0112-KDIL2-1.4011.276.2026.2.TR

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 13 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 18 kwietnia 2026 r. (wpływ 24 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1. Zainteresowany będący stroną postępowania: X; 2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: Y. Opis zdarzenia przyszłego Chce Pan złożyć korektę PIT-37 za 2023 r. i dalsze lata z powodu braku zastosowania „ulgi na powrót” u Pana i Pana żony. Pracuje Pan w Polsce od 2016 r. Pana zatrudnienie od 2016 r. do 2022 r. było możliwe na podstawie posiadanej wizy. W tym okresie Pana centrum interesów życiowych znajdowało się w Ukrainie (rodzina, gospodarstwo domowe). Zmiana nastąpiła po wybuchu wojny w Ukrainie, tj. od 1 marca 2022 r.: ·       zamieszkał Pan z żoną i dwójką dzieci (2011 r. i 2014 r.) w Polsce na podstawie umowy najmu mieszkania w dniu 16 kwietnia 2022 r. – umowa nadal obowiązuje; ·       dzieci uczęszczają do szkoły podstawowej w A od marca 2022 r.; ·       żona podjęła pracę na podstawie umowy o pracę od 24 października 2022 r. i nadal pracuje. Miała wydany PESEL UKR, a od 15 listopada 2023 r. ma decyzję o zezwoleniu na pobyt czasowy i pracę. Obecnie złożyła wniosek o dalszy pobyt w Polsce; ·       Pan otrzymał decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt i pracę w Polsce od 18 października 2022 r. oraz decyzję z dnia 31 lipca 2024 r. o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały na terenie Rzeczypospolitej Polskiej; ·       praca w Polsce stanowi jedyne źródło utrzymania rodziny; ·       dzieci posiadały PESEL UKR, a od 2025 r. posiadały decyzję o udzieleniu pozwolenia na pobyt czasowy. Posiadają Państwo karty pobytu: ·         (...) X– ojciec (...); ·         (...) Y – matka (...); ·         (...) Z – córka (...); ·         (...) W – syn (...). Jak z powyższego wynika, centrum interesów życiowych zostało całkowicie przeniesione na teren Polski po 31 grudnia 2021 r., gdzie przebywają Państwo na stałe od 1 marca 2022 r. Wcześniej mieszkali Państwo tylko w Ukrainie. W uzupełnieniu wniosku podali Państwo, co następuje. X Od 1 września 2016 r. do 15 kwietnia 2022 r. przebywał Pan w Polsce w celu świadczenia pracy na umowę o pracę, na podstawie wydanej wizy z 22 sierpnia 2016 r. Korzystał Pan wówczas z miejsca noclegowego pracodawcy w B. Od 16 kwietnia 2022 r. zamieszkuje Pan w Polsce (w A) wraz z całą Pana rodziną (żona plus dwoje dzieci) w lokalu mieszkalnym (dom jednorodzinny wolnostojący) na podstawie umowy najmu. Od 1 stycznia 2017 r. praca w Polsce stanowi jedyne źródło Pana utrzymania. W związku z powyższym podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Pana relacje rodzinne są nierozłączne po przyjeździe Pana rodziny do Polski, tj. w dniu 1 marca 2022 r. W okresie od 1 września 2016 r. do 28 lutego 2022 r. spędzał Pan z rodziną czas wolny od pracy (urlop itp.) w Ukrainie. Niestety ze względu na odległość były one ograniczone. Z uwagi na stałe przebywanie w Polsce wraz z rodziną, czuje się Pan bezpieczny. Dzieci uczęszczają do szkoły podstawowej w A, a Pan i żona mogą pracować, i być wszyscy razem. Od momentu podjęcia pracy, tj. od 1 września 2016 r. do 15 kwietnia 2022 r., był Pan zakwaterowany w noclegowni w miejscu pracy. Był to budynek dwupiętrowy, na pierwszym piętrze mieściły się biura pracodawcy, a na drugim były pokoje do spania. Od 16 kwietnia 2022 r. wraz z żoną zawarli Państwo umowę najmu lokalu mieszkalnego w domu jednorodzinnym wolnostojącym w A. W Ukrainie mieszkał Pan w domu jednorodzinnym należącym do rodziców. Większa aktywność społeczna przypada na okres pobytu w Ukrainie (tam się Pan urodził i pracował), tj. 26 lat. W Polsce przebywa Pan na stałe od 2022 r., tj. 4 lata i Pana aktywność społeczna, kulturalna jest początkująca. Bierze Pan udział w uroczystościach szkolnych, kościelnych itp., nawiązuje Pan nowe kontakty i przyjaźnie z Polakami w obecnym miejscu zamieszkania. Pana zainteresowania i wypoczynek do dnia 