0112-KDIL3.4012.402.2026.1.KFK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 2 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 1 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy w związku ze sprzedażą posiadanych udziałów w działkach powstałych z podziału działki nr 1 nie będzie Pan działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i tym samym sprzedaż udziałów w działkach nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Uzupełnił go Pan pismem z 25 czerwca 2026 r. (wpływ 25 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Małżonkowie A i B Z, na podstawie umowy sprzedaży z dnia (…) 1999 r., nabyli do majątku wspólnego nieruchomość stanowiącą niezabudowaną działkę gruntu nr 1 o powierzchni (…) ha, położoną w (…). Nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego, bez zamiaru prowadzenia na niej działalności gospodarczej, z zamiarem przekazania w przyszłości nieruchomości dzieciom. W dniu (…) 2023 r. zmarł BZ, a spadek po Nim, na podstawie dziedziczenia stwierdzonego aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia (…) 2023 r. sporządzonym przez notariusza (…), nabyli: żona zmarłego AZ i dzieci: CW i DZ (Wnioskodawca) w udziałach wynoszących po 1/3 części każde z Nich, w związku z czym współwłaścicielami nieruchomości stali się żona zmarłego w udziale 4/6 części, córka zmarłego w udziale 1/6 części i syn zmarłego w udziale 1/6 części. Spadkobiercy nie dokonywali działu spadku. Nieruchomość od chwili nabycia przez małżonków A i B Z do chwili obecnej nie była wykorzystywana w żadnej działalności gospodarczej, w tym w działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Nie była również uprawiana, dzierżawiona ani wynajmowana osobom trzecim. W celu wyjścia ze współwłasności i upłynnienia majątku spadkowego współwłaściciele postanowili, w ramach zarządu majątkiem prywatnym, sprzedać swoje udziały w działce nr 1. Działka nr 1 stanowiła duży grunt rolny o powierzchni (…) ha i nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, którego zbycie na rzecz jednego nabywcy uzależnione byłoby od posiadania przez nabywcę statusu rolnika indywidualnego w rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. W celu uzyskania jak najwyższej ceny ze sprzedaży majątku spadkowego, współwłaściciele postanowili dokonać podziału działki na mniejsze. W tym celu Wnioskodawca złożył do Wójta Gminy (…) wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy tej działki. W dniu (…) 2025 r. Wójt Gminy wydał decyzję nr (…) o warunkach zabudowy, po rozpatrzeniu wniosku Wnioskodawcy, w imieniu którego działał architekt (…), ustalającą warunki zabudowy na terenie działki nr 1 dla inwestycji pod nazwą „(…)”. Następnie współwłaściciele złożyli osobiście do Wójta Gminy (…) wniosek o zatwierdzenie podziału działki nr 1. W dniu (…) 2025 r., po rozpatrzeniu wniosku spadkobierców, Wójt zatwierdził podział działki gruntu numer (…) na działki gruntu o numerach: 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, w której uzasadnieniu wskazano, że działki nr 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18 wydzielone są pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a działka nr 10 pod drogę wewnętrzną. Następnie Wnioskodawca wystąpił osobiście z wnioskiem do Wójta Gminy (…) o wydanie warunków zabudowy dla działek o numerach 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18. W dniu (…) 2026 r. Wójt Gminy wydał decyzje o numerach (…) ustalające na rzecz Wnioskodawcy warunki zabudowy dla poszczególnych działek dla inwestycji pod nazwą „(…)”. Podział geodezyjny został sfinansowany wyłącznie ze środków własnych Wnioskodawcy. Koszty związane z podziałem poniósł we własnym zakresie, bez udziału finansowego jakichkolwiek osób trzecich. W okresie od nabycia nieruchomości do dnia dzisiejszego Wnioskodawca ani żaden z pozostałych współwłaścicieli nie dokonywali następujących czynności: -     nie dokonywali uzbrojenia terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej), -     nie budowali żadnej infrastruktury technicznej, -     nie grodzili działek, -     nie występowali o wydanie pozwolenia na budowę, -     nie prowadzili żadnych działań marketingowych ani reklamowych związanych z nieruchomością, -     nie angażowali pośredników w obrocie nieruchomościami, -     nie zawierali żadnych umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami, -     nie udzielali jakichkolwiek pełnomocnictw nabywcy do dokonywania czynności związanych z nieruchomością. W międzyczasie Wnioskodawca otrzymał ofertę zakupu wszystkich działek powstałych z podziału od jednego nabywcy. W związku z korzystnymi warunkami finansowymi tej transakcji, Wnioskodawca wraz z pozostałymi współwłaścicielami podjęli decyzję o sprzedaży całej nieruchomości. Transakcja obejmie zbycie wszystkich działek powstałych z podziału działki nr 1 na rzecz jednego nabywcy w ramach jednej umowy sprzedaży. Wnioskodawca zaznacza, że ani Wnioskodawca, ani żaden inny współwłaściciel, nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Nie są również czynnymi podatnikami podatku VAT, nie byli nigdy zarejestrowani jako podatnicy VAT z tytułu jakichkolwiek czynności związanych z nieruchomościami. W przeszłości żaden ze współwłaścicieli nie dokonywał sprzedaży innych nieruchomości