie w celu realizacji prawa do odliczenia w innym terminie niż wynikający z obowiązujących przepisów prawa. Podsumowując należy stwierdzić, że Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc w którym miała miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług na jej rzecz nawet, gdy w momencie złożenia deklaracji podatkowej za ten okres, Spółka będzie posiadać fakturę zakupu dokumentującą taką dostawę lub usługę. Spółka będzie mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z ww. faktur w rozliczeniu za okres, w którym spełnione będą trzy przesłanki: powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług, doszło do nabycia tych towarów i usług oraz otrzyma fakturę dotyczącą tych transakcji. Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.