1 marca 2022 r. były skupione w Ukrainie. Natomiast po przyjeździe Pana rodziny do Polski, tj. po dniu 1 marca 2022 r., Pana zainteresowania, wypoczynek, hobby (ryby) zostały całkowicie przeniesione do Polski. Bardzo dużo jeżdżą Państwo rowerami po okolicy, aby bliżej poznać (...) i pobliskie miejscowości. Zobowiązania w Ukrainie były niewielkie z uwagi na mieszkanie w domu rodziców. W Ukrainie nie miał Pan żadnych kredytów i pożyczek. Po przyjeździe do Polski nie ma Pan żadnych zobowiązań w Ukrainie. W Polsce ponosi Pan opłaty z tytułu najmu, telefonu, mediów. Ma Pan założone konto w polskim banku. Płaci Pan podatki. Korzysta Pan ze służby zdrowia w Polsce, jeżeli wymagają tego okoliczności (badania przydatności do pracy itp.). Korzystanie ze służby zdrowia w Ukrainie miało miejsce przed przyjazdem do Polski. Posiada Pan polski numer telefonu oraz ukraiński. Ukraiński zatrzymał Pan tylko dlatego, żeby korzystać z bezpłatnych rozmów z rodzicami, którzy pozostali w Ukrainie. Posiada Pan samochód osobowy nabyty i zarejestrowany w Ukrainie. Brak przeniesienia rejestracji do Polski wynika z obowiązku poniesienia wysokich opłat celnych. Od 1 września 2016 r. do 17 października 2022 r. przebywał Pan i świadczył pracę w Polsce na podstawie wizy, a później na podstawie decyzji z 18 października 2022 r. o udzieleniu zezwolenia na pobyt i pracę w Polsce. W dniu 31 lipca 2024 r. otrzymał Pan decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały na terenie Polski. Miał Pan obowiązek podatkowy w Ukrainie od 1 lipca 2010 r. do 1 września 2016 r. W tym okresie pracował Pan w Ukrainie. Od 1 września 2016 r. podlega Pan obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Od 2017 r. składa Pan zeznanie podatkowe tylko w Polsce. Przed 1 września 2016 r. nigdy nie był Pan w Polsce. Od 1 września 2016 r. do 28 lutego 2022 r. przebywał Pan w Polsce tylko i wyłącznie w celu świadczenia pracy. Każdy wolny czas spędzał Pan w Ukrainie z rodziną. Pracował Pan w trybie zmianowym jako kierowca 6/2. Sytuacja uległa zmianie od 1 marca 2022 r. w związku z wybuchem wojny w Ukrainie. Pana rodzina przyjechała do Polski, gdzie zamieszkali Państwo na stałe. Dzieci podjęły obowiązek szkolny, a żona pracę. Posiada Pan książkę zatrudnienia dokumentującą pracę w Ukrainie od 1 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2016 r. Nie korzystał Pan z ulgi na powrót. W 2023 r. świadczył pan pracę na podstawie umowy o pracę. Złożył Pan PIT-37 wspólnie z żoną. Pana dochód: 2023 r. – (...) zł; 2024 r. – (...) zł; 2025 r. – (...) zł. Wspólny dochód do opodatkowania: 2023 r. – (...) zł; 2024 r. – (...) zł; 2025 r. – (...) zł. Posiada Pan obywatelstwo Ukrainy. W odpowiedzi na moje pytanie w wezwaniu, czy posiadają Państwo Kartę Polaka (proszę wskazać za jaki okres) wskazał Pan, że posiadał Pan kartę pobytu czasowo do 18 października 2022 r., a na stałe posiada Pan od 31 lipca 2024 r. Y Pani przyjazd do Polski wraz z dwojgiem dzieci nastąpił po wybuchu wojny w Ukrainie. W dniu 1 marca 2022 r. na podstawie paszportu ukraińskiego przekroczyła Pani granicę. Po przybyciu do Polski zamieszkała Pani gościnnie w A. Wydano Pani polski numer PESEL UKR. Mieszkała Pani w pokoju w domu jednorodzinnym wraz z dziećmi do 15 kwietnia 2022 r. Od 16 kwietnia 2022 r. Pani i mąż zawarli Państwo umowę najmu w A, gdzie nadal Państwo mieszkają. W dniu 24 października 2022 r. podjęła Pani pracę na podstawie umowy o pracę. Od 2023 r. podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, z uwagi na osiąganie dochodu tylko i wyłącznie w Polsce, i stałe zamieszkanie na terenie Polski. Pani relacje rodzinne są nierozłączne z Pani rodziną (dzieci plus mąż) po przyjeździe do Polski, tj. po 1 marca 2023 r. Przed przyjazdem relacje te były skupione na Ukrainie. Były one bardzo trudne z uwagi na pracę męża w Polsce. Zamieszkanie w Polsce wraz z całą rodziną rodzi bliższe więzi. Z uwagi na zatrudnienie męża w Polsce mieli Państwo ograniczony kontakt jedynie do czasu wolnego. Mąż