0113-KDIPT1-2.4012.346.2026.2.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 8 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej ustalenia czy czynność przemieszczenie towarów na terytorium Włoch i ich wydania podmiotowi podszywającemu się pod kontrahenta stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT (pytanie nr 1 i nr 2) oraz czy ww. czynność podlega opodatkowaniu na terytorium RP jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, do której zastosowanie znajduje stawka podatku w wysokości 0% (pytanie nr 3). Uzupełnili go Państwo pismem z 22 maja 2026 r. (wpływ 1 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku) Wnioskodawca - spółka A sp. jawna nr NIP (…) jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny od dnia (…) 1998 r. Jednocześnie w związku z wykonywaniem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dostaw wewnątrzwspólnotowych spółka jest zarejestrowanym podatnikiem wewnątrzunijnym posiadającym nr identyfikacji podatkowej (…). Główny przedmiot działalności stanowi produkcja pozostałych wyrobów z tworzyw sztucznych (PKD 22.29.Z). Spółka jawna jest producentem wyrobów z tworzyw sztucznych, które jako jej produkty są oferowane na rynku hurtowym krajowym i zagranicznym. Spółka nie prowadzi sprzedaży detalicznej oferowanych wyrobów, a tym samym jej kontrahentami (odbiorcami produktów) są wyłącznie podmioty gospodarcze oferujące nabyte wyroby (produkty) spółki jawnej A sp. jawna w ramach swoich sieci sprzedażowych. Nabywcami produktów spółki są zarówno krajowe jak i zagraniczne podmioty gospodarcze. Stąd w zakresie swojej działalności spółka dokonuje zarówno dostaw krajowych, dostaw kwalifikowanych na gruncie regulacji ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U 2025 poz. 775) jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów oraz dostaw stanowiących eksport towarów. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz podejmowanymi działaniami mającymi na celu pozyskanie nowych rynków oraz nowych Kontrahentów spółka w każdym roku uczestniczy w szeregu targów międzynarodowych, na których prezentuje swoje wyroby. Uczestnictwo w takich wydarzeniach pozwala spółce na nawiązanie korzystnych kontraktów gospodarczych, które na przestrzeni lat doprowadziły do zawarcia kontraktów i pozyskania nowych rynków oraz nowych nabywców na produkty spółki. W wyniku uczestnictwa w targach międzynarodowych w (…) spółka prezentując swoje produkty nawiązała kontakt z osobą fizyczną prezentującą się jako przedstawiciel spółki B z siedzibą (...), tj. podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Włoch. W związku z zainteresowaniem przedstawiciela powołanej spółki jej ofertą oraz złożonym zamówieniem na zakup produktów spółki spółka dokonała weryfikacji kontrahenta za pomocą dostępnych jej źródeł. Odpowiednio spółka dokonała weryfikacji podmiotu pod kątem jego faktycznego istnienia, pod kątem jego rejestracji do podatku od wartości dodanej dla celów dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych, a także podjęła dodatkowe działania mające na celu zabezpieczenie przyszłych transakcji z nowym kontrahentem. Wśród tych działań wskazać należy na : -     zawarcie umowy ubezpieczenia należności wynikających z transakcji dokonywanej pomiędzy spółką (Wnioskodawcą) a dłużnikiem B. z towarzystwem ubezpieczeniowym (...). Przedmiotowe zamówienie objęte zostało polisą nr (…). -     zorganizowanie transportu towaru przez Wnioskodawcę w celu zabezpieczenia dostarczanego towaru, tzn. zgodnie z ustalonymi warunkami transakcji Wnioskodawca organizował transport dostarczanych towarów. Rozwiązanie to polegające na zleceniu współpracującej ze spółką firmie transportowej wykonania transportu towarów zapewniało aspekt kontroli nad towarem w czasie jego transportu do odbiorcy, a nadto pozwalało na uzyskanie kompletnej i jednoznacznej dokumentacji przebiegu transportu. W wyniku tak ustalonych warunków transakcji, spółka Wnioskodawca dokonała na rzecz nabywcy, tj. wskazanej spółki B z siedzibą (...) dostaw stwierdzonych : 1.  fakturą (...) 2.  fakturą (...) 3.  fakturą (...). Stosownie do posiadanych a otrzymanych od przewoźnika dokumentów przewozowych (CMR), stanowiące przedmiot zamówienia towary zostały dostarczone do wskazanego przez kontrahenta miejsca przeznaczenia, a to B, (…). Dokumenty te potwierdzają odbiór dostarczonych towarów (pieczęć i parafka) osoby potwierdzającej otrzymanie towarów (pieczęć …). W związku z brakiem otrzymania płatności za dostarczone towary w ustalonym terminie zapłaty (30 dniowy termin płatności) spółka podjęła czynności mające na celu wyegzekwowanie swoich należności. W ramach tych działań zwróciła się do ubezpieczyciela opisanych transakcji, a to (...) o wypłatę ubezpieczonych należności. W wyniku podjętych przez ubezpieczyciela działań, w tym zwrócenia się do spółki B z siedzibą (...), okazało się, iż Wnioskodawca, a to spółka jawna A, stała się ofiarą oszustwa polegającego na kradzieży jej towarów przez podmiot podszywający się pod spółkę B z siedzibą (...). W konsekwencji powyższego o zaistniałej sytuacji zostały powiadomione właściwe organy ścigania. Mianowicie: -     spółka B z siedzibą (...) dokonała stosownego zgłoszenia do organów ścigania na terytorium Republiki Włoskiej o zaistniałym przestępstwie polegającym na podszywaniu się przez nieuprawniony podmiot pod tą spółkę i wykorzystywaniu jej danych w celu dokonania kradzieży towarów od zagranicznych kontrahentów, oraz -     spółka będąca wnioskodawcą, a to A spółka jawna, dokonała zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa (zarejestrowane przez …). Aktualnie właściwe organy ścigania w obu krajach prowadzą stosowne postępowania mające na celu ustalenie sprawcy zaistniałego przestępstwa, a w efekcie także odzyskania towarów, które w wyniku zaistniałego przestępstwa zostały przejęty przez jego sprawcę. Niemniej podmiot, będący sprawcą zaistniałego przestępstwa na ten moment jest nie ustalony, brak jest też informacji w zakresie miejsca przechowywania towarów, które stanowiły przedmiot przemieszczenia na terytorium Włoch w wyniku zaistniałego oszustwa. W piśmie z 22 maja 2026 r. na pytania Organu Wnioskodawca udzielił następujących odpowiedzi: 1)  Czy spółka B jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT UE? W odpowiedzi na powyższe pytanie wskazać należy, iż spółka B z siedzibą (…) Włochy jest zarejestrowanym podatnikiem VAT UE posiadającym numer NIP (...). 2)  Jakie dane dotyczące nabywcy widnieją na fakturach, o których mowa w opisie sprawy, tj. (...), (...), (...)? Na wskazanych fakturach widnieją dane nabywcy, w odniesieniu do którego Wnioskodawca działał w błędnym przeświadczeniu, iż dokonuje dostawy na jego rzecz tj. spółki B z siedzibą (…) Włochy wraz z podanym jej numerem NIP, pod którym jest ona zarejestrowana do czynności wewnątrzunijnych, tj. (...). 3)  Czy ww. faktury zawierają numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany spółce B? Tak, posiadają numer identyfikacji dla transakcji wewnątrzunijnych spółki B - (...). 4)  Czy ww. faktury dokumentujące transakcję, o której mowa we wniosku: a)  zostały przesłane i doręczone spółce B? b)  zostały przekazane wraz z wydanym towarem firmie transportowej, która miała przetransportować towar do zamawiającego? Faktury zostały przekazane wraz z wydanym towarem firmie transportowej oraz zostały przesłane na wskazany adres email przez osobę podającą się za przedstawiciela spółki B. 5)  Jaki towar był przedmiotem zamówienia? Przedmiot zamówienia stanowiły produkty Wnioskodawcy, to jest wykonywane przez Wnioskodawcę (…) z tworzywa sztucznego pakowane na paletach. 6)  Czy wywóz towaru, o którym mowa we wniosku, rozpoczął się na terytorium Polski? Jeżeli nie, to proszę wskazać na terytorium jakiego kraju? Wywóz towaru nastąpił z terytorium kraju, bezpośrednio z siedziby spółki w (…). 