0112-KDIL2-1.4011.446.2026.3.DJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 28 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 28 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 2 czerwca 2026 r. (wpływ 2 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego W wyniku wyroku sądowego Sądu Pracy w (…) z dnia (…) 2024 roku, sygnatura akt (…), zasądzono Panu wypłatę należnego wynagrodzenia w kwocie brutto łącznie (…) zł. Zasądzoną kwotę w wysokości (…) zł netto otrzymał Pan w (…) 2025 roku. Pracodawca, wykonując wyrok, nie sporządził i nie złożył deklaracji PIT-11. Wyrok ten dotyczy sprawy toczącej się w Urzędzie Skarbowym w (…), która miała miejsce w roku (…), nr sprawy (…). Pytanie (wynikające z wniosku, jak i jego uzupełnienia) W jaki sposób ma Pan i czy musi Pan rozliczyć podatek od otrzymanego wynagrodzenia, skoro pracodawca, który wypłacił Panu wynagrodzenie na podstawie wyroku sądu, nie sporządził PIT-11, w związku z czym, czy ma Pan obowiązek zapłaty podatku dochodowego od wypłaconej kwoty? Pana stanowisko w sprawie (wynikające z uzupełnienia podania) Pana zdaniem, były pracodawca powinien wypłacić Panu zasądzone na podstawie wyroku sądu wynagrodzenie już po potrąceniu należnej składki na podatek dochodowy, w związku z czym nie musi się Pan z tego rozliczać. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pani we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.): Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do jego treści: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 , art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19 , art. 25b , art. 30ca , art. 30da i art. 30f , są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1: Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W tym miejscu wskazać należy, że użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Zatem, w niniejszej sprawie kwota należnego wynagrodzenia przyznana wyrokiem sądowym (o którym mowa we wniosku) stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jego przyznanie jest bowiem konsekwencją wcześniej zawartego z pracodawcą stosunku pracy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy. Stosownie do art. 38 ust. 1 ww. ustawy: Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a , urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. W przypadku, gdy płatnik nie przekazał takiej informacji (co ma miejsce w niniejszej sprawie), podatnik nie jest zwolniony z obowiązku złożenia zeznania podatkowego za dany rok podatkowy. Podstawowym obowiązkiem podatnika jest wykazanie w zeznaniu rocznym dochodów rzeczywiście osiągniętych w roku podatkowym, o czym świadczy przepis art. 45 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym: Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne. Wobec tego, na byłym pracodawcy wypłacającym Panu zasądzone na podstawie wyroku sądu wynagrodzenie ciążył obowiązek potrącenia należnej zaliczki na podatek dochodowy. Jednakże niezależnie od tego, czy tenże pracodawca taką zaliczkę pobrał, czy też nie to Pan jako podatnik powinien złożyć zeznanie podatkowe za 2025 r. i wykazać w nim m.in. kwotę przychodu, dochodu, pobranej zaliczki na podatek (jeśli były pracodawca taką pobrał) z tytułu otrzymanego zaległego wynagrodzenia, o którym mowa we wniosku. Podkreślić należy, że brak otrzymania imiennej informacji PIT-11 z tytułu wypłaconego w wyniku wyroku sądowego należnego wynagrodzenia nie zwalnia Pana z obowiązku wykazania go w zeznaniu podatkowym. Stosownie bowiem do przywołanego art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to podatnik jest zobligowany do złożenia zeznania podatkowego. Jeszcze raz podkreślić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają obowiązku złożenia zeznania rocznego od uprzedniego otrzymania informacji PIT-11 od płatnika. Informacja PIT-11 stanowi dokument pomocniczy służący do sporządzenia zeznania podatkowego. Nie jest natomiast źródłem powstania obowiązku podatkowego. Obowiązek ten wynika bezpośrednio z przepisów prawa podatkowego oraz z faktu uzyskania przychodu. W konsekwencji, brak wystawienia informacji PIT-11 przez płatnika nie zwalnia