0113-KDIPT1-2.4012.464.2026.4.AB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualne5 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 27 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów sprzedaży działek będących częścią majątku osobistego oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 czerwca 2026 r. (data wpływu 15 czerwca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca z żoną (…) (w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej) są osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Posiadają oni obywatelstwo polskie i zamieszkują na stałe na terytorium Polski. Posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.). Dnia 14 grudnia 1990 r. do majątku wspólnego zakupili nieruchomość rolną, celem powiększenia istniejącego gospodarstwa rolnego. Nieruchomość ta położona jest w miejscowości (…) i była niezabudowaną działką o nr 1, dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…). Działka ta nigdy nie była wykorzystywana przez Wnioskodawców jako przedmiot działalności gospodarczej. Na działce były realizowane jedynie zasiewy rolne w ramach prowadzonego gospodarstwa.   Dnia 29 września 2021 r. uchwałą nr (…) Rady Gminy (…) został zatwierdzony plan zagospodarowania przestrzennego wsi (…), opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa (…) z dnia 26.10.2021 r. poz. 4886, w której wskazano, że działkę nr 1 obejmują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN/17) oraz R/1 tereny rolnicze. Uchwała Nr (…) Rady Gminy (…) z dnia 29 września 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (…) została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2021 poz. 741 ze zm.) oraz w związku z uchwałą Nr (…) Rady Gminy (…) z dnia 28 września 2016 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (…), po stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (…), przyjętego uchwałą (…) Rady Gminy (…) z dnia 28 lutego 2013 r. ze zmianami tj. została podjęta z inicjatywy Rady Gminy.   Wnioskodawca z małżonką podjął decyzje o sprzedaży wskazanej wyżej działki, jednak nie znalazł kupca na całą działkę. Z przyczyn praktycznych postanowili dokonać podziału nieruchomości na mniejsze działki, stąd złożyli wniosek o jej podział, bowiem wówczas istniało większe prawdopodobieństwo na sprzedaż działek.   Decyzją z dnia 8 lipca 2025r. znak (…) Wójt Gminy (…) zatwierdził podział działki 1 położonej w obrębie (…) księga wieczysta nr (…) na działki: Nr 2 o pow. 0,1200 ha; Nr 3 o pow. 0,0900 ha; Nr 4 o pow. 0,1000 ha; Nr 5 o pow. 0,1000 ha; Nr 6 o pow. 0,0900 ha. Podział działek obejmował również wytyczenie dróg wewnętrznych, bowiem nie ma możliwości sprzedaży działek jeśli nie ma dostępu do drogi dojazdowej. D-d: decyzja o podziale działki z mapą podziału nieruchomości. Działki nie są wyposażone w żadne media. Działki nie posiadają mediów tj. przyłączy wodno-kanalizacyjnych, energii elektrycznej czy gazu. Wnioskodawca nie doprowadzał mediów do działek ani w żaden inny sposób nie ulepszył działek poza podziałem. Wnioskodawcy po dokonaniu podziału sprzedali dwie działki: 1.    dnia 13.11.2025 r. (akt notarialny nr (…)) działkę nr 5 o powierzchni 0,1000 ha za kwotę 100.000zł. 2.    dnia 02.02.2026 r. (akt notarialny nr (…)) działkę nr 4 o powierzchni 0,1000 ha za kwotę 95.000zł. Wnioskodawcy informacje o sprzedaży nieruchomości posadowili na działce, informacje tę przekazali również do biur obrotu nieruchomościami, nie wystawiali innych ogłoszeń. Wnioskodawcy, jak wskazano wyżej, nie występowali o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawcy posiadają inne nieruchomości o charakterze rolnym, nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Wnioskodawcy nie podejmują z tymi nieruchomościami żadnych czynności zmierzających do ich zbycia. Wnioskodawcy nie planują nabywać ani nieruchomości, ani udziałów w nieruchomościach. Nie istnieją przesłanki świadczące o dużej atrakcyjności nabytej w 1990 r. nieruchomości rolnej, były to zwykłe grunty rolne przylegające do dotychczas posiadanych, gruntów więc Wnioskodawcy postanowili powiększyć istniejące gospodarstwo rolne, co wprost zostało wpisane w akt notarialny. Wnioskodawcy planują przeznaczyć środki finansowe uzyskane ze sprzedaży wydzielonych działek na cele własne lub zatrzymać je dla bliskich. Wnioskodawcy nie poczynią żadnego uatrakcyjnienia tej nieruchomości.   W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż:   1)    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą: a)    od dnia 03.11.2009 r. w zakresie najmu i turystycznego oraz sprzedaż owoców i warzyw. b)    działki objęte wnioskiem nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej. 2)    działki nr 1 oraz 4 i 5 były wykorzystywane na zasiewy rolne. 3)    działki nr 1 oraz 4 i 5 były wykorzystywane na zasiewy rolne. 