7)  W zakresie pytania - Czy posiadają Państwo dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że zamówienie zostało dostarczone spółce, na której rzecz zostały wystawione ww. faktury? W posiadaniu spółki znajdują się dokumenty przewozowe (CMR) dokumentujące dostawę i fakt dostarczenia towarów do nabywcy ujawnionego w treści wystawionych faktur. W dokumentach tych wskazano jako nabywcę spółkę B Wskazania wymaga, iż w zakresie: -     dostaw stwierdzonych fakturami (...), (...) - przewoźnik występujący w ramach tych dostaw dostarczył Wnioskodawcy podpisany przez odbierającego towar dokument CMR z pieczątką (…) (podpis nieczytelny). -     dostawy stwierdzonej fakturą (...) - przewoźnik występujący w ramach tej dostawy (inny przewoźnik niż realizujący transport na podstawie dostaw z dnia …. ) również dostarczył Wnioskodawcy podpisany przez odbierającego towar dokument CMR z pieczątką (…) (podpis nieczytelny). Podkreślenia zarazem wymaga, iż jak wynika z następnych ustaleń spółka będąca Wnioskodawcą stała się ofiarą przestępstwa, a osoby odbierające towar oraz działające w ramach tego odbioru podające się jako przedstawiciele B działały w ramach tego przestępstwa. 8)  Czy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonali Państwo transakcji, o której mowa we wniosku, posiadali Państwo dokumenty potwierdzające wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju? Tak, spółka posiadała dokumenty potwierdzające wywóz towarów oraz ich odbiór szczegółowo opisane w odpowiedzi na pytanie nr 7 w terminie do (…) 2025 r. Przy czym w związku z zaistnieniem opisanego przestępstwa w analizowanym przypadku trudno jest uznać, iż dokumenty te potwierdzały dostarczenie towarów do nabywcy. Towary poprzez oszustwo zostały przejęte w sposób nieuprawniony (kradzież) przez podmiot, który popełnił opisane we wniosku przestępstwo. 9)  W związku z informacją zawartą w opisie sprawy: W wyniku uczestnictwa w targach międzynarodowych w (…) spółka prezentując swoje produkty nawiązała kontakt z osobą fizyczną prezentującą się jako przedstawiciel spółki B z siedzibą (...) tj. podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Włoch. proszę wskazać w jaki sposób przedstawiciel spółki B złożył u Państwa zamówienie? Czy nastąpiło to bezpośrednio podczas targów, czy np. skontaktował się z Państwem drogą mailową, telefoniczną itd.? Zamiar współpracy wynikający z zaprezentowanej oferty Wnioskodawcy została nawiązana na wskazanych targach. Niemniej samo zamówienie nastąpiło w wyniku skierowanego do Wnioskodawcy zamówienia w formule mailowej. Również w tym miejscu podkreślić należy, iż osoba, która podawała się za przedstawiciela spółki B, która złożyła przedmiotowe zamówienie i kontaktowała się w tym zakresie z Wnioskodawcą w rzeczywistości w sposób nieuprawniony w ramach procederu przestępczego podawała się w sposób nieuprawniony za przedstawiciela tej spółki w celu dokonania kradzieży towarów. 10)  W związku z informacją zawartą we wniosku W związku z zainteresowaniem przedstawiciela powołanej spółki jej ofertą oraz złożonym zamówieniem na zakup produktów spółki spółka dokonała weryfikacji kontrahenta za pomocą dostępnych jej źródeł. Odpowiednio spółka dokonała weryfikacji podmiotu pod kątem jego faktycznego istnienia, pod kątem jego rejestracji do podatku od wartości dodanej dla celów dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych, a także podjęła dodatkowe działania mające na celu zabezpieczenie przyszłych transakcji z nowym kontrahentem. (...) proszę wskazać czy oprócz wskazanych wyżej czynności podjęli Państwo inne działania w celu sprawdzenia spółki bądź jej przedstawiciela (jeśli tak, to proszę wskazać jakie)? Spółka podjęła rutynowe przedstawione działania w zakresie dostępnych źródeł, które zostały opisane w treści pytania. Nadto spółka (Wnioskodawca) mając na celu zapewnienie kontroli nad opisanym towarem oraz chcąc zapewnić sobie pełną wiedzę o jego dostarczeniu na rzecz nabywcy zorganizowała transport do Włoch opisanego towaru zawierając stosowne umowy z polskim przedsiębiorstwem transportowym. Dodatkowo zwrócić uwagę należy, iż pewnej weryfikacji kontrahenta dla potrzeb przedmiotowej transakcji dokonało Towarzystwo Ubezpieczeniowe w związku z zawieraną umową ubezpieczenia należności z tytułu dokonywanej dostawy na rzecz spółki B Tutaj również niezasygnalizowane zostały jakiekolwiek wątpliwości. 11)  W związku z informacją zawartą w opisie sprawy: W związku z brakiem otrzymania płatności za dostarczone towary w ustalonym terminie zapłaty (30 dniowy termin płatności) spółka podjęła czynności mające na celu wyegzekwowanie swoich należności. W ramach tych działań zwróciła się do ubezpieczyciela opisanych transakcji, a to (...) o wypłatę ubezpieczonych należności (...) proszę wskazać jakie podjęli Państwo czynności mające na celu wyegzekwowanie należności? Czy, zanim zwrócili się Państwo do ubezpieczyciela, próbowali Państwo kontaktować się z osobą podającą się za przedstawiciela spółki B, która dokonała u Państwa zamówienia towaru? Tak, spółka próbowała się kontaktować telefonicznie oraz mailowo w celu wyegzekwowania należności. Warto też podkreślić, iż spółka działając w dobrej wierze w zakresie opisanych dostaw podjęła kroki i poniosła koszty ubezpieczenia swojej należności w związku z podjęciem współpracy ze spółką B działając w przeświadczeniu, że właśnie z tą spółką podejmuje współpracę i na jej rzecz dokonuje dostawy opisanych towarów. Nadto w związku z faktem ubezpieczenia przedmiotowych transakcji naturalnym działaniem spółki było wystąpienie do ubezpieczyciela w celu uzyskania stosownego odszkodowania. 12)  Czy podjęli Państwo działania w celu odzyskania towaru, będącego przedmiotem transakcji, o której mowa w opisie sprawy (jeżeli tak, proszę wskazać jakie)? Tak, Wnioskodawca dokonał zgłoszenia przestępstwa do polskich organów ścigania celem ustalenia sprawcy, a w efekcie odzyskania skradzionych towarów. Niezależnie od powyższego również na terytorium Republiki Włoch podjęte zostały przez właściwe organy ścigania czynności mające na celu ustalenia sprawcy zaistniałego przestępstwa, o czym Wnioskodawca został zawiadomiony. Odzyskanie towarów, które zostały skradzione spółce w wyniku zaistniałego procederu niewątpliwie w pierwszej kolejności wymaga ustalenia sprawcy przestępstwa. Trzeba podkreślić, iż Wnioskodawca nie ma tutaj prawnych innych możliwości niż uruchomienia jako ofiara przestępstwa określonych procedur przez organy ścigania, co zostało uczynione poprzez stosowne zawiadomienia. Pytania 1)  Czy na gruncie regulacji ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. 2025 poz. 775) zaistniałe w wyniku przestępstwa przemieszczenie towarów na terytorium Republiki Włoch należy taktować jako dostawę towarów, a zatem czynność podlegającą opodatkowaniu ? 2)  W przypadku uznania, iż zaistniałe w wyniku przestępstwa przemieszczenie towarów na terytorium Republiki Włoskiej stanowi jedną z czynności podlegających opodatkowaniu w obszarze regulacji ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. 2025 poz. 775 ), to czy czynność taka jest opodatkowana z uwagi na zawarte w treści regulacji art. 6 pkt 2 powołanej ustawy wyłączenie stosowania ustawy w odniesieniu do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy? 3)  W przypadku uznania, iż zaistniałe zdarzenie stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu na gruncie regulacji ustawy do której nie znajduje zastosowanie regulacja art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. (tj. Dz.U. 2025 poz. 775 ), to czy zaistniałe zdarzenie podlega opodatkowaniu na terytorium RP jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, do której zastosowanie znajduje stawka podatku w wysokości 0%, tj. stawka podatku wskazana w treści regulacji art. 42 ust. 1 powołanej ustawy? Państwa stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy: W zakresie pytania nr 1 - Czy na gruncie regulacji ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. 2025 poz. 775 ) zaistniałe w wyniku przestępstwa przemieszczenie towarów na terytorium Republiki Włoch należy taktować jako dostawę towarów, a zatem czynność podlegającą opodatkowaniu? Stosownie do treści regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. 