podatnika z obowiązku wykazania w zeznaniu podatkowym przychodów faktycznie uzyskanych przez Pana z tytułu ww. wynagrodzenia. Również okoliczność, czy płatnik pobierał, czy nie pobierał zaliczek na podatek dochodowy albo pobierał je nieprawidłowo, nie powoduje zwolnienia podatnika z obowiązku rozliczenia dochodu w zeznaniu rocznym. W konsekwencji, jest Pan zobowiązany do wykazania w zeznaniu rocznym przychodów faktycznie uzyskanych z tytułu wynagrodzenia, o którym mowa we wniosku, pomimo niewystawienia przez płatnika informacji PIT-11 oraz niezależnie od tego, czy płatnik pobierał (czy też nie) zaliczki na podatek dochodowy. W kwestii ustalenia wysokości przychodu w sytuacji, gdy płatnicy nie przekazali informacji PIT-11 należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują, aby informacja PIT-11 była jedynym dokumentem pozwalającym na ustalenie wysokości osiągniętego przychodu. Informacja ta ma charakter informacyjny i odzwierciedla dane, które płatnik powinien przekazać zarówno podatnikowi, jak i organowi podatkowemu. Brak sporządzenia lub wydania tego dokumentu nie pozbawia jednak podatnika możliwości ustalenia wysokości uzyskanych przychodów przy wykorzystaniu innych dostępnych środków dowodowych. W myśl art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2026 poz. 622 ze zm.) Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej: Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Przepisy te wyrażają zasadę otwartego katalogu środków dowodowych. Oznacza to, że dla celów podatkowych dopuszczalne jest posługiwanie się wszelkimi wiarygodnymi dokumentami pozwalającymi na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych oraz wysokości uzyskanego przychodu. Takimi dowodami mogą być np.: historia rachunku bankowego potwierdzająca wpływ wynagrodzenia, korespondencja prowadzona z płatnikami, dokumentacja dotycząca zatrudnienia, dokumenty zgromadzone w postępowaniu przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, dokumenty przedłożone w postępowaniu przed sądem pracy bądź inne wiarygodne dokumenty pozwalające na ustalenie wysokości otrzymanych świadczeń. Podkreślam, że w przypadku braku informacji PIT-11 podatnik nie jest zobowiązany do oczekiwania bezterminowo na wykonanie obowiązków przez płatnika. Jeżeli posiada wiarygodne dane pozwalające na ustalenie wysokości uzyskanego przychodu, powinien wykorzystać je do sporządzenia zeznania podatkowego zgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym. Zatem w niniejszej sprawie wynagrodzenie (będące przedmiotem Pana zapytania) powinien Pan wykazać i rozliczyć w zeznaniu rocznym składanym za rok podatkowy, w którym je Pan otrzymał (tj. za 2025 rok) wraz z pozostałymi przychodami podlegającymi opodatkowaniu na zasadach ogólnych osiągniętymi w tymże roku i opodatkować zgodnie z regułami zakreślonymi w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie podkreślić należy, że na stawkę podatku, którą należy zastosować w odniesieniu do otrzymanego wynagrodzenia będzie miała wpływ wysokość łącznych dochodów uzyskanych przez Pana w 2025 roku. Powyższe wynika, z przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym: Podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29-30f , pobiera się od podstawy jego obliczenia według następującej skali podatkowej: Podstawa obliczenia podatku w złotych Podatek wynosi Ponad do 120 000 12% minus kwota zmniejszająca podatek 3 600 zł 120 000 10 800 zł + 32% nadwyżki ponad 120 000 zł Wobec powyższego – mimo, że były pracodawca powinien wypłacić Panu zasądzone na podstawie wyroku sądu wynagrodzenie już po potrąceniu należnej zaliczki na podatek dochodowy i niezależnie od tego czy tak uczynił, czy też nie – to jednak na Panu ciąży obowiązek rozliczenia kwot z tytułu ww. wynagrodzenia w zeznaniu składanym za 2025 rok. Zatem, nie ma Pan racji, że nie musi się Pan rozliczać z tego tytułu. Z tego względu Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Informuję, że w ramach postępowania interpretacyjnego nie dokonuję analizy dokumentów dołączonych do wniosku, bądź jego uzupełnienia. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.