4)    działki na dzień sprzedaży były objęte miejscowym planem zagospodarowania. Dnia 29 września 2021r. uchwałą Nr (…) Rady Gminy (…) został zatwierdzony plan zagospodarowania przestrzennego wsi (…), opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa (…) z dnia 26.10.2021 r. poz. 4886, w której wskazano, że działkę nr 1 obejmują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN/17) oraz R/1 tereny rolnicze. Uchwała Nr (…) Rady Gminy (…) z dnia 29 września 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (…) została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), ustawy z dnia 2 7 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2021 poz. 741 ze zm.) oraz w związku z uchwałą Nr (…) Rady Gminy (…) z dnia 28 września 2016 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi (…), po stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (…), przyjętego uchwałą (…) Rady Gminy (…) z dnia 28 lutego 2013 r. ze zmianami tj. została podjęta z inicjatywy Rady Gminy. a) i b) stosownie do wskazanego planu działki stanowiące przedmiot wniosku obejmują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i w związku z tym dopuszcza się na nich zabudowę budowlami lub budynkami. 5)    na dzień sprzedaży działek nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy; 6)    przed sprzedażą działek nie zostały wydane pozwolenia na budowę; 7)    działki nie były udostępniane osobom trzecim; 8)    przed sprzedażą nie były zawierane przedwstępne umowy sprzedaży działek; nie były udzielane pełnomocnictwa dla nabywcy; 9)    Wnioskodawca nigdy nie był czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług; 10) Działki były wykorzystywane rolnie, nie podlegały ustawie o VAT; 11) Wnioskodawca nie posiadał i nie posiada statusu rolnika ryczałtowego; 12) Działki były wykorzystywane do produkcji roślinnej; 13) Z działek nie były sprzedawane płody rolne opodatkowane podatkiem od towarów i usług. 14) Działki na dzień sprzedaży nie były zabudowane.   Jako Wnioskodawca oczekuje Pan wydania interpretacji w zakresie przyszłej sprzedaży pozostałych działek tj. wyłącznie w zdarzeniu przyszłym. Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) Czy transakcja sprzedaży działek będących częścią majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego dalszej odsprzedaży i Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Pana stanowisko w sprawie Stosownie do art. Art. 43.1 ustawy o podatku od towarów i usług Zwalnia się od podatku: 9) dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane; 10) dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a)    dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b)    pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata; 10a) dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a)    w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b)    dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Transakcja nabycia nieruchomości nie była opodatkowania podatkiem od towarów i usług (dalej VAT co oznacza, że nie odliczono podatku VAT przy nabyciu nieruchomości. Wnioskodawca ani jego małżonka nie są zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT a dokonując sprzedaży części swej nieruchomości działają w ramach zarządu majątkiem prywatnym.   Podatnicy zakupili nieruchomość w 1990 r. na powiększenie swojego gospodarstwa rolnego, dokonali jedynie podziału jednej dużej działki na kilka mniejszych w celu pozyskania kupców, nie dokonywali żadnych ulepszeń na działkach (tj. nie doprowadzono mediów do działek) celem znalezienia kupców ogłoszenie o sprzedaży posadowili na działkach jak również w biurach obrotu nieruchomościami. Biorąc pod uwagę szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych w podobnych sprawach wskazać należy, że przyszła sprzedaż nieruchomości nie stanowi dostawy w ramach działalności gospodarczej i nie jest przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT.   W tym zakresie pomocne są tezy zawarte w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007 r., I FPS 3/07 oraz następujących po tym wyroku orzeczeniach NSA (chociażby wyrok z 27 października 2009 r., I FSK 1043/08), wskazujące na kryteria, jakimi należy kierować się przy odróżnianiu przypadków związanych z działalnością gospodarczą od tych dotyczących zarządu majątkiem prywatnym.   Za kluczowe dla ustalenia charakteru działań Wnioskodawcy uznać zatem należy takie elementy jak stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 10 listopada 2011 r., I FSK 1668/11). Jak wskazano w cytowanym orzeczeniu: „Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (tak przynajmniej wskazał TSUE w wyroku z 5 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10). Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Natomiast dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą takie okoliczności, jak ewentualne uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia. Wskazywać mogą one bowiem na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, przybierającą formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną”.   Wskazując na powyższe Wnioskodawca sprzedając działki budowlane po dokonaniu podziału gruntu i zwyczajowym ogłoszeniu ich sprzedaży nie działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec).   