0112-KDIL2-1.4011.469.2026.2.DJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 2 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 2 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 9 czerwca 2026 r. (wpływ 9 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 22 czerwca 2026 r. (wpływ 22 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Państwo (tj. małżonkowie X i Y), w ustroju ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, zamieszkują pod adresem: ul. (…). Prowadzą wspólnie nieprzerwanie od 2004 r. jedno gospodarstwo domowe. Wspólnie z Państwem pod wskazanym adresem zamieszkuje dwóch wspólnych małoletnich synów pozostających pod Państwa władzą rodzicielską. Są Państwo osobami fizycznymi podlegającymi nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „u.p.d.o.f."). Zawarli Państwo z (…) Bank (…) z siedzibą w (…), przy (…), wpisanym do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy (…) - Krajowego Rejestru Sadowego pod numerem KRS: (…) (dalej: „Bank") w dniu (…) 2009 r. umowę kredytu nr (…) denominowanego we franku szwajcarskim (CHF) (dalej: „Kredyt"). Kredyt został zaciągnięty wyłącznie na cele mieszkaniowe, a jego przedmiotem było sfinansowanie nabycia jednego lokalu mieszkalnego, w którym Państwo zamieszkują wraz z dwojgiem dzieci nieprzerwanie od 2009 r. do chwili obecnej, pod adresem: (…) (dalej: „Lokal" albo „mieszkanie”). Zawarli Państwo z Bankiem w (…) 2025 r. ugodę dotyczącą rozliczenia Kredytu (dalej: „Ugoda"). Na mocy Ugody doszło do umorzenia części Państwa zobowiązań wynikających z Kredytu, co skutkuje powstaniem po Państwa stronie przychodu (dochodu) w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. Lokal stanowi jedną, odrębną technicznie i funkcjonalną całość, w której Państwo zamieszkują nieprzerwanie od 2009 r. Od początku tego okresu do Lokalu prowadzi wyłącznie jedno wspólne wejście z klatki schodowej. W Lokalu znajduje się tylko jedna kuchnia, a także wspólne instalacje (ogrzewanie, elektryczna, Internet itp.). Taki układ Lokalu - stanowiącego jedno mieszkanie - istniał od wybudowania budynku. Poprzedni właściciele (osoby obce wobec Państwa) - z przyczyn bliżej Państwu nieznanych i sięgających jeszcze okresu przed (…) r. - objęli Lokal dwiema odrębnymi księgami wieczystymi, oznaczając go formalnie jako dwa lokale o numerach A i B. Po nabyciu Lokalu w 2009 r. nie zmienili Państwo tego stanu. Od samego początku, tj. od nabycia mieszkania w 2009 r., formalnie wyodrębnione lokale A i B były jednak przez Państwa używane jako jedno połączone mieszkanie - funkcjonalnie, architektonicznie i technicznie stanowiące jedną samodzielną, wyodrębnioną całość. Obie te części nigdy nie były samodzielnymi, wyodrębnionymi mieszkaniami, z których korzystanie byłoby możliwe bez konieczności jednoczesnego korzystania z drugiego z nich. W szczególności, już w czasie nabycia mieszkania przez Państwa lokale A i B nie były fizycznie wydzielone ścianami i nie mogły funkcjonować jako samodzielne mieszkania. Dopiero jedynie łącznie, jako Lokal, tworzą one samodzielną jednostkę mieszkalną zdolną do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Kredyt w Banku jest jedynym kredytem zaciągniętym przez Państwa, który podlega zastosowaniu Rozporządzenia. Żaden z Państwa nie skorzystał dotychczas z zaniechania poboru podatku dochodowego od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jakiejkolwiek innej inwestycji mieszkaniowej. W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że wnioskuje indywidualnie o interpretację dla siebie, Pani mąż również wystąpił o indywidualną interpretację. Pani i Pani mąż odpowiadają za spłatę Kredytu solidarnie do pełnej wysokości jako współkredytobiorcy. Na podstawie aktu notarialnego - umowy z dnia (…) 2009 r. (Rep. A Nr (…), nabyli Państwo (tj. Pani i Pani mąż) od (…) na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej lokale oznaczone numerami A i B, położone na drugiej kondygnacji w budynku mieszkalnym przy ul. (…). Co istotne, podpisana równolegle umowa kredytu jednoznacznie wskazuje, że kredyt został udzielony w celu nabycia „Nieruchomości Kredytowanej" (w liczbie pojedynczej), obejmującej oba wyodrębnione jedynie w znaczeniu wieczystoksięgowym lokale oznaczone numerami A i B. Tytuł prawny wskazany w akcie notarialnym to współwłasność. Zgodnie z aktem notarialnym, lokale A i B to lokale stanowiące odrębną nieruchomość wraz z udziałami w nieruchomości wspólnej – w gruncie oraz w częściach wspólnych budynku. W akcie notarialnym cena zakupu została wskazana osobno dla lokalu A i B. Natomiast, umowa kredytu nie zawiera podobnego wyodrębnienia i wskazuje, że kredyt został udzielony w celu nabycia „Nieruchomości Kredytowanej" (w liczbie pojedynczej). Budynek przy ul. (…), w którym znajdują się lokale nr A i nr B, nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Jest to budynek mieszkalny wielorodzinny (wielomieszkaniowy), w którym wyodrębniono