2025 poz. 775 ), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podlegają następujące czynności: 1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)  eksport towarów; 3)  import towarów na terytorium kraju; 4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Niezależnie od powyższego, na gruncie regulacji ustawy o VAT istnieje także zasada, w ramach której opodatkowaniu podatkiem podlegają również towary w przypadku, o którym mowa w art. 14 ustawy o VAT (nie znajdującego zastosowania w analizowanej sprawie ). Konsekwencję powyższych regulacji stanowi zatem wniosek, w ramach którego na płaszczyźnie regulacji ustawy o VAT katalog czynności podlegających opodatkowaniu ma charakter katalogu zamkniętego, co z kolei zarazem prowadzi do wniosku, w myśl którego czynność, która nie może być uznana za żadną z wskazanych powyżej czynności podlegających opodatkowaniu nie może być uznana za czynność podlegającą opodatkowaniu. Nadto w kontekście analizowanego zagadnienia istotna jest także regulacja art. 6 ustawy o VAT, który stanowi, iż przepisów ustawy nie stosuje się do : 1)  transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa; 2)  czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Przenosząc powyższą analizę na grunt stanu faktycznego stanowiącego przedmiot niniejszego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w pierwszej kolejności należy dokonać ustalenia znaczenia pojęcia dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Odpowiednio, w świetle regulacji art. 7 ust. 1 ustawy o VAT zdefiniowane zostało pojęcie dostawy towarów o której mowa w treści art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Mianowicie za taką uznaje się co do zasady przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolej w myśl dyspozycji art. 13 ust 1 ustawy o VAT zdefiniowane zostało znaczenie pojęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jako jednej z czynności podlegających opodatkowaniu o której mowa w treści regulacji art. 5 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. W rozumieniu tej regulacji, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem regulacji szczególnych, o których mowa w treści art. 13 ust. 2-8 tej ustawy. Zarazem jednak, w kontekście kwalifikacji czynności jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zauważyć także należy, iż regulacje ustawy o VAT przewidują katalog warunków dodatkowych, których dochowanie skutkuje uznaniem, iż w konkretnej sytuacji doszło do czynności identyfikowanej na gruncie regulacji ustawy o VAT jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Mianowicie: w świetle dyspozycji art. 13 ust. 2 ustawy o VAT (przepis art. 13 ust. 1 definiujący pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów) stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Jednocześnie regulacja art. 13 ust. 3 ustawy o VAT ustala, iż za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika (z wyłączeniem przypadków wskazanych w treści regulacji art. 13 ust. 4 ustawy o VAT). Na gruncie rozpatrywanego zagadnienia , w aspekcie identyfikacji zaistniałego zdarzenia, w którym spółka jako podatnik podatku VAT stała się ofiarą oszustwa, w wyniku którego doszło do wyłudzenia (kradzieży) towarów spółki kluczowym staje się zatem ustalenie czy zdarzenie takie może w ogóle być kwalifikowane jako jedna z czynności podlegających opodatkowaniu. W tym aspekcie punkt wyjścia winna stanowić analiza, czy zaistniałe zdarzenie może być postrzegane jako dostawa towarów w rozumieniu powołanych przepisów. Zarówno bowiem czynność wskazana w treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT (odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju), jak i czynność wskazana w treści art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów wymaga zaistnienia dostawy towarów w rozumieniu regulacji ustawy o VAT. Tą zaś jest (stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy) jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Powstaje zatem kluczowe pytanie, czy w sytuacji, w której podatnik stał się ofiarą oszustwa polegającego na wyłudzeniu (kradzieży) towaru zdarzenie takie na gruncie regulacji ustawy o VAT skutkuje zaistnieniem dostawy towaru, a zatem przeniesieniem prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W aspekcie analizy tego zagadnienia wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą zarówno Sądów Administracyjnych, jak i organów podatkowych przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel nie należy utożsamiać z przeniesieniem prawa własności w rozumieniu cywilistycznym. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel stanowi płaszczyznę ekonomiczną a nie cywilistyczną. Nie może to jednak oznaczać, iż każde wejście w faktyczne władztwo nad towarem (np. w wyniku przestępstwa) jest jednoznacznym z uznaniem, iż doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a zatem do dostawy towarów w rozumieniu regulacji art. 7 ust. 1 ustawy o VAT (art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE Dz.Urz.UE L 2006 Nr 347). W konsekwencji kluczowym staje się dokonanie analizy istotnych elementów zdarzenia dających podstawę dla uznania iż w konkretnej sytuacji doszło do dostawy towarów. W ocenie Wnioskodawcy uznanie iż mamy do czynienia z dostawą towarów wymaga łącznego zaistnienia poniższych warunków, a to : -     dokonania przez podatnika przeniesienia prawa do rozporządzania towarami na nabywcę oraz -     uzyskania przez nabywcę prawa do rozporządzania nabytym towarem jak właściciel. Analizując pierwszy z wymaganych warunków wskazać należy, iż z istoty przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel przez podatnika, któremu takie prawo przysługuje (nie można bowiem przenieść praw, których nie nabyto) wynika element woli podatnika której przejaw stanowić mogą: -     aktywność podatnika zmierzająca do przeniesienia prawa rozporządzania rzeczą na konkretny podmiot, albo -     zgoda (wola) podatnika (w tym tolerowanie) przeniesienia jego praw do rozporządzania rzeczą na konkretny podmiot. Nie sposób natomiast w kontekście powyższego uznać jakoby możliwym w ogóle było przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na nieokreślony i nieznany podatnikowi podmiot. Nadto nie sposób także uznać, iż wola przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na konkretny podmiot niejako obejmuje także inne podmioty, które podszywają się pod ten pierwszy podmiot lub dokonują wyłudzenia towaru wykorzystując wizerunek podmiotu, na rzecz którego podatnik chciał dokonać na określonych warunkach przeniesienia prawa do rozporządzania towarami. Przyjęcie poglądu przeciwnego skutkowałoby zatem uznaniem, iż każde, w tym nieuprawnione i następujące w wyniku przestępstwa wejście we władztwo nad rzeczą (towarem) stanowi o uznaniu, iż podatnik w obszarze regulacji ustawy o VAT dokonał, tj. wyraził aktywnie lub dorozumianie w tym milcząco wolę przeniesienia przysługujących mu praw do rozporządzania rzeczą (towarem). Z kolei w odniesieniu do drugiego z łącznie wymaganych elementów uznania danej czynności za dostawę na gruncie regulacji ustawy o VAT wskazać należy, iż ustawodawca wymaga literalnie, aby skutkiem przeniesienia prawa do dysponowania rzeczą było uzyskanie przez nabywcę praw do dysponowania rzeczą (towarem) jak właściciel. W tym aspekcie wskazać należy, na orzeczenie TSUE z dnia 8 lutego 1990 r. C-320/88 Staatssecretaris van Financien przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV (ECLI: ECLI:EU:C:1990:61), w którym wykazano że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem prawa własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie faktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości swobodnego dysponowania nią „jak właściciel”. Konsekwentnie uznać zatem należy, iż nie każde wejście w posiadanie towaru stanowi o przeniesieniu prawa do rozporządzania tym towarem jak właściciel. Kluczowym zatem w aspekcie tego warunku jest nabycie prawa do swobodnego ekonomicznego