W ocenie Wnioskodawcy dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług, tj. w szczególności działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz - co należy podkreślić - konieczne jest również ustalenie okoliczności towarzyszących nabyciu towarów, a zwłaszcza, czy zostały one nabyte z zamiarem ich późniejszej odsprzedaży.   Mając na uwadze powyższe założenia Wnioskodawca uważa, że sprzedaż opisana we wniosku nie podlega opodatkowaniu VAT należy ją kwalifikować jako rozporządzenie majątkiem rodzinnym, w ramach zarządu majątkiem prywatnym, gdyż nie ma charakteru zorganizowanego. Nie jest bowiem działalnością handlową, w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., jest to sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, co zresztą zostało wyżej wyraźnie wskazane.   Podkreślić należy, że nieruchomość została nabyta przez małżonków w 1990 r. i weszła do jego majątku prywatnego. Nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej. Podejmowane przez Wnioskodawcę działania nie wyczerpują znamion profesjonalnej działalności handlowej, a tylko sprzedaż zrealizowana w jej ramach podlega opodatkowaniu VAT. Zdaniem Wnioskodawcy czynnościom, jakie podjęli małżonkowie przed sprzedażą nieruchomości nie sposób przypisać cech aktywności sprzedawcy profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami. Reasumując, z okoliczności wskazanych we wniosku o udzielenie interpretacji wynika, że czynności opisane we wniosku mieszczą się w ramach zarządu. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży niezabudowanych nieruchomości, istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Z treści złożonego wniosku wynika, że 14 grudnia 1990 r. nabył Pan wraz z żoną do majątku wspólnego nieruchomość rolną, celem powiększenia istniejącego gospodarstwa rolnego. Nieruchomość była niezabudowaną działką o nr 1. Działka nigdy nie była wykorzystywana jako przedmiot działalności gospodarczej. Na działce były realizowane jedynie zasiewy rolne w ramach prowadzonego gospodarstwa. Dnia 29 września 2021 r. uchwałą Rady Gminy został zatwierdzony plan zagospodarowania przestrzennego, w której wskazano, że działkę nr 1 obejmują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ( MN/17) oraz R/1 tereny rolnicze. Wraz z małżonką podjął Pan decyzję o sprzedaży działki, jednak nie znalazł kupca na całą działkę. Z przyczyn praktycznych postanowił Pan wraz z małżonką dokonać podziału nieruchomości na mniejsze działki. Decyzją z dnia 8 lipca 2025 r. został zatwierdzony podział działki 1 na działki o numerach: 2, 3, 4, 5 i 6. Podział działek obejmował również wytyczenie dróg wewnętrznych. Działki nie są wyposażone w żadne media. Działki nie posiadają mediów tj. przyłączy wodno-kanalizacyjnych, energii elektrycznej czy gazu. Nie doprowadzał Pan mediów do działek ani w żaden inny sposób nie ulepszył Pan działek poza podziałem. Po dokonaniu podziału sprzedali Państwo dwie działki: działkę nr 5 oraz nr 4. Działki nr 1 oraz nr 4 i nr 5 były wykorzystywane na zasiewy rolne. Działki na dzień sprzedaży były objęte miejscowym planem zagospodarowania. Na dzień sprzedaży działek nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy. Przed sprzedażą działek nie zostały wydane pozwolenia na budowę. Działki nie były udostępniane osobom trzecim. Przed sprzedażą nie były zawierane przedwstępne umowy sprzedaży działek. Nie były udzielane pełnomocnictwa dla nabywcy. Nigdy nie był Pan czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki były wykorzystywane rolnie, nie podlegały ustawie o VAT. Nie posiadał i nie posiada Pan statusu rolnika ryczałtowego. Działki były wykorzystywane do produkcji roślinnej. Z działek nie były sprzedawane płody rolne opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Działki na dzień sprzedaży nie były zabudowane. W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży niezabudowanych działek stanowiących część majątku osobistego nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzą, że sprzedaż działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10. Dokonując planowanej sprzedaży niezabudowanych działek stanowiących część majątku osobistego  będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z tym, dokonując planowanej sprzedaży niezabudowanych działek stanowiących część majątku osobistego będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego Pana stanowisko uznałem za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku, gdyby na dzień sprzedaży Nieruchomości okoliczności sprawy uległy zmianie, wydana interpretacja nie wywołuje skutków prawnopodatkowych. Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja również nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Niniejsza interpretacja dotyczy wniosku w zakresie podatku od towarów i usług, natomiast w  zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pana i nie wywołuje skutków podatkowych dla Pana małżonki. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.