wiele samodzielnych lokali mieszkalnych. Według najlepszej Pani wiedzy, w ewidencji gruntów i budynków w dacie zakupu lokali nr A i nr B budynek przy ul. (…) był zarejestrowany jako jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, natomiast lokale nr A i nr B były w ewidencji zapisane jako dwa odrębne lokale mieszkalne. Zgodnie z pkt (…) umowy kredytu nr (…) z dnia (…) 2009 r. zawartej z (…) Bank (…) z siedzibą w (…), jako cel zaciągnięcia kredytu hipotecznego podano: cel główny: a) Nabycie nieruchomości kredytowanej, b) konsumpcyjny, pozostawienie w pkt (…) lit. b) określenia „konsumpcyjny", należy interpretować z innymi postanowieniami umowy kredytu, w których wskazano na „cel dowolny związany z transakcją nabycia Nieruchomości", tzn. wydatki związane z remontem. Z umowy kredytowej nie wynika, że kredyt został zaciągnięty na zakup dwóch odrębnych nieruchomości w sensie dwóch niezależnych inwestycji. Kredyt był jednym kredytem udzielonym na sfinansowanie nabycia jednego lokalu mieszkalnego (Lokalu; określanego w umowie kredytu jako „Nieruchomość Kredytowana” (w liczbie pojedynczej), który faktycznie i funkcjonalnie stanowi jedną całość. Kwota kredytu nie została osobno ustalona w stosunku do jednej nieruchomości i osobno w stosunku do drugiej nieruchomości - była to jedna łączna kwota kredytu. Zaciągnięty kredyt jest kredytem hipotecznym zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592). Kredyt został przeznaczony na nabycie lokalu mieszkalnego służącego zaspokojeniu Pani własnych potrzeb mieszkaniowych. Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej w rozumieniu § 1 ust. 5 Rozporządzenia. Przedmiotem tej inwestycji było nabycie jednego Lokalu (mieszkania), w którym Pani zamieszkuje nieprzerwanie od 2009 r. Okoliczność, że Lokal jest formalnie objęty dwiema księgami wieczystymi, nie zmienia faktu, iż stanowi on jedną, spójną jednostkę mieszkalną - funkcjonalnie, architektonicznie i technicznie. Celem zaciągnięcia kredytu w odniesieniu do lokalu nr A (stanowiącego część Lokalu) było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego prowadzonego przez Panią i Pani męża. Celem zaciągnięcia kredytu w odniesieniu do lokalu nr B (stanowiącego drugą część tego samego Lokalu) było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych tego samego jednego gospodarstwa domowego. Oba lokale łącznie tworzą jedno niepodzielne mieszkanie, w którym funkcjonuje jedna kuchnia, jedne drzwi wejściowe, itp., w którym Pani zamieszkuje z rodziną nieprzerwanie i stale od 2009 r. Na kwotę umorzenia wynikającą z Ugody z Bankiem składa się umorzenie części Pani zobowiązań z tytułu Kredytu, obejmujące kwotę kapitału i odsetek. Kredyt został zabezpieczony hipotecznie. W umowie kredytu wskazano, że hipoteka zostanie ustanowiona na wymienionych poniżej księgach wieczystych, przy czym dwie pierwsze księgi obejmują Nieruchomość Kredytowaną (Lokal), a trzecia księga mieszkanie, w którym Pani, Pani mąż i starszy syn mieszkali w dacie zawarcia aktu notarialnego i umowy kredytu: (…). Umorzenie kwoty kredytu na mocy Ugody dotyczy wszystkich współkredytobiorców (Pani i Pani męża) i skutkuje wygaśnięciem zobowiązania wobec Banku w części objętej umorzeniem po stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług. Pytanie Czy w okolicznościach niniejszej sprawy, zaciągnięcie kredytu indeksowanego do waluty CHF na zakup Nieruchomości lokalowej, stanowiło „jedną inwestycję mieszkaniową”, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, o której mowa w § 1 ust. 1 pkt 1) lit. a w zw. z § 1 ust. 5 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 102) oraz w związku z tym - czy (pod warunkiem spełnienia pozostałych warunków, które zgodnie z założeniem niniejszego wniosku zostały spełnione) w stosunku do Pani znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od umorzonej części Kredytu na podstawie podpisanej ugody z bankiem, w myśl przepisów Rozporządzenia? Pani stanowisko w sprawie W Pani ocenie, na podstawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. W opisanym stanie faktycznym zachodzą przesłanki zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie Rozporządzenia. Kredyt został zaciągnięty na „jedną inwestycję mieszkaniową" w rozumieniu § 1 ust. 5 Rozporządzenia, a jej przedmiotem jest „jeden lokal mieszkalny" - Lokal, w którym Pani i Pani rodzina zamieszkują nieprzerwanie od 2009 r. Okoliczność, że Lokal został formalnie objęty - przez poprzednich właścicieli (osoby obce wobec Państwa) - dwiema odrębnymi księgami wieczystymi (jako lokale o numerach A i B), nie stoi na przeszkodzie uznaniu go za „jeden lokal mieszkalny" w rozumieniu Rozporządzenia. Stanowisko to znajduje oparcie w wykładni (i) językowej, (ii) systemowej i (iii) celowościowej Rozporządzenia, a także (iv) w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ad. (i). Wykładnia językowa. Rozporządzenie nie zawiera własnej definicji pojęcia „lokalu" ani nie odsyła do żadnej konkretnej definicji ustawowej. W takiej sytuacji, zgodnie z podstawowymi regułami interpretacyjnymi, pojęciu temu należy nadać znaczenie, jakie posiada ono w języku potocznym. W potocznym rozumieniu „lokal mieszkalny" oznacza wyodrębnioną architektonicznie i funkcjonalnie całość służącą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Tak właśnie należy kwalifikować Lokal - stanowi on jedną, spójną jednostkę mieszkalną, do której prowadzi jedno wejście z klatki schodowej, w której znajduje się tylko jedna kuchnia i wspólne instalacje, i która od początku użytkowania przez Państwa funkcjonuje jako jedno mieszkanie. Ad. (ii). Wykładnia systemowa. Skoro Rozporządzenie nie definiuje pojęcia „lokalu", można posiłkowo odwołać się do definicji zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej: „u.w.l."). Zgodnie z tym przepisem, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Jak wskazuje się w doktrynie, z pojęcia samodzielności lokalu zamieszczonego w art. 2 ust. 2 u.w.l. wynika, że zamierzeniem ustawodawcy było umożliwienie wyodrębnienia takiej nieruchomości lokalowej, która zapewnia korzystanie z nieograniczonego prawa własności (H. Izdebski (w:) T. Barański, K. Buliński, H. Izdebski, Własność lokali. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2023, s. 46). Przenosząc tę definicję na grunt niniejszej sprawy, to właśnie Lokal jako całość - a nie poszczególne lokale A i B oddzielnie - spełnia cechy samodzielnego lokalu mieszkalnego. Lokal jest oddzielony od pozostałych lokali i innych części budynku, a korzystanie z niego jest niezależne od korzystania z innych lokali. Natomiast lokale A i B rozpatrywane osobno nie stanowią samodzielnych wyodrębnionych całości, z których korzystanie jest możliwe niezależnie od siebie. Ad. (iii). Wykładnia celowościowa. Celem Rozporządzenia jest ochrona kredytobiorców przed trudnościami związanymi z zapłaceniem podatku dochodowego od przysporzenia wynikającego z umorzenia zobowiązań objętych Rozporządzeniem. Wykładnia przepisów § 1 ust. 5 i ust. 6 Rozporządzenia nie powinna być zatem dokonywana w sposób zawężający w stosunku do ich literalnego brzmienia, w oderwaniu od wykładni systemowej wewnętrznej i zewnętrznej oraz wbrew celom krajowych i unijnych aktów prawnych regulujących ochronę osób zaciągających kredyty hipoteczne na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą. Odmowa zastosowania zaniechania poboru podatku do Państwa wyłącznie z uwagi na formalny fakt istnienia dwóch ksiąg wieczystych - przy jednoczesnym spełnieniu wszystkich merytorycznych przesłanek Rozporządzenia - byłaby sprzeczna z ratio legis tego aktu prawnego. Niezależnie, przyjęcie odmiennej wykładni powodowałoby niczym nieuzasadnioną dyskryminację kredytobiorców, którzy zaciągnęli w bankach kredyty denominowane we franku szwajcarskim i zdecydowali się na ugodowe załatwienie sporu z bankami. Ad. (iv). Orzecznictwo. Stanowisko Państwa znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2025 r. (sygn. akt I SA/Kr 496/25), wydanym na tle podobnego stanu faktycznego. Sąd ten wskazał, że skoro w samym Rozporządzeniu brak jest definicji „lokalu" jak i odesłania do innej definicji ustawowej, a potencjalnie możliwe jest posłużenie się definicjami z co najmniej dwóch różnych ustaw (ustawy o własności lokali i ustawy o księgach wieczystych), a jedna z tychże definicji jest zbliżona do rozumienia tego pojęcia w języku potocznym, należy przychylić się do takiego - funkcjonalnego - rozumienia pojęcia „jeden lokal mieszkalny". Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są: •      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”; •      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika. Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami przychodów są inne źródła. Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Wskazała Pani, że na podstawie zawartej ugody bank umorzył Pani część zobowiązania. Instytucja kredytu została uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795): Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie). Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Tym samym, umorzoną Pani kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672). Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów: 1.  Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1)  umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a)  kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b)  osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej; 2)  otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania. 2.  Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1)  kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2)  odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3)  opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. 3.  W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. 4.  W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. 