władztwa nad rzeczą przejawiającego się możliwością korzystania z tej rzeczy na warunkach na jakich z rzeczy (towaru) może korzystać właściciel. W konsekwencji - powstaje istotne pytanie czy za takie właścicielskie korzystanie z rzeczy można w rozumieniu regulacji art. 7 ust. 1 ustawy o VAT uznać sytuację, w której podmiot dysponuje faktycznie rzeczą (towarem) pozyskaną do swojego zasobu w wyniku przestępstwa, a nadto zarówno wobec tego podmiotu jak przedmiotu przestępstwa trwają czynności organów ścigania mające na celu ustalenie sprawcy przestępstwa, jak i odzyskanie bezprawnie przejętych towarów. Odpowiedź na to pytanie w ocenie Wnioskodawcy może być wyłącznie negatywna. Nadto, zauważenia także wymaga, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako czynność wskazana w treści regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z brzmieniem dyspozycji art. 7 ust. 1 tej ustawy podlega odpłatna dostawa towarów. A zatem istotnym wyznacznikiem dla ustalenia, iż w zaistniałej sytuacji zachodzi dostawa towarów jako jedna z czynności podlegających opodatkowaniu jest odpłatność dostawy, a zatem jej związek ze świadczeniem ekwiwalentnym. Na aspekt ten wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. I SA/Kr 1154/22 (orzeczenie nieprawomocne) w uzasadnieniu którego WSA w Krakowie odwołał się do orzecznictwa TSUE wskazując: „W orzecznictwie (patrz uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2012 r wydanego w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1123/12) podkreśla się, że przez dostawę towaru, o której mowa w art. 5 ust 1 u.p.t.u. rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 cyt. ustawy). Z powyższej definicji można wywnioskować, że aby doszło do dostawy towaru, po stronie dostawcy musi istnieć wola przekazania innemu podmiotowi władztwa nad rzeczą. Dlatego np. kradzież towaru nie może być uznana za odpłatną dostawę towarów. W przypadku kradzieży właściciel zostaje bowiem pozbawiony faktycznego władztwa nad rzeczą, przy czym nie pozbawia go to przysługujących mu praw do rzeczy. Fakt kradzieży nie zmienia więc tego, że wciąż ta sama osoba, tj. tylko właściciel może skutecznie przenosić prawo do rzeczy. W przypadku kradzieży nie następuje zatem konieczny dla uznania danej czynności za dostawę towaru element przejścia prawa do skutecznego rozporządzania rzeczą w ramach uprawnień właścicielskich. Konstruując definicję dostawy towarów ustawodawca posłużył się zwrotem „rozporządzanie towarem jak właściciel”, co wskazuje, że definicję tę należy rozumieć szerzej niż „przeniesienie własności” w rozumieniu prawa cywilnego, a więc przy klasyfikacji danego zdarzenia gospodarczego należy przeanalizować, czy doszło do przekazania szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad towarem w taki sposób, że nabywca może nią rozporządzać jak właściciel.” Podobny pogląd dominuje w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W szczególności w wyroku z dnia 14 lipca 2005 r., C- 435/03 podkreśla się, że kradzież towarów nie wiąże się z charakterystycznym dla odpłatnej dostawy towarów świadczeniem wzajemnym. Kradzież nie mieści się w pojęciu świadczenia wzajemnego, ponieważ z natury świadczenia tego typu wynika, iż dostawca w zamian za przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel oczekuje z drugiej strony wynagrodzenia. Jak wskazano wyżej, w przypadku kradzieży nie dochodzi po pierwsze do przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą. Skoro więc kradzież jest niezależna od woli i działań właściciela rzeczy, tym samym trudno więc mówić o wynagrodzeniu za świadczenie, do którego w istocie nie dochodzi. Po drugie osoba, która dokonuje kradzieży działa w zamiarze uzyskania władztwa nad rzeczą bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek obciążeń z tego tytułu, w tym świadczeń wzajemnych. Reasumując, w ocenie Spółki będącej Wnioskodawcą niniejszego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, nie sposób w analizowanej sprawie uznać, iż spółka jako podatnik czynny podatku VAT będąca ofiarą przestępstwa polegającego na przejęciu przez oszusta w wyniku zaistniałego zdarzenia jej towarów dokonała dostawy towarów w rozumieniu regulacji art. 7 ust. 1 ustawy o VAT (art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE Dz.Urz.UE L 2006 Nr 347 ). Konsekwentnie, w ocenie spółki będącej Wnioskodawcą, brak jest także podstaw dla uznania, iż spółka będąca ofiarą zaistniałego przestępstwa dokonała na rzecz nieznanego podmiotu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów , a zatem czynności wskazanej w treści regulacji art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, jako jednej z czynności podlegających opodatkowaniu. Odpowiednio, stosownie do brzemienia regulacji art. 13 ust. 1 ustawy o VAT - przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8 tej ustawy. Analiza powołanej regulacji prowadzi zatem do wniosku, w świetle którego, niezależnie od dodatkowych warunków, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jako jedna z czynności podlegających opodatkowaniu na płaszczyźnie regulacji ustawy o VAT stanowi wywóz towarów w wykonaniu czynności określonych w treści regulacji art. 7 powołanej ustawy, a zatem w wykonaniu dostawy towarów. Jak powyżej wykazano, w ocenie Wnioskodawcy brak jest podstaw dla uznania, iż wejście w posiadanie towaru w wyniku oszustwa, z uwagi na brak zaistnienia przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, stanowi na gruncie regulacji ustawy o VAT dostawę towarów. Zatem, konsekwentnie brak jest także podstaw dla uznania , iż w zaistniałej sytuacji doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Skoro bowiem czynność ta, jako jedna z czynności podlegających opodatkowaniu wymieniona w treści regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT stanowi wywóz towarów z terytorium kraju w wyniku dokonanej dostawy towarów, a w ocenie Wnioskodawcy, w analizowanej sytuacji z uwagi na powyższe stanowisko nie doszło do dostawy towarów, to brak jest podstaw dla uznania, iż zaistniałe zdarzenie stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów o której mowa w treści art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Na potwierdzenie powyższej kwalifikacji wskazać należy m.in. na wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.10.2024 r. sygn. I SA/Kr 665/24. Orzeczeniem tym WSA w Krakowie podniósł: „Należy bowiem zwrócić uwagę, że na skutek wprowadzenia w błąd co do podmiotu będącego kupującym towar, Spółka nie przeniosła prawa do rozporządzania towarem na podmiot francuski, znany na rynku i wiarygodny, lecz wydała towar oszustowi. Trudno w tej sytuacji uznać, że skarżąca Spółka przeniosła prawo do rozporządzania towarem. Ponadto z punktu widzenia systemu VAT istotne jest to, by adresat dostawy był znany. Nie można bowiem przenieść prawa do rozporządzania towarem na nieustaloną osobę (podmiot), gdyż wykracza to poza sferę woli podmiotu wykonującego dostawę, a ponadto uniemożliwia to kontrolę obrotu i rozliczeń podatkowych w systemie VAT (wyrok WSA w Krakowie z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1154/22; wyrok WSA w Łodzi z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 171/21; dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ skarżąca Spółka nie kwestionowała stanowiska Dyrektora KIS w tym zakresie Sąd nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji na tej podstawie”. Dodatkowo, niejako na marginesie wskazać należy zarazem, iż uznanie sytuacji w której podatnik VAT w wyniku przestępstwa oszustwa przekazuje nieświadomie towary sprawcy przestępstwa za dostawę towarów w rozumieniu regulacji ustawy o VAT godzi w zasadę pewności obrotu gospodarczego wynikającą z treści art. 2 Konstytucji RP, a nadto w ocenie Wnioskodawcy jest nieakceptowalne w demokratycznym państwie prawa. Kwalifikacja taka prowadziłaby bowiem do swoistego podatkowego sankcjonowania przestępstwa oszustwa, którego w pewnym podatkowym aspekcie beneficjentem poprzez wpływ z podatku VAT stawałby się Skarb Państwa. Pogląd taki znajduje oparcie m.in. w wyroku WSA w Łodzi z dnia 21-09-2023 r. sygn. I SA/Łd 553/23 w uzasadnieniu którego WSA podniósł: „Po wtóre, na tle opisanego stanu faktycznego podzielić należy poglądy judykatury, że nie do pomyślenia jest w demokratycznym państwie prawa przekonanie, że w wyniku przedmiotowej czynności przeniesiono prawo do rozporządzania towarem na rzecz oszusta. Zaakceptowanie tego oczywiście niezasadnego poglądu prowadziłoby wprost do uznania, że uprawnienie to można nabyć za pomocą czynu zabronionego, co jest nie do przyjęcia. Wykraczałoby to poza granice art. 2 Konstytucji RP i godziło w pewność obrotu gospodarczego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1154/22 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl)”. W zakresie pytania nr 2 - W przypadku uznania, iż zaistniałe w wyniku przestępstwa przemieszczenie towarów na terytorium Republiki Włoskiej stanowi jedną z czynności podlegających opodatkowaniu w obszarze regulacji ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. 