0112-KDIL2-1.4011.445.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 26 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 kwietnia 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 1 czerwca 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem1. Zainteresowany będący stroną postępowania: (...)2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: (…) Opis zdarzenia przyszłegoW 2006 roku zaciągnęli Państwo kredyt hipoteczny denominowany we frankach szwajcarskich w Banku (...) na kwotę (…) CHF (około (…) zł). Oznaczony umową nr (…) - jako kredyt budowlany w walucie wymienialnej. Kredyt był regularnie spłacany do 2025 roku. Łączne koszty związane ze spłatą kapitału i odsetek wyniosły (…) zł. W 2025 roku zawarli Państwo z bankiem ugodę zawartą w wyniku mediacji przed Sądem Arbitrażowym przy Krajowej Izbie Gospodarczej dotyczącą tego kredytu, na mocy której bank dokonał na Państwa rzecz wypłaty łącznej kwoty (…) zł (po (…) zł dla każdego z małżonków) tytułem rozliczenia umowy. Każde z Państwa otrzymało od banku odrębny formularz PIT wykazujący kwotę (…) zł jako przychód. W roku podatkowym 2025 zamierzają Państwo złożyć wspólne zeznanie roczne. Kwotę otrzymaną od banku traktują Państwo jako zwrot części uprzednio spłaconych rat kapitałowych i odsetek kredytu, dokonany w ramach polubownego rozliczenia (ugody) zawartej z bankiem. Innymi słowy, jest to zwrot środków, które wcześniej wpłacili Państwo do banku tytułem spłaty kredytu. W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że w wyniku zawarcia ugody z bankiem (…) S.A. bank zwrócił na Państwa rzecz kwotę (…) zł, która stanowi środki uprzednio spłacone przez Państwa do banku w ramach wykonywania umowy kredytu (a więc pochodzące z wcześniej zapłaconych rat kredytu, obejmujących również część udostępnionego Państwu kapitału kredytu). Wykazana kwota (…) zł jest elementem rozliczenia umowy kredytowej. Powyższa kwota (…) zł stanowiła element rozliczenia umowy (co zostało wprost wskazane w ugodzie), która w Państwa opinii stanowi zwrot środków wpłaconych przez Państwa do banku tytułem spłat - kapitału, odsetek oraz innych opłat związanych z kredytem.Pytanie Czy otrzymana przez Państwa kwota (…) zł, (po (…) zł przez każdego z małżonków) od banku w wyniku ugody zawartej w 2025 r. nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? W szczególności proszą Państwo o potwierdzenie, że otrzymanej kwoty nie należy wykazywać w rozliczeniu rocznym PIT za 2025 r. oraz że wystawienie przez bank informacji PIT dotyczącej tego świadczenia nie oznacza powstania obowiązku zapłaty podatku dochodowego. Państwa stanowisko w sprawie W Państwa ocenie, opisane powyżej świadczenie otrzymane od banku nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Otrzymana kwota nie spowodowała bowiem żadnego trwałego przysporzenia majątkowego po Państwa stronie stanowi jedynie ekwiwalent (zwrot) poniesionych wcześniej wydatków, przywracający Państwa stan majątkowy sprzed spłaty kredytu. W rezultacie, zgodnie z definicją przychodu zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, omawiana kwota nie może być uznana za przychód podatkowy. Nie mieści się ona także w kategorii tzw. innych źródeł przychodów w rozumieniu art. 20 ust. 1 tej ustawy, gdyż w rzeczywistości nie jest żadnym nowym świadczeniem, lecz zwrotem nienależnie pobranych uprzednio rat kredytu. Państwa stanowisko znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych oraz w najnowszych interpretacjach organów podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 100/19, stwierdził, że zwrot nienależnie pobranych świadczeń (do których należą nadpłacone raty kredytu) nie stanowi przychodu podatkowego, lecz jedynie przywrócenie stanu posiadania sprzed ich uiszczenia. Podobnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 12 stycznia 2026 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.1027.2025.1.DJ, jednoznacznie stwierdził, że otrzymany przez wnioskodawcę zwrot nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych dokonany w wykonaniu ugody nie stanowi dla niego przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o PIT. Również w interpretacji o sygnaturze 0113-KDIPT2-2.4011.274.2025.2.EC organ podatkowy potwierdził, że skoro kredytobiorca otrzymuje z powrotem środki uprzednio nadpłacone, to po jego stronie nie powstaje przychód do opodatkowania. Tym samym, wystawienie przez bank informacji PIT dotyczącej takiego zwrotu było bezzasadne, a podatnik nie ma obowiązku ujmowania otrzymanej kwoty w zeznaniu rocznym.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 – inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Przystępując do oceny skutków podatkowych wypłaty przez Bank kwoty (…) zł, tj. po (…) zł na każdego z Państwa na podstawie zawartej ugody wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. Wskazali Państwo, że w wyniku zawarcia ugody z bankiem (...) bank zwrócił na Państwa rzecz kwotę (…) zł, która stanowi środki uprzednio spłacone przez Państwa do banku w ramach wykonywania umowy kredytu (a więc pochodzące z wcześniej zapłaconych rat kredytu, obejmujących również część udostępnionego Państwu kapitału kredytu). Kwota (…) zł stanowiła element rozliczenia umowy (co zostało wprost wskazane w ugodzie), która w Państwa opinii stanowi zwrot środków wpłaconych przez Państwa do banku tytułem spłat - kapitału, odsetek oraz innych opłat związanych z kredytem. Ponadto, prezentując własne stanowisko w sprawie odnoszące się do otrzymanej w ramach ugody kwoty podali Państwo: (…) Otrzymana kwota nie spowodowała bowiem żadnego trwałego przysporzenia majątkowego po naszej stronie stanowi jedynie ekwiwalent (zwrot) poniesionych wcześniej wydatków, przywracający nasz stan majątkowy sprzed spłaty kredytu. W rezultacie, zgodnie z definicją przychodu zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, omawiana kwota nie może być uznana za przychód podatkowy. Nie mieści się ona także w kategorii tzw. innych źródeł przychodów w rozumieniu art. 20 ust. 1 tej ustawy, gdyż w rzeczywistości nie jest żadnym nowym świadczeniem, lecz zwrotem nienależnie pobranych uprzednio rat kredytu. Zatem, otrzymanie przez Państwa od banku kwoty obejmującej uiszczone na rzecz Banku raty kapitału, odsetek oraz innych opłat związanych z kredytem, nie spowoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Państwa neutralna podatkowo. Podsumowując, w analizowanej sprawie wypłata przez Bank w ramach zawartej ugody kwoty, o której mowa we wniosku nie skutkuje u Państwa powstaniem przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie mają więc Państwo obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej przez Bank kwoty. W konsekwencji nie mają Państwo obowiązku wykazywania otrzymanej kwoty w rozliczeniu rocznym PIT za 2025 r. Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.