w okolicznościach, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Planowana sprzedaż działek jest jednorazową transakcją mającą na celu realizację prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym i upłynnienia nabytego spadku. Środki uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawcy zamierzają przeznaczyć na cele osobiste, niezwiązane z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Pismem z 25 czerwca 2026 r. (wpływ 25 czerwca 2026 r.) uzupełnił Pan opis sprawy o następujące informacje: W okresie od nabycia nieruchomości do momentu planowanej sprzedaży Wnioskodawca, ani żaden z pozostałych współwłaścicieli nie dokonywali i nie planują dokonywać następujących czynności: -     nie dokonywali i nie będą dokonywać uzbrojenia terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej), -     nie budowali i nie będą budować żadnej infrastruktury technicznej, -     nie grodzili i nie będą grodzić działek, -     nie występowali i nie będą występować o wydanie pozwolenia na budowę, -     nie prowadzili i nie będą prowadzić żadnych działań marketingowych ani reklamowych związanych z nieruchomością, -     nie angażowali i nie będą angażować pośredników w obrocie nieruchomościami, -     nie zawierali i nie będą zawierać żadnych umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami, -     nie udzielali jakichkolwiek pełnomocnictw osobom trzecim do dokonywania czynności związanych z nieruchomością z wyjątkiem wspomnianego Pana (…), który jednorazowo dostarczył dokumenty w imieniu Wnioskodawcy. Nie będzie już udzielane żadne pełnomocnictwo osobom trzecim do dokonywania czynności związanych z nieruchomością. Pytanie Czy w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego należy uznać, iż Wnioskodawca, zawierając umowę sprzedaży, będzie rozporządzał majątkiem prywatnym, a tym samym nie będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU, co w konsekwencji spowoduje, że sprzedaż nieruchomości opisanej we wniosku nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT? Pana stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, zawierając umowę sprzedaży, będzie On rozporządzać majątkiem prywatnym, a tym samym nie będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU, co w konsekwencji spowoduje, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 VATU, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 VATU, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Nieruchomości gruntowe, zgodnie z art. 2 pkt 6 VATU, stanowią towary, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów. Jednakże nie każda dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Warunkiem koniecznym jest, aby czynność została wykonana przez podmiot działający w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 VATU. Według art. 15 ust. 1 VATU, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 VATU, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przy czym podkreślenia wymaga, że aby dana sprzedaż podlegała opodatkowaniu VAT powinna być dokonana przez osobę, która w ramach tej transakcji występuje jako podatnik VAT. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) zostało zaprezentowane stanowisko, zgodnie z którym sam fakt dokonania czynności przez podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT nie oznacza, że czynność ta podlega opodatkowaniu VAT, możliwe jest bowiem, że w danej transakcji podmiot ten nie występuje w roli podatnika VAT (wyrok TSUE z 4 października 1995 r. C-291/92, Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). W konsekwencji to, że w transakcji uczestniczy podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, nie jest wystarczające do uznania, że w tym konkretnym przypadku występuje on właśnie w roli podatnika VAT. Do oceny, czy w danej transakcji sprzedawca działek występuje jako podatnik VAT, istotne są okoliczności i warunki, w jakich dochodzi do transakcji potencjalnie podlegającej opodatkowaniu. W wyroku NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 1589/18, Sąd stwierdził, że: „Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną) czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność «handlową» wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności”. Kluczowe znaczenie dla oceny charakteru planowanej transakcji ma orzecznictwo TSUE, w szczególności wyrok z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 (Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów) oraz C-181/10 (Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie). W powołanym wyroku TSUE stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Trybunał podkreślił jednoznacznie, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. TSUE wyraźnie wskazał, że: „Okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego”. Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 z późn. zm.). Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki, wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Poglądy wyrażone przez TSUE zostały konsekwentnie potwierdzone w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 2198/21, NSA jednoznacznie stwierdził, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną. Sąd podkreślił, że na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z nich. NSA w przywołanym wyroku wyraźnie wskazał, że za działania nie wykraczające poza zarząd majątkiem prywatnym należy uznać sytuacje, w których podatnik nie podejmował działań charakteryzujących profesjonalistę działającego na rynku obrotu nieruchomościami, nie wykonał czynności mających na celu uzbrojenie gruntu, ogrodzenie wydzielonych działek, wyposażenie ich w media lub przyłącza do mediów. Sąd podkreślił, że za tego typu działania nie można również uznać okoliczności, że zamiar sprzedaży działek został uzewnętrzniony w lokalnej telewizji, gdyż poszukiwanie nabywcy nieruchomości poprzez zamieszczenie ogłoszeń nie jest działaniem wyróżniającym podmioty prowadzące działalność gospodarczą. NSA zaznaczył, że: „Aby coś sprzedać i znaleźć kupca, każdy sprzedający musi w jakiś sposób wyrazić wolę sprzedaży i takiego kupca znaleźć”. W świetle przywołanych regulacji prawnych oraz orzecznictwa sądów europejskich i polskich należy stwierdzić, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających na uznanie, że planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż działek będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami można uznać jedynie takie zachowania, które charakteryzują się ciągiem aktywnych działań typowych dla profesjonalnych podmiotów działających na tym rynku, takich jak deweloperzy czy przedsiębiorcy zajmujący się zawodowo handlem nieruchomościami. W przypadku Wnioskodawcy nie podjęto żadnych takich działań. Całkowity brak powyższych działań jednoznacznie wskazuje, że Wnioskodawca nie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych deweloperów czy przedsiębiorców zajmujących się obrotem nieruchomościami. Nieruchomość została nabyta bez zamiaru odsprzedaży na podstawie dziedziczenia i od momentu nabycia do dnia dzisiejszego nieruchomość nie była w żaden sposób wykorzystywana do celów zarobkowych. Nie była uprawiana, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani żadnej innej formy odpłatnego udostępniania osobom trzecim. Jak wynika z orzecznictwa TSUE oraz polskich sądów administracyjnych, sam fakt dokonania podziału gruntu na mniejsze działki nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej. W wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 TSUE wyraźnie stwierdził, że okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Istotne jest również, że wszystkie koszty związane z podziałem geodezyjnym zostały poniesione przez Wnioskodawcę osobiście, bez jakiegokolwiek udziału finansowego potencjalnych nabywców. Świadczy to jednoznacznie o tym, że podział był elementem prywatnego zarządzania majątkiem, a nie współpracy z przyszłymi nabywcami. Planowana sprzedaż wszystkich działek na rzecz jednego nabywcy w ramach jednej umowy sprzedaży ma charakter jednorazowej transakcji. Nie stanowi ona elementu ciągłej działalności handlowej ani nie przybiera formy zorganizowanej. Należy podkreślić, że transakcja obejmie zbycie wszystkich działek powstałych z podziału działki nr 1 na rzecz jednego nabywcy w ramach jednej umowy sprzedaży. Świadczy to o jednorazowym charakterze transakcji, która nie stanowi elementu ciągłej, powtarzalnej działalności handlowej. Działalność gospodarcza, w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU, charakteryzuje się cechami ciągłości i wykorzystywania majątku w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W przypadku Wnioskodawcy żadna z tych cech nie występuje. Sama jednorazowa sprzedaż majątku osobistego, nawet jeśli przynosi zysk, nie może być uznana za działalność gospodarczą, jeżeli nie towarzyszy jej profesjonalna organizacja i aktywność typowa dla przedsiębiorców. Jak podkreślał TSUE, całość elementów takich jak liczba transakcji, zakres sprzedaży, długość okresu, w jakim transakcje następowały, oraz wysokość osiągniętych przychodów może odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. W ramach planowanej transakcji Wnioskodawca nie udzielał ani nie zamierza udzielać jakichkolwiek pełnomocnictw nabywcy do podejmowania czynności związanych z nieruchomością, takich jak występowanie o wydanie decyzji administracyjnych, pozwoleń na budowę, uzbrojenie terenu czy innych działań inwestycyjnych. Okoliczność ta wyraźnie odróżnia sytuację Wnioskodawcy od przypadków, w których sprzedający angażuje nabywcę w proces przygotowania nieruchomości do sprzedaży, co mogłoby wskazywać na współdziałanie w ramach przedsięwzięcia o charakterze gospodarczym. Wnioskodawca nie zawierał również umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami, nie angażował pośredników w obrocie nieruchomościami, nie prowadził negocjacji z wieloma potencjalnymi nabywcami. Otrzymał ofertę od jednego nabywcy zainteresowanego zakupem całości nieruchomości i podjął decyzję o jej przyjęciu, co stanowi typowe zachowanie właściciela zarządzającego majątkiem prywatnym. Brak jakiegokolwiek wykorzystywania nieruchomości do celów zarobkowych przez cały okres posiadania jednoznacznie wskazuje, że majątek ten stanowił wyłącznie własność prywatną, przeznaczoną do realizacji celów rodzinnych, a nie składnik majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Okoliczność ta pozostaje w pełnej zgodności z orzecznictwem TSUE, które wyraźnie wskazuje, że za podatnika VAT można uznać jedynie osobę, która wykorzystuje majątek w sposób ciągły dla celów zarobkowych, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez profesjonalnych przedsiębiorców. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny i nigdy nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. W przeszłości Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży innych nieruchomości w okolicznościach, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej. Planowana transakcja ma przy tym jednorazowy, incydentalny charakter. Reasumując, planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału działki nr 1 nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ: 1)  Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU; 2)  Wnioskodawca nie podejmował żadnych aktywnych działań typowych dla profesjonalnych podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami, takich jak uzbrojenie terenu, budowa infrastruktury, działania marketingowe, angażowanie pośredników, zawieranie licznych umów przedwstępnych; 3)  wszystkie koszty podziału działki zostały poniesione przez Wnioskodawcę z własnych środków, bez udziału finansowego potencjalnych nabywców; 4)  sprzedaż ma charakter jednorazowy i wynika ze zmiany planów życiowych oraz otrzymania korzystnej oferty od jednego nabywcy; nie stanowi elementu ciągłej, powtarzalnej działalności handlowej; 5)  Wnioskodawca nie wykorzystywał nieruchomości w sposób ciągły dla celów zarobkowych – przez cały okres posiadania nieruchomość pozostawała niezagospodarowana i nie generowała żadnych przychodów; 6)  w ramach planowanej transakcji Wnioskodawca nie udzielał ani nie zamierza udzielać jakichkolwiek pełnomocnictw nabywcy do dokonywania czynności związanych z nieruchomością; 7)  całokształt okoliczności wskazuje jednoznacznie, że planowana transakcja stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie działalność gospodarczą wymagającą opodatkowania podatkiem VAT. Ponadto, w interpretacji z 31 października 2025 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.609.2025.1.KFK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że planowany podział gruntu na działki budowlane, poprzedzający sprzedaż, nie pozwala na uznanie, że planowana sprzedaż nastąpi w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT: „W okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, brak jest przesłanek świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie planowanej sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału działek nr 1, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęli Państwo takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Państwa należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając działki powstałe w wyniku podziału działek nr 1 skorzystają Państwo z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełnią Państwo przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpią Państwo w roli podatników podatku od towarów i usług prowadzących działalność gospodarczą – w stosunku do tych transakcji. W konsekwencji, sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału działek nr 1 nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”. Podsumowując, przedstawione stanowisko Wnioskodawcy jest w zgodne z utrwalonym orzecznictwem TSUE, polskich sądów administracyjnych oraz praktyką organów podatkowych wyrażoną w interpretacjach indywidualnych. W ramach planowanej transakcji sprzedaży Wnioskodawca nie wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 VATU. Planowana transakcja stanowić będzie zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE: Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: a) określone udziały w nieruchomości; b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości; c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności. Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny: Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny: Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu. Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Według art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że: Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego. Jak stanowi ust. 3 ww. artykułu: Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie. Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot, sprzedając grunt, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem, w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy zbywca, w celu dokonania tej sprzedaży, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem ustalić, czy w analizowanej sprawie, w odniesieniu do planowanej sprzedaży posiadanych udziałów w działkach powstałych z podziału działki nr 1 będzie Pan spełniał przesłanki do uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług. Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w związku z planowaną sprzedażą udziałów w działkach powstałych z podziału działki nr 1, podejmował Pan działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w 2023 r., na podstawie dziedziczenia po zmarłym ojcu, nabył Pan udział w nieruchomości złożonej z działki nr 1. Nieruchomość, od chwili nabycia przez Pana rodziców do chwili obecnej, nie była wykorzystywana w żadnej działalności gospodarczej, w tym w działalności rolniczej. Nie była również uprawiana, dzierżawiona ani wynajmowana osobom trzecim. W celu wyjścia ze współwłasności i upłynnienia majątku spadkowego wraz z pozostałymi współwłaścicielami postanowił Pan o dokonaniu podziału działki nr 1 na mniejsze i ich sprzedaży. Architekt działający w Pana imieniu złożył do wójta Gminy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 1. W 2025 r., po rozpatrzeniu Pana wniosku, wójt Gminy wydał decyzję o warunkach zabudowy, ustalającą warunki zabudowy dla całej działki nr 1. Następnie, wraz z pozostałymi współwłaścicielami złożył Pan do Wójta Gminy wniosek o zatwierdzenie podziału działki nr 1. W 2025r. wójt zatwierdził podział działki nr 1 na działki o numerach: 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18. Działki nr 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18 zostały wydzielone pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, natomiast działka nr 10 pod drogę wewnętrzną. W dalszej kolejności wystąpił Pan osobiście z wnioskiem do Wójta Gminy o wydanie warunków zabudowy dla działek o numerach 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18. W 2026 r. wójt Gminy wydał decyzje ustalające warunki zabudowy dla poszczególnych działek powstałych z podziału działki nr 1. Podział geodezyjny został sfinansowany wyłącznie z Pana środków własnych, koszty związane z podziałem poniósł Pan we własnym zakresie, bez udziału finansowego jakichkolwiek osób trzecich. Otrzymał Pan ofertę zakupu wszystkich działek powstałych z podziału od jednego nabywcy. W związku z korzystnymi warunkami finansowymi tej transakcji, wraz z pozostałymi współwłaścicielami podjął Pan decyzję o sprzedaży całej nieruchomości. Transakcja obejmie zbycie wszystkich działek powstałych z podziału działki nr 1 na rzecz jednego nabywcy, w ramach jednej umowy sprzedaży. W okresie od nabycia nieruchomości do momentu planowanej sprzedaży, zarówno Pan, jak i pozostali współwłaściciele, nie dokonywali i nie planują dokonywać następujących czynności: -     uzbrojenia terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej), -     budowy żadnej infrastruktury technicznej, -     grodzenia działek, -     występowania o wydanie pozwolenia na budowę, -     prowadzenia działań marketingowych ani reklamowych związanych z nieruchomością, -     angażowania pośredników w obrocie nieruchomościami, -     zawierania umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami, -     udzielania jakichkolwiek pełnomocnictw osobom trzecim do dokonywania czynności związanych z nieruchomością (z wyjątkiem architekta, który jednorazowo dostarczył dokumenty w Pana imieniu dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy dla pierwotnej działki), -     udzielania żadnych pełnomocnictw osobom trzecim do dokonywania czynności związanych z nieruchomością. Zarówno Pan, jak i pozostali współwłaściciele, nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, nie są również czynnymi podatnikami podatku VAT, nie byli nigdy zarejestrowani jako podatnicy VAT z tytułu jakichkolwiek czynności związanych z nieruchomościami. W przeszłości żaden ze współwłaścicieli nie dokonywał sprzedaży innych nieruchomości w okolicznościach, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Planowana sprzedaż działek jest jednorazową transakcją mającą na celu realizację prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym i upłynnienie nabytego spadku. Środki uzyskane ze sprzedaży zamierza Pan przeznaczyć na cele osobiste, niezwiązane z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Pana wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą posiadanych udziałów w działkach powstałych z podziału działki nr 1 nie będzie Pan działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i tym samym sprzedaż udziałów w działkach nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowych niezabudowanych) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy wskazać należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży udziałów w działkach powstałych z podziału działki nr 1 brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostaw wystąpi Pan w charakterze podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wskazał TSUE w powołanym wcześniej wyroku z 15 września 2011 r. – podział działki na mniejsze części nie jest przesłanką świadczącą o działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Należy również zaznaczyć, że podział nieruchomości wymaga spełnienia określonych warunków, o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399). Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami: Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. W myśl art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami: W przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1)   nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2)  jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podobnie należy spojrzeć na kwestię wydzielenia dróg wewnętrznych i przeanalizować ją w kontekście art. 93 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o gospodarce nieruchomościami: Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Należy zatem uznać, że wydzielenie drogi wewnętrznej w tej sytuacji nie jest aktywnością porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, lecz wymogiem warunkującym możliwość podziału nieruchomości. Odnosząc