pracował w systemie zmianowym 6/2 i każdy wolny czas starał się przebywać z rodziną w Ukrainie. Spędzali Państwo czas razem tylko, gdy mąż miał czas wolny od pracy. Od 1 marca 2022 r. zamieszkiwała Pani wraz z dziećmi pokój w domu jednorodzinnym u polskiej rodziny, a od 16 kwietnia 2022 r. wraz z mężem zawarli Państwo umowę najmu, gdzie nadal Państwo zamieszkują (A). W Ukrainie mieszkali Państwo w domu rodziców. Pani aktywność społeczna, kulturalna itp. większa była w Ukrainie, ponieważ mieszkała tam Pani przez 30 lat. W Polsce mieszka Pani 4 lata i całą aktywność społeczną, i kulturalną przeniosła Pani do Polski. Bierze Pani udział w uroczystościach szkolnych, kościelnych itp. Nawiązała Pani nowe przyjaźnie z mieszkańcami i w pracy. Swoje zainteresowania i wypoczynek przyniosła Pani całkowicie z Ukrainy do Polski. Po 1 marca 2022 r. spędzają Państwo czas wolny razem z Pani rodziną w miejscu zamieszkania i jego okolicy. Jeżdżą Państwo razem poznawać okolice bliższe i dalsze (...). Pani zobowiązania w Ukrainie były niewielkie (opłaty, telefon, media). Nie korzystała Pani z kredytów i pożyczek. Po przyjeździe do Polski nie posiada Pani żadnych zobowiązań w Ukrainie. W Polsce wszyscy Państwo mają konta bankowe, telefony. Korzystała Pani z pomocy żywnościowej w niewielkim zakresie, w okresie od 1 marca 2022 r. do 15 kwietnia 2022 r. Numer telefonu posiada Pani polski oraz ukraiński. Ukraiński służy Pani do z rozmów z rodzicami w Ukrainie ze względu na brak kosztów za rozmowy. Samochód osobowy (2004 r.), nabyła Pani w Polsce i zarejestrowała w dniu 17 kwietnia 2024 r. Niestety zbyt duże nakłady na remont skłoniły Panią do jego sprzedaży w dniu 17 września 2024 r. Obecnie nie posiada Pani samochodu. Miała Pani obowiązek podatkowy w Ukrainie od 16 sierpnia 2016 r. do 28 lutego 2022 r. Od 1 marca 2022 r. podlega Pani obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Przed 1 marca 2022 r. nigdy nie mieszkała Pani w Polsce. Zawsze mieszkała w Ukrainie. Posiada Pani książkę zatrudnienia z dnia 15 sierpnia 2016 r., dokumentującą pracę w Ukrainie od 16 sierpnia 2016 r. do 28 lutego 2022 r. Nie korzystała Pani z ulgi na powrót. W 2023 roku świadczyła Pani pracę na podstawie umowy o pracę w Polsce. Złożyła Pani PIT-37 wraz z mężem X. Pana dochód: 2023 r. – (...) zł; 2024 r. – (...) zł; 2025 r. – (...) zł. Wspólny dochód do opodatkowania: 2023 r. – (...) zł; 2024 r. – (...) zł; 2025 r. – (...) zł. W odpowiedzi na moje pytania w wezwaniu którego państwa posiadają Państwo obywatelstwo oraz czy posiadają Państwo Kartę Polaka (proszę wskazać za jaki okres) wskazała Pani, że posiada Pani decyzję z dnia 15 listopada 2023 r. o zezwoleniu na pobyt czasowy w Polsce. Obecnie w rozpatrzeniu jest złożony wniosek o dalszy pobyt w Polsce. Pani karta pobytu to (…).Pytanie Czy mogą Państwo zastosować „ulgę na powrót” według art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT w korekcie wspólnego PIT-37 za 2023 r.? Państwa stanowisko w sprawie W Państwa ocenie, może Pan złożyć korektę PIT-37 za 2023 r. dokonując poprawy w pozycji 38 i 39, ponieważ opisane fakty w poz. 84 ORD-WS wskazują na spełnienie warunków potrzebnych do zastosowania „ulgi na powrót”: ·    przenieśli Państwo swoje centrum interesów życiowych z Ukrainy do Polski (rodzina) po 31 grudnia 2021 r.; ·    posiadają Państwo dochody tylko i wyłącznie z pracy w Polsce; ·    dzieci uczęszczają do szkoły podstawowej w Polsce; ·    Pana pobyt w Polsce od 2016 r. do 1 marca 2022 r. był związany wyłącznie z wykonywaną pracą. Wolny czas spędzał Pan z rodziną w Ukrainie; ·    posiada Pan zezwolenie na pobyt stały w Polsce od 31 lipca 2024 r.; ·    żona złożyła wniosek o wydanie decyzji na dalszy pobyt w Polsce; ·    w przyszłości chce Pan kontynuować podjętą decyzję o zamieszkaniu w Polsce. Ocena stanowiskaStanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte: a)    ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, b)    z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, c)    z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, d)    z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa -       w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44. Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy: Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy: Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że: 1)     w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz 2)     podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym: a)     trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz b)     okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz 3) podatnik: a)    posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub b)    miał miejsce zamieszkania: -       nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub -       na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz 4)    posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz 5)    nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy: Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł. Ponadto z art. 53 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wynika, że: Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. Co istotne, aby skorzystać z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą zostać również wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Mając na uwadze, że powyższe regulacje odnoszą się do terminu „dnia zmiany miejsca zamieszkania” to oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – mogą Państwo być uznani za osoby mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania, o którym mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl natomiast art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w przywołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W tym miejscu należy się odnieść do przepisów Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 63 poz. 269, dalej: polsko-ukraińska), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Ukrainę dnia 23 lipca 2018 r. (dalej: „Konwencja MLI”). Zgodnie z art. 4 ust. 1 konwencji polsko-ukraińskiej: W rozumieniu niniejszej konwencji określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w Umawiającym się Państwie z tytułu dochodu uzyskiwanego tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku znajdującego się w danym Państwie. Na podstawie natomiast art. 4 ust. 2 tej konwencji: Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 tego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad: a)    osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek jej interesów życiowych); b)    jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; c)    jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem; d)    jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Artykuł przyznaje przewagę temu umawiającemu się państwu, w którym osoba fizyczna ma stałe miejsce zamieszkania. To kryterium wystarcza, aby rozstrzygnąć kolizję wynikającą z faktu, że osoba ma stałe miejsce zamieszkania w jednym umawiającym się państwie, a w innym państwie przebywała jedynie przez pewien czas. Punkt a oznacza więc, że przy stosowaniu konwencji (gdy istnieje kolizja ustawodawstw obu państw) uważa się, iż miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe. Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Również więc w tym przypadku posiadanie stałego miejsca zamieszkania / stałego ogniska domowego nie jest więc uzależnione od posiadania pozwolenia na pobyt stały. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Co istotne punkt b ustala dodatkowe kryterium także dla sytuacji, gdy osoba fizyczna nie ma stałego ogniska domowego w żadnym z umawiających się państw. W takiej sytuacji pierwszeństwo przyznaje się państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. W przedstawionych przez Państwa okolicznościach wątpliwości budzi spełnienie przez Państwa jednego z warunków, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy, dotyczącego posiadania przez podatnika Karty Polaka. Literalne brzmienie art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a i b ww. ustawy wskazuje, że z „ulgi na powrót” może korzystać podatnik, który: -       posiada wymienione w lit. a przepisu: obywatelstwo polskie lub Kartę Polaka lub też obywatelstwo innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub, -       we wcześniejszym okresie (wyznaczonym przepisami) miał określone w lit. b miejsce zamieszkania. Z przedstawionych we wniosku i jego uzupełnieniu okoliczności wynika, że przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski mieli Państwo miejsce zamieszkania w Ukrainie i do 1 marca 2022 r. ani Pan X, ani Pani Y, nie mieli w Polsce centrum interesów życiowych, co zresztą pozostaje bezsporne, gdyż zgodnie to w uzupełnieniu wniosku podnoszą, w szczególności opierając to na relacjach rodzinnych i jedynie zarobkowym motywie wyjazdu Pana X do Polski w celu utrzymania siebie i rodziny w Ukrainie, oraz fakcie, że Pani Y nieprzerwanie mieszkała w Ukrainie. Zatem nie spełniają Państwo warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie mieli Państwo miejsca zamieszkania: -         nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub -         na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy. Ponadto nie posiadają Państwo obywatelstwa polskiego ani obywatelstwa innego państwa członkowskiego UE, EOG ani Konfederacji Szwajcarskiej. W Państwa przypadku możliwość skorzystania z ulgi na powrót jest więc uwarunkowana posiadaniem Karty Polaka. Tymczasem z odpowiedzi na moje pytania w wezwaniu, czy posiadają Państwo Kartę Polaka (proszę wskazać za jaki okres) wynika, że Karty Polaka żadne z Państwa nie posiadało za żaden okres. Jak bowiem Państwo wskazali w odpowiedzi na to pytanie, w przypadku: Pana: Posiadał Pan kartę pobytu czasowo do 18 października 2022 r., a na stałe posiada Pan od 31 lipca 2024 r. Pani: Posiada Pani decyzję z dnia 15 listopada 2023 r. o zezwoleniu na pobyt czasowy w Polsce. Obecnie w rozpatrzeniu jest złożony wniosek o dalszy pobyt w Polsce. Pani karta pobytu to (...). Analiza przepisów dotyczących omawianej preferencji (tj. tzw. „ulgi na powrót”) w sposób jednoznaczny wskazuje, że podatnik, który nie spełnia warunków dotyczących miejsca zamieszkania (określonych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) musi posiadać Kartę Polaka, obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej na dzień przeniesienia zamieszkania do Polski, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Skoro ulga ma dotyczyć podatnika przenoszącego miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza to, że warunki konieczne do jej zastosowania (w tym posiadanie Karty Polaka) muszą być spełnione na moment przeniesienia miejsca zamieszkania. Wskazać należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji RP stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania, skutkuje zwolnieniem przychodu od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów. Jednocześnie to na podatniku ciąży obowiązek wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki podatkowoprawne w postaci preferencji podatkowej jaką jest ulga na powrót. W świetle przedstawionych przez Państwa okoliczności nie spełnili Państwo warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ żadne z Państwa nie wykazało, że kiedykolwiek posiadało Kartę Polaka. Przed przeniesieniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski mieli Państwo natomiast miejsce zamieszkania na terytorium Ukrainy. W konsekwencji, na gruncie opisanego zdarzenia, niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek wymienionych w art. 21 ust. 43 ww. ustawy (czy będą spełnione, czy nie), nie przysługuje Państwu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie przysługuje Państwu prawo do zastosowania „ulgi na powrót” w korekcie wspólnego zeznania podatkowego PIT-37 za rok 2023.Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan X (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.