2025 poz. 775), to czy czynność taka jest opodatkowaniu z uwagi na zawarte w treści regulacji art. 6 pkt 2 powołanej ustawy wyłączenie stosowania ustawy w odniesieniu do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy? W wypadku uznania, iż stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1 jest nieprawidłowe, a zatem jeżeli w ocenie organu interpretacyjnego w analizowanej sprawie zaistniała dostawa towarów na rzecz zagranicznego podmiotu (oszusta) koniecznym staje się dokonanie analizy regulacji art. 6 pkt 2 ustawy o VAT. Mianowicie treść tej regulacji wskazuje, iż przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Regulacja ta wyłącza zatem opodatkowanie w odniesieniu do zaistniałej czynności stanowiącej jedną z czynności podlegających opodatkowaniu (wskazanych w treści regulacji art. 5 ust. 1 ustawy o VAT) w sytuacji, w której czynność ta nie może stanowić przedmiotu prawnie skutecznej umowy w rozumieniu regulacji art. 6 pkt 2 ustawy o VAT. Jeżeli zatem na gruncie analizowanego zagadnienia, wbrew stanowisku Wnioskodawcy wyrażonemu w odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1 w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zachodzi zasadność kwalifikacji zaistniałego zdarzenia jako dostawa towarów albo wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, to koniecznym staje się dokonanie analizy wyłączenia stosowania ustawy o VAT na podstawie wskazanej regulacji art. 6 pkt 2 tej ustawy. Dokonując analizy tej regulacji zauważyć należy, iż wskazanym wyłączeniem objęte zostały takie czynności, które ze swojej istoty i w żadnych okolicznościach nie mogłyby in abstracto stanowić przedmiotu prawnie skutecznej umowy. W orzecznictwie zarówno Sądów Administracyjnych, jak i TSUE prezentowany jest pogląd , w którym podkreśla się , iż regulacje art. 6 pkt 2 należy interpretować w ten sposób, iż nie jest istotna nielegalność danej transakcji, lecz to jak dana transakcja rzutuje na konkurencyjność rynku. Z orzecznictwa Sądów Administracyjnych wynika bowiem, iż „Przepis ten należy interpretować z uwzględnieniem unormowań dyrektywy 2006/112/WE i orzecznictwa TSUE, a także NSA. Z Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm., dalej powoływana jako „dyrektywą 2006/112/WE”) - poprzednio Szósta Dyrektywa Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (...) - a także z orzecznictwa TSUE wynika, że dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie jest w zasadzie istotna nielegalność danej transakcji, lecz to, jak taka transakcja rzutuje na realizację zasady neutralności VAT, przede wszystkim w aspekcie konkurencyjności. Tylko wówczas, gdy nie jest możliwa jakakolwiek konkurencja między legalnym sektorem i sektorem nielegalnym, jak np. w przypadku handlu narkotykami, czy fałszywymi pieniędzmi, import lub dostawa takich towarów nie są w ogóle objęte systemem VAT (por. orzeczenie w sprawie C- 283/95 pomiędzy K. F., a F. D. ((...)), czy też w sprawie C-3/97 przeciwko J. C. i E. T. ((...)). Jeżeli natomiast istnieje legalny rynek obrotu danymi towarami lub usługami, nielegalny nimi obrót, który ma wpływ, z uwagi na konkurencyjność, na rynek legalny, nie może pozostawać poza obrotem komercyjnym i nie podlegać opodatkowaniu VAT (np. handel podrobionymi towarami występującymi w obrocie legalnym, nielegalne świadczenie usług mających odpowiedniki w usługach legalnych, a także handel towarami pochodzącymi z przestępstwa). Kiedy zatem przepis art. 6 pkt 2 VATU mówi o „czynnościach, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy” oznacza to, że norma ta dotyczy tego typu sytuacji, gdzie określona czynność in abstracto nie będzie mogła w żadnych okolicznościach faktycznych stać się przedmiotem prawnie skutecznej umowy”. Kierując się powyższą analizą, w ocenie Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie w wypadku kwalifikacji zaistniałego zdarzenia jako spełniającego warunki jego uznania za dostawę towarów zachodzą przesłanki dla uznania, iż kradzież opisanych towarów, do której doszło w wyniku oszustwa nie może zostać uznana za czynność, która może stanowić czynność będącą przedmiotem prawnie skutecznej umowy. W kontekście powyżej zaprezentowanej i opartej na orzecznictwie analizy stosowania regulacji art. 6 pkt 2 ustawy o VAT rozróżnić w ocenie Wnioskodawcy należy czynność samej kradzieży (przejęcia w wyniku oszustwa) towarów Wnioskodawcy od czynności późniejszego obrotu tymi towarami przez podmiot nieuprawniony (sprawcę przestępstwa). O ile bowiem bezspornym wydaje się, iż obrót towarami pochodzącymi z przestępstwa nie korzysta z wyłączenia z zakresu VAT, bowiem na rynku istnieje legalny obrót takimi towarami, to już kwalifikacji takiej nie sposób dokonać w odniesieniu do samej czynności kradzieży towarów. Nie można bowiem uznać, aby proceder przestępczy polegający np. na kradzieży czy oszustwie w celu przejęcia towarów (majątku) stanowił jakikolwiek element konkurencyjny w odniesieniu do legalnego obrotu. Podkreślenia wymaga, iż w analizowanej sprawie przedmiotem kwalifikacji na gruncie regulacji ustawy o VAT nie jest obrót kradzionymi towarami, a sama kradzież, przestępstwo oszustwa, które nie ma jakiegokolwiek odpowiednika na legalnym rynku, a tym samym nie może stanowić jakiegokolwiek elementu konkurencyjności dla legalnego rynku. W konsekwencji ewentualne uznanie wbrew stanowisku Wnioskodawcy, iż w przedmiotowej sprawie zaistniałe w wyniku przestępstwa przejęcie towarów Wnioskodawcy stanowi dostawę towarów winno prowadzić do wyłączenia takiej czynności zakresu opodatkowania VAT jako czynności, która nie może stanowić przedmiotu prawnie skutecznej umowy (zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy o VAT ). W zakresie pytania nr 3 - W przypadku uznania, iż zaistniałe zdarzenie stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu na gruncie regulacji ustawy do której nie znajduje zastosowanie regulacja art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. 