się natomiast do umocowania architekta do działania w Pana imieniu, na mocy którego architekt złożył do wójta Gminy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla pierwotnej działki, wskazać należy, że działanie to w żaden sposób nie prowadziło do podwyższenia atrakcyjności sprzedawanych działek i – jak Pan wskazał – miało na celu jednorazowe dostarczenie dokumentów w Pana imieniu. W okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, brak jest zatem przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie planowanej sprzedaży udziałów w działkach nr 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18 (wydzielonych z działki nr 1), która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że planowana sprzedaż ww. udziałów w działkach będzie wypełniała przesłanki działalności gospodarczej. W analizowanej sytuacji nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Pana będą należały do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Jak bowiem wskazał Pan w opisie sprawy: ·      udział w nieruchomości nabył Pan podstawie dziedziczenia po zmarłym ojcu, ·      nieruchomość, od chwili nabycia przez Pana rodziców do chwili obecnej, nie była wykorzystywana w żadnej działalności gospodarczej, w tym w działalności rolniczej (nie była również uprawiana), ·      nieruchomość nie była dzierżawiona ani wynajmowana osobom trzecim, ·      w odniesieniu do sprzedawanej nieruchomości nie były i nie będą dokonywane następujące czynności: uzbrojenie terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej), budowa infrastruktury technicznej, grodzenie działek, występowanie o wydanie pozwolenia na budowę, prowadzenie działań marketingowych/reklamowych związanych z nieruchomością, angażowanie pośredników w obrocie nieruchomościami, zawieranie umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami, udzielanie jakichkolwiek pełnomocnictw osobom trzecim do dokonywania czynności związanych z nieruchomością (z wyjątkiem architekta, który jednorazowo dostarczył dokumenty w Pana imieniu dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy dla pierwotnej działki), ·      nie jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT, ·      nigdy nie był Pan zarejestrowany jako podatnik VAT z tytułu jakichkolwiek czynności związanych z nieruchomościami, ·      nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, ·      w przeszłości nie dokonywał Pan sprzedaży innych nieruchomości w okolicznościach, które mogłyby wskazywać na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Zatem, dokonując sprzedaży udziałów w działkach nr 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18 (wydzielonych z działki nr 1), będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpi Pan w roli podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą – w stosunku do tych transakcji. W konsekwencji, planowana sprzedaż udziałów w działkach powstałych z podziału działki nr 1 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym, dokonując sprzedaży posiadanych udziałów w działkach wydzielonych z działki nr 1, będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. udziałów w działkach, a ich dostawy – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podsumowując, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane regulacje ustawy stwierdzam, że dokonując sprzedaży posiadanych udziałów w działkach nr 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 i 18, powstałych z podziału działki nr 1, nie będzie Pan działał w charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, planowana transakcja sprzedaży ww. udziałów w działach, które zostały wydzielone z działki nr 1, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. W związku z powyższym, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. Wydając niniejszą interpretację oparłem się w szczególności na informacjach, że: ·      nieruchomość nie była wykorzystywana w żadnej działalności gospodarczej, w tym w działalności rolniczej (nie była również uprawiana), ·      nieruchomość nie była dzierżawiona ani wynajmowana osobom trzecim, ·      w odniesieniu do sprzedawanej nieruchomości nie były i nie będą dokonywane następujące czynności: uzbrojenie terenu w jakiekolwiek media (przyłączenie do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazowej), budowa infrastruktury technicznej, grodzenie działek, występowanie o wydanie pozwolenia na budowę, prowadzenie działań marketingowych/reklamowych związanych z nieruchomością, angażowanie pośredników w obrocie nieruchomościami, zawieranie umów przedwstępnych z potencjalnymi nabywcami, udzielanie jakichkolwiek pełnomocnictw osobom trzecim do dokonywania czynności związanych z nieruchomością (z wyjątkiem architekta, który jednorazowo dostarczył dokumenty w Pana imieniu dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy dla pierwotnej działki), ·      nigdy nie był Pan zarejestrowany jako podatnik VAT z tytułu jakichkolwiek czynności związanych z nieruchomościami, ·      nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Wskazuję, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, wydana interpretacja dotyczy tylko Pana i nie wywołuje skutków podatkowych dla pozostałych współwłaścicieli działek. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.