5.  Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1)  jednego gospodarstwa domowego albo 2)  więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1064). 6.  Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi. 7.  W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b. Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1)  udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2)  zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3)  zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Stosownie do § 4a tego rozporządzenia: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a)  nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b)  nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c)  nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d)  budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e)  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1.  kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej; 2.  kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw; 3.  kredyt był zabezpieczony hipotecznie; 4.  kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostało wymienione m.in. nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym lokalem. W opisie wniosku wskazała Pani, że celem kredytu było m.in. nabycie nieruchomości kredytowanej (tj. lokali mieszkalnych nr A i B). Każdy z lokali ma osobną księgę wieczystą. Lokale te położone są w jednym budynku mieszkalnym, który nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Jest to budynek mieszkalny wielorodzinny (wielomieszkaniowy), w którym wyodrębniono wiele samodzielnych lokali mieszkalnych. Wykorzystuje je Pani na cele mieszkaniowe, jako jedno samodzielne mieszkanie. Lokale zaspokajają potrzeby mieszkaniowe jednego gospodarstwa domowego. Poprzedni właściciele objęli ww. Lokal dwiema odrębnymi księgami wieczystymi, oznaczając go formalnie jako dwa lokale o numerach A i B. Po nabyciu Lokalu w 2009 r. Państwo (tj. Pani i Pani mąż) nie zmienili tego stanu. Oba lokale są technicznie i funkcjonalnie połączone oraz mają jedno wejście. W akcie notarialnym cena zakupu została wskazana osobno dla lokalu A i B. Tymczasem, z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wynika, że kredyt mieszkaniowy winien zostać zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego kredyty mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej. Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Budynek mieszkalny jednorodzinny to zgodnie z definicją zawartą w ustawie prawo budowlane, m.in. budynek wolnostojący, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Zatem, z ww. rozporządzenia wynika wprost, że aby kwota umorzona osobom fizycznym wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie tego rozporządzenia, kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną inwestycję mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednego lokalu mieszkalnego. Natomiast kredyt hipoteczny, zaciągnięty przez Panią i Pani męża, dotyczył dwóch lokali mieszkalnych nr A i B, zlokalizowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, dla których są prowadzone odrębne księgi wieczyste. Powyższego nie zmienia fakt, że lokale te są połączone i mają jedno wejście. W Pani przypadku pomimo, że fizycznie połączone zostały dwa lokale w jedną funkcjonalnie całość, to jednak nie przeprowadzono formalnego połączenia tych lokali w jeden lokal mieszkalny. Formalnie są to nadal dwa odrębne lokale, dla których są prowadzone odrębne księgi wieczyste. Wobec tego, na gruncie przepisów rozporządzenia posiadają Państwo więcej niż jedną inwestycję mieszkaniową. Tak formalne podejście do rozumienia pojęcia „lokalu mieszkalnego” wynika z charakteru rozporządzenia (przepisy szczególne, które wprowadzają odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania). Zatem, udzielony Pani kredyt nie wypełnia przesłanek do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu. Dlatego, umorzenie przez bank kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2009 r. będzie dla Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skoro kredyt ten finansował nabycie dwóch różnych inwestycji mieszkaniowych (dwóch lokali mieszkalnych), zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe nie znajdzie zastosowania do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego. W konsekwencji, nie spełnia Pani warunków określonych w ww. rozporządzeniu i będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. W związku z powyższym, Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pani jest Wnioskodawczynią w niniejszej sprawie. Dlatego interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych tylko w odniesieniu do Pani osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla Pani męża. W odniesieniu do przywołanego przez Panią wyroku sądu administracyjnego informuję, że został on wydany w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.