2025 poz. 775), to czy zaistniałe zdarzenie podlega opodatkowaniu na terytorium RP jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, do której zastosowanie znajduje stawka podatku w wysokości 0%, tj. stawka podatku wskazana w treści regulacji art. 42 ust. 1 powołanej ustawy? Analizując przedmiotową kwestię należy w pierwszej kolejności wskazać, iż stosownie do treści regulacji art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT jedną z czynności podlegających opodatkowaniu stanowi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Odpowiednio, w świetle regulacji art. 13 ust. 1 powołanej ustawy - przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem regulacji art. 13 ust. 2-8 tej ustawy. Jednocześnie w kontekście analizowanego zdarzenia wskazać należy na brzmienie dyspozycji art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, która to regulacja określa warunki podmiotowe dostawy pozwalające na jej kwalifikację jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Mianowicie norma ta ustala, iż regulacja art. 13 ust. 1 znajduje zastosowanie pod warunkiem, iż nabywca towarów jest: 1)  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, 2)  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą. 4)  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Konsekwencję powyższych regulacji stanowi zatem wniosek w świetle którego warunkiem uznania określonej czynności za wewnątrzwspólnotowa dostawę towarów jest łączne zaistnienie: -     aspektu przedmiotowego polegającego na ustaleniu istnienia dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT w wyniku której następuje wywóz towarów stanowiących przedmiot tej dostawy z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego oraz -     aspektu podmiotowego polegającego na uwarunkowaniem kwalifikacji dostawy jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od ustawowo określonego statusu nabywcy. W odniesieniu do pierwszego z warunków, w ocenie Wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw pozwalających na uznanie, iż w analizowanej sprawie zaistniała dostawa towarów w rozumieniu regulacji art. 7 ustawy o VAT, a tym samym konsekwentnie brak jest podstaw dla uznania, iż przemieszczenie towarów na terytorium Republiki Włoskiej w wyniku zaistniałego oszustwa, a w efekcie że ich kradzież stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1 ). Niemniej jednak, z uwagi na ewentualny charakter pytania nr 3, którego analiza jest zasadna w sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie pytań 1 i 2, koniecznym staje się dokonanie analizy zaistnienia warunków podmiotowych pozwalających na ustalenie, iż analizowanej sprawie doszło wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jako jednej z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Odpowiednio, stosownie do treści regulacji art. 13 ust. 2 ustawy o VAT kwalifikacja dostawy, w wyniku której następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów wymaga spełnienia przez nabywcę określonych warunków podmiotowych. Oznacza to zatem a contrario, iż nie ma jakichkolwiek podstaw dla uznania dostawy, o której mowa w treści regulacji art. 13 ust. 1 ustawy o VAT jako, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, jeżeli nabywca towarów nie spełnia warunków podmiotowych ustalonych treścią art. 13 ust. 2 tej ustawy. Podkreślenia wymaga, iż regulacja art. 13 pkt 2 ustawy o VAT zawiera zamknięty katalog warunków podmiotowych, które spełnić winien nabywca, aby dana czynność mogła być kwalifikowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Oznacza to zatem, iż dostawa towarów na rzecz innego podmiotu niż wskazany w treści regulacji art. 13 pkt 2 ustawy o VAT nie może być kwalifikowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przenosząc zaistniały stan faktyczny na grunt wskazanych regulacji kluczowym staje się dokonanie rozstrzygnięcia, który podmiot w analizowanej sprawie należy uznać za nabywcę towarów Wnioskodawcy. Jeżeli bowiem uznać wbrew zaistniałemu i ujawnionemu już po czynnościach transportowych stanowi rzeczywistemu, iż Wnioskodawca dokonał dostawy na rzecz spółki, pod którą podszywał się sprawca przestępstwa, a to spółki B z siedzibą (...), to niewątpliwie warunki podmiotowe wynikające z treści regulacji art. 13 ust. 2 ustawy o VAT zostałyby dochowane. Konsekwentnie przyjmując taką kwalifikację, fakt posiadania numeru identyfikacji podatkowej, pod którym spółka ta jest zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium Republiki Włoch, a nadto fakt dostarczenia towarów pod wskazany adres na terytorium Włoch potwierdzony dokumentami transportowymi, który to adres na moment transportu w przeświadczenia Wnioskodawcy stanowił adres dostawy wskazany przez spółkę B z siedzibą (...) stanowią o zasadności zastosowania stawki podatku w wysokości 0%, tj. zgodnie z treścią regulacji art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Niemniej, skoro w zaistniałej sytuacji w związku z ujawnieniem już po fakcie dokonania czynności transportowych rzeczywistego stanu faktycznego, w ramach którego w posiadanie dostarczonych towarów wszedł podmiot trzeci, tj. sprawca przestępstwa oszustwa, to w ocenie Wnioskodawcy brak jest podstaw dla uznania, iż nabywcą towarów stanowiących przedmiot zaistniałego zdarzenia była spółka B z siedzibą (...). Zatem w wypadku dokonania kwalifikacji wbrew stanowisku Wnioskodawcy, iż w zaistniałej sytuacji doszło do czynności dostawy towarów, to zasadnym jest ustalenie nabywcy wg zaistniałego stanu rzeczywistego. Tym zaś jest nieustalony podmiot trzeci będący osobą fizyczną sprawca oszustwa. W konsekwencji kierując się literalną treścią regulacji art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, która wymaga dla uznania czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów aby nabywca towarów był: 1)  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, albo 2)  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; albo 3)  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą, albo 4)  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu, należy stwierdzić, iż brak jest podstaw aby niezidentyfikowaną osobę fizyczną (sprawca przestępstwa oszustwa i przywłaszczenia towarów Wnioskodawcy) uznać za którykolwiek z podmiotów wskazanych w treści regulacji art. 13 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym, skoro warunkiem uznania dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest kwalifikacja nabywcy do jednego z typów podmiotów wskazanych w treści regulacji art. 13 pkt 2 ustawy o VAT, to brak jest podstaw dla rozpoznania w analizowanej kwestii czynności wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Niewątpliwym jest bowiem, iż w analizowanej sprawie brak jest dochowanych warunków pozwalających na rozpoznanie na gruncie ustawy o VAT zaistnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w związku z opisanym zdarzeniem, w wyniku którego Wnioskodawca stał się ofiarą oszustwa w wyniku którego doszło do przemieszczenia towarów na terytorium Włoch. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają: 1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2)  eksport towarów; 3)  import towarów na terytorium kraju; 4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Według art. 2 pkt 1 ustawy: Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy: Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...). W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Według art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Z kolei według art. 13 ust. 1 ustawy: Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Natomiast, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy: Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1)  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2)  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3)  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4)  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy: Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7. Zatem, gdy następuje wywóz towarów z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w wyniku dokonania dostawy towarów na rzecz nabywcą, tj. przeniesienia na określony podmiot prawa do dysponowania wywożonym towarem jak właściciel, co do zasady, zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy: Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Jednocześnie ustawodawca przewidział możliwość wyłączenia stosowania przepisów ustawy. Z art. 6 pkt 2 ustawy wynika bowiem, że: Przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny oraz zarejestrowanym podatnikiem wewnątrzunijnym. Są Państwo producentem wyrobów z tworzyw sztucznych, które są oferowane na rynku hurtowym krajowym i zagranicznym. Państwa kontrahentami są wyłącznie podmioty gospodarcze zarówno krajowe, jak i zagraniczne, oferujące nabyte wyroby (produkty) w ramach swoich sieci sprzedażowych. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz podejmowanymi działaniami mającymi na celu pozyskanie nowych rynków oraz nowych Kontrahentów w każdym roku uczestniczą Państwo w szeregu targów międzynarodowych, na których prezentują swoje wyroby. W wyniku uczestnictwa w targach międzynarodowych w (…) nawiązali Państwo kontakt z osobą fizyczną prezentującą się jako przedstawiciel spółki B z siedzibą na terytorium Włoch. W związku z zainteresowaniem przedstawiciela ww. spółki Państwa ofertą oraz złożonym zamówieniem na zakup produktów dokonali Państwo weryfikacji kontrahenta za pomocą dostępnych źródeł pod kątem jego faktycznego istnienia, pod kątem jego rejestracji do podatku od wartości dodanej dla celów dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych, a także podjęli Państwo dodatkowe działania mające na celu zabezpieczenie przyszłych transakcji z nowym kontrahentem, tj. zawarli Państwo umowę ubezpieczenia należności wynikających z transakcji dokonywanej pomiędzy Państwem a kontrahentem oraz zorganizowali transport towaru. Dokonali Państwo na rzecz nabywcy, tj. spółki B dostaw stwierdzonych 2 fakturami z dnia (…) oraz fakturą z dnia (…). Na wskazanych fakturach widnieją dane spółki B wraz z podanym jej numerem NIP, pod którym jest ona zarejestrowana do czynności wewnątrzunijnych. Faktury zostały przekazane wraz z wydanym towarem firmie transportowej oraz zostały przesłane na wskazany adres email przez osobę podającą się za przedstawiciela spółki B Stosownie do posiadanych a otrzymanych od przewoźnika dokumentów przewozowych (CMR), stanowiące przedmiot zamówienia towary zostały dostarczone do wskazanego przez kontrahenta miejsca przeznaczenia. Dokumenty te potwierdzają odbiór dostarczonych towarów (pieczęć i parafka) osoby potwierdzającej otrzymanie towarów. W związku z brakiem otrzymania płatności za dostarczone towary w ustalonym terminie zapłaty podjęli Państwo czynności mające na celu wyegzekwowanie swoich należności, tj. zwrócili się Państwo do ubezpieczyciela opisanych transakcji o wypłatę ubezpieczonych należności. W wyniku podjętych przez ubezpieczyciela działań okazało się, iż stali się Państwo ofiarą oszustwa. W konsekwencji powyższego o zaistniałej sytuacji zostały powiadomione właściwe organy ścigania w Polsce i na terytorium Włoch. Jak wynika z powołanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Również w świetle art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1, z późn. zm.), dalej zwana Dyrektywą 112, dostawa towarów oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że nie należy utożsamiać prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel z przeniesieniem własności w świetle przepisów prawa cywilnego. Użyte w art. 7 ust. 1 ustawy i art. 14 ust. 1 Dyrektywy 112 pojęcie przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel nie jest tożsame z przeniesieniem własności w rozumieniu prawa cywilnego, gdyż obejmuje również przypadki, gdy doszło do przekazania szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad rzeczą, skutkiem czego można nią dysponować jak właściciel, mimo że nie miało miejsca prawne przejście własności na nabywcę. W orzecznictwie i praktyce Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojawił się w tym kontekście termin „własność ekonomiczna”. W wyroku z dnia 8 lutego 1990 r., C-320/88 w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV, Trybunał stwierdził, że dostawa towarów w rozumieniu podatkowym nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Wskazał, że „własność ekonomiczna” to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy. Innymi słowy przejście własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. Tym samym definicja dostawy towarów obejmuje również sytuacje, gdy bez przeniesienia prawa własności następuje przejęcie władztwa ekonomicznego nad rzeczą. Istotne w tej mierze jest faktyczne dysponowanie towarem, a nie tytuł prawny do niego. A zatem fizycznie przemieszczenie (dostarczenie) towaru co do zasady wyczerpuje pojęcie dostawy w rozumieniu VAT. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy na nabywcę nie zostanie przeniesione prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, to znaczy gdy jest on w jakiś sposób ograniczony w swobodzie dysponowania towarem. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Dlatego w orzecznictwie krajowym przyjmuje się, że dla zakwalifikowania transakcji jako dostawy towaru znaczenie ma przede wszystkim ekonomiczna strona transakcji, a więc przeniesienie, lub jego brak, ekonomicznego władztwa nad rzeczą (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 883/14 oraz z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 417/16). Z ww. art. 6 pkt 2 ustawy wynika, że przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Brzmienie tego przepisu należy odczytywać w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym istotne jest czy czynność doprowadziła do możliwości korzystania z przedmiotu dostawy, który może podlegać legalnemu obrotowi i mieć wpływ na konkurencyjność. Istota przepisu art. 6 pkt 2 ustawy sprowadza się do tego, że wyłącza on z opodatkowania czynności, które są uznawane za nielegalne w obrocie prawnym i to jeszcze tylko wówczas, gdy czynności te nie mają wpływu na konkurencyjność. Jednocześnie TSUE dopuszcza w swoich orzeczeniach, że opodatkowanie powinno obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne z prawem, jednakże mogłyby one być dokonane jako legalne (por. wyrok TSUE w sprawie C-455/98 z dnia 29 czerwca 2000 r., Tullihallitus przeciwko Kaupo Salumets i innym, wyrok TSUE w sprawie C-289/86 z dnia 5 lipca 1988 r., Vereniging Happy Family Rustenburgerstat przeciwko Inspecteur der Omzetbelasing). Jak wynika z uzasadnień przywołanych orzeczeń, TSUE wywiódł zasadę opodatkowania tych czynności z zasady neutralności podatku oraz z zasady unikania jakichkolwiek zakłóceń konkurencji. W ocenie TSUE w przypadku tych czynności nie można wprowadzać zasadniczego rozróżnienia pomiędzy czynnościami zgodnymi i niezgodnymi z prawem. Opodatkowanie powinno zatem obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne z prawem, jednakże mogłyby być dokonane jako legalne. W przypadku towarów i usług, które mogą być przedmiotem normalnego obrotu i wykonywanej działalności gospodarczej, nieobjęcie opodatkowaniem czynności zabronionych i sprzecznych z prawem prowadziłoby do znacznego zakłócenia konkurencji. Podmioty, które dokonywały dostaw i odpłatnego świadczenia usług, jako transakcji sprzecznych z prawem, znajdowałyby się w znacznie lepszej sytuacji od podmiotów legalnie wykonujących swoje usługi. Ich towary i usługi – nieobciążone VAT – byłyby pod względem ceny bardziej atrakcyjne dla konsumentów. Okoliczności sprawy wskazują, że nie otrzymali Państwo zapłaty za wysłany towar. Należy jednak zauważyć, że przepisy z zakresu podatku VAT nie uzależniają opodatkowania czynności od dokonania zapłaty. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że założeniem ww. transakcji była jej odpłatność. W analizowanym przypadku sama dostawa towaru, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, faktycznie miała miejsce i została udokumentowana fakturą. Nabycie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel zmaterializowało się w momencie, kiedy towar został przez Państwa dostarczony pod wskazany adres. Faktury dokumentujące dostawę zostały przekazane wraz z wydanym towarem firmie transportowej oraz zostały przesłane na wskazany adres email przez osobę podającą się za przedstawiciela spółki B. Zatem w okolicznościach sprawy miała miejsce dostawa towaru, o której mówi w art. 5 ust. 1 ustawy, bowiem doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy). Dopiero po dokonaniu transakcji i wywiezieniu towaru poza terytorium kraju, w wyniku działań ubezpieczyciela okazało się, że padli Państwo ofiarą oszustwa. Natomiast zdarzenie gospodarcze, jakim jest dostawa towarów, faktycznie zaistniało. Realizując opisaną dostawę nie dokonali Państwo czynności niepożądanej z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego. W sytuacji wyłudzenia towaru dochodzi do wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, której nie można utożsamiać z kradzieżą (wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VIII SA/Wa 351/18). Tym samym dokonanej transakcji nie można uznać za czynność niebędącą przedmiotem prawnie skutecznej umowy. W konsekwencji, opisana przez Państwa sytuacja będąca przedmiotem wniosku spełnia warunki do uznania jej za czynność opodatkowaną podatkiem VAT, ponieważ w ramach prowadzonej przez Państwa działalności dokonali Państwo dostawy towarów, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, bowiem z okoliczności wynika, że została zrealizowana dostawa towarów, w ramach której nastąpił wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przy czym bez znaczenia pozostaje fakt, że dostawa nastąpiła na rzecz innego podmiotu niż wskazuje na to zamówienie. W rozpatrywanej sprawie miała miejsce dostawa towarów jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z opisu sprawy wynika, że wysłany towar został dostarczony do wskazanego miejsca na terytorium Włoch, co zostało potwierdzone, a Państwo wystawili i przesłali faktury dokumentujące sprzedaż. Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie została zrealizowana dostawa towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy na rzecz podmiotu innego niż ten, na który zostały wystawione faktury. Przy tym, w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów na terytorium państwa członkowskiego UE inne niż terytorium kraju. Zatem doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy: W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy: Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: 1)  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi; 2)  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; 3)  podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Według art. 42 ust. 1a ustawy: Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli: 1)  podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub 2)  złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8 – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego. W myśl art. 42 ust. 3 ustawy: Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1)  dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2)  (uchylony) 3)  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku 4)  (uchylony) – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Natomiast w świetle art. 42 ust. 11 ustawy: W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1)  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2)  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3)  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4)  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że nie mogą Państwo zastosować stawki podatku VAT w wysokości 0% względem dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Wskazać należy, że istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, co do zasady, jest opodatkowania stawką VAT 0%. Natomiast w państwie nabywcy dostawa podlega opodatkowaniu według stawki podatku obowiązującej w tym państwie. Taki sposób opodatkowania transakcji ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Z powołanych przepisów wynika, że aby wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlegała opodatkowaniu według stawki podatku VAT w wysokości 0% muszą być spełnione warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, tj. nabywca towarów powinien posiadać i podać sprzedawcy właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej (art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy). Natomiast dostawca przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, powinien posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jednocześnie, dostawca składając deklarację podatkową, w której wykazuje wewnątrzwspólnotową dostawę towarów powinien być zarejestrowany jako podatnik VAT UE (art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy). Co istotne warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, muszą być spełnione łącznie. Spełnienie tych warunków ma zagwarantować, że nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego przemieszczenie na terytorium innego państwa członkowskiego oraz, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i tam faktycznie opodatkowana. Z wniosku wynika, że dokonali Państwo na rzecz spółki B dostawy towarów, co zostało udokumentowane fakturami. Towary zostały dostarczone do wskazanego przez kontrahenta miejsca przeznaczenia na terytorium Włoch, a na wystawionych fakturach została wskazana jako nabywca spółka B. Zamówienie zostało wysłane przez Państwa do zamawiającego za pośrednictwem firmy transportowej, co zostało udokumentowane listem przewozowym CMR. Dokumenty otrzymane od przewoźnika potwierdzają odbiór dostarczonych towarów (pieczęć i parafka) osoby potwierdzającej otrzymanie towarów (…). W związku z brakiem otrzymania płatności za dostarczone towary w ustalonym terminie zapłaty zwrócili się Państwo do ubezpieczyciela o wypłatę ubezpieczonych należności. W wyniku podjętych przez ubezpieczyciela działań, okazało się, iż stali się Państwo ofiarą oszustwa. Zatem, pomimo że w analizowanym przypadku doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, to nie można uznać, że są spełnione warunki uprawniające Państwa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%, wskazane w art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W analizowanym przypadku nabywca towarów (podmiot inny niż ten, na który wskazuje prowadzona korespondencja mailowa, a w konsekwencji wystawione przez Państwa faktury) nie podał Państwu swojego właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadanego mu przez właściwe państwo członkowskie, jak również nie można uznać, że posiadają Państwo dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy, wywiezione z terytorium kraju, zostały dostarczone do nabywcy towarów (podmiotu innego niż ten, na który wskazuje prowadzona korespondencja mailowa, a w konsekwencji wystawione przez Państwa faktury) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Odnosząc się do kwestii dotyczącej możliwości zastosowania stawki podatku VAT 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów udokumentowanej fakturami wystawionymi na rzecz spółki B, należy zatem uznać, że pomimo iż nastąpiło przemieszczenie towaru z Polski do innego państwa członkowskiego UE, to towar nie trafił do podmiotu, na rzecz którego zostały wystawione faktury. Powyższe skutkuje brakiem możliwości opodatkowania tej dostawy stawką podatku VAT w wysokości 0%. W konsekwencji, dokonana przez Państwa dostawa towarów podlega opodatkowaniu z zastosowaniem stawki podatku VAT właściwej dla sprzedawanych towarów na terytorium kraju. Podsumowując stwierdzić należy, że opisane w stanie faktycznym przemieszczenie towarów na terytorium Włoch i ich wydanie podmiotowi podszywającemu się pod kontrahenta stanowi dostawę towarów opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w kraju, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, którą należy potraktować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jednakże bez możliwości opodatkowania tej dostawy stawką podatku w wysokości 0%. Tym samym oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1, 2 i 3 uznałem je za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie poruszone we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Odnosząc się do przywołanych przez Państwa na potwierdzenie własnego stanowiska orzeczeń sądowych należy zauważyć, że wyroki sądów zapadają na gruncie unikalnego stanu faktycznego, odnoszącego się do różnych zdarzeń gospodarczych, i w zasadzie wyłącznie do niego się ograniczają. Wyroki są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu. Przytoczone orzeczenia potraktowałem jako element Państwa argumentacji, lecz nie mogą one mieć wpływu na ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanych orzeczeń jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę. Tym samym, powołane wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